คุณเริ่มหัดเขียนโปรแกรมกันตอนไหนครับ

ผมคิดว่าส่วนใหญ่น่าจะเริ่มหัดเขียนโปรแกรมกันตอน ม.ปลาย หรือไม่ก็เพิ่งมาเขียนจริงๆ จังๆ ตอนเข้ามหาวิทยาลัย อาจมีอาจารย์หรือรุ่นพี่มาสอนให้ หรือมีโปรเจคที่ถูกบังคับให้ทำแต่อาจารย์ไม่สอน ต้องไปงมหาเอาเองในกูเกิลหรือ Stack Overflow แทน ไม่ว่าจะเรียนกันมาแบบไหน สิ่งที่ได้กลับไปนอกเหนือจากเกรดรายวิชา หรือโปรเจคที่ทำไปแล้ว ก็คือประสบการณ์การเขียนโปรแกรมที่ได้รับระหว่างเรียนนั่นเอง

วันนี้ ผมจะพามารู้จักกับโรงเรียน 42 (ใช่แล้วครับ ชื่อโรงเรียนเป็นแบบนี้จริงๆ) ซึ่งเป็นโรงเรียนฝึกให้นักเรียนเขียนโปรแกรม แต่ความแปลกของโรงเรียนนี้ไม่ได้มีแค่ชื่อของมันเพียงอย่างเดียว กระบวนการสอนก็มีความแปลกไม่แพ้กัน เพราะที่นี่ไม่มีการเรียนการสอน ไม่มีอาจารย์หรือเมนเทอร์คอยให้คำแนะนำ มีแต่โปรเจคที่ให้ทำร่วมกันกับเพื่อนๆ เท่านั้น

หนึ่งในข่าวด้านการศึกษาที่ถูกพูดถึงมากใน Blognone คือการผลักดันให้การเขียนโปรแกรมเป็นหลักสูตรขั้นพื้นฐานที่นักเรียนในสหรัฐฯ ทุกคนต้องได้เรียน ประเด็นที่น่าสนใจคือการบังคับให้เด็กทุกคนต้องเรียนนั้นเหมาะสมหรือไม่ เมื่อฝ่ายหนึ่งมองว่าเด็กต้องเรียนเป็นพื้นฐานเพื่อตามโลกสมัยใหม่ให้ทัน และอีกฝ่ายมองว่าเด็กควรมีสิทธิ์ที่จะเลือกเรียนวิชาที่ตนสนใจ ความเห็นที่แตกต่างนี้เกิดขึ้นมาจากการพยายามรักษาสมดุลของระบบการศึกษา ไม่ให้ก้าวก่ายการเรียนรู้ของนักเรียนจนเกินไป แต่ก็ยังสามารถให้ประโยชน์แก่ผู้เรียนได้

หนังสือ “โรงเรียนบันดาลใจ” ที่ผมจะแนะนำต่อไปนี้ เป็นหนังสือที่พูดถึงปัญหาของระบบการศึกษาขั้นพื้นฐานทั่วโลก ซึ่ง Ken Robinson และ Lou Aronica สองผู้เขียนหนังสือ มองว่าระบบที่ใช้กันอยู่นั้นขาดสมดุล เพราะเคร่งครัดกับมาตรฐานกลางมากไป จนขัดขวางพัฒนาการของเด็ก กลายเป็นต้นเหตุของปัญหาการศึกษาในปัจจุบัน การเพิ่มรายวิชาบังคับโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบที่ตามมานั้นจะยิ่งทำให้ระบบการศึกษาเสียสมดุลหนักเข้าไปอีก