มันจะไม่ได้ผลแล้วครับ เพราะวิธีนี้กำลังถูกปิดตายโดยทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านนี้โดยเฉพาะ เฮะๆ

กฎหมายไม่ใช่โค้ด PHP ที่จะเปลี่ยนได้ง่ายๆ เมื่อนึกได้ว่ามีวิธีอื่นที่ดีกว่า #WordPress

ในสมัยทักษินเหมือนจะใช้อำนาจนอกกฏหมายในการบล๊อคนะ เพราะเอาเข้าจริงสมัยนั้น ict ไม่มีอำนาจอะไรในทางกฏหมายในการไปบล๊อคเว็บเลย เพราะยังไม่มีกฏหมายชัดเจนในเรื่องนี้ แล้วก็เลยมี พรบ คอม ออกมาลองรับการกระทำนอกกฏหมายนั้นให้มันมาอยู่ในกฏหมายในภายหลังนี้แหละ

มาตราที่เป็นข้อขัดแย้ง เช่น มาตรา 14 เรื่องความมั่นคง ถูกใส่เข้ามาในสมัย สนช. ครับ

หลายคนเขาไม่สนใจหรอกครับ เขาสนใจที่จะแก้กฏหมายฉบับนี้และความผิดเป็นของรัฐบาลเก่าที่ออกเท่่านั้น รัฐบาลเก่ากว่าที่เป็นคนร่างก็ไม่เกี่ยว รวมไปถึงรัฐบาลนี้มีอำนาจแก้ไขจะทำหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวเช่นกัน ^^

เรื่องโอนหนี้นั่นใช้ พ.ร.ก. ครับ รัฐบาลสามารถออกได้เลย (แต่ตอนนี้ก็จะถูกฟ้องศาลรัฐธรรมนูญว่าออก พ.ร.ก. ในเรื่องนี้ได้จริงไหม)

ส่วนอันที่เราคุยอยู่นี้เป็น พ.ร.บ. กระบวนการออก/แก้ไขต้องผ่านสภาซึ่งกินเวลานานหลายปี

ส่วนเรื่องนักการเมืองไม่ทำงานเพื่อประชาชน ก็เพราะประชาชนอย่างเราๆ ไม่เคยไปบอกนักการเมืองให้แก้กฎหมายนี้ไงครับ

เรื่องแก้กฎหมาย ได้ยินว่ามีการผลักดันอยู่ครับ แต่มันยังติดขัดร่วมกับเรื่องม.112 นั่นแหละ แต่ผมพูดถึง"ที่มา" ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญมาก จริงอยู่ว่ารบ.หลังๆแก้ก็ได้ แต่ถ้าจะด่าเรื่องกฎหมายที่เขียนกันงี่เง่า ก็ต้องโทษที่คนออกกฎหมายแต่แรกนั่นแหละครับ ผมย้ำในประเด็นว่า เพราะคนออกไม่ใช่ตัวแทนจากประชาชน แต่ทหารสั่งมา ผลลัพธ์ฺก็ออกมามั่วๆแบบนี้ ก็ต้องด่าให้ถูกคนก่อนครับ

เรื่องหนี้(off topic มากไปหรือเปล่า?) ถ้าใครเกิดทัน ตอนนั้นหนี้ปรส.เกิดจากการที่รัฐเข้าไปค้ำประกันสถาบันการเงิน เพราะธปท.เอาเงินไปสู้เงินบาทจนหมดไปหลายแสนล้าน สุดท้ายล้มทั้งระบบ อย่าบอกนะว่้า ธปท.ซึ่งเป็นองค์กรอิสระ(รัฐล้วงลูกไม่ได้) จะไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย? ยังไม่นับเรื่องที่ผ่านมาไม่กี่ปี แบบช่วงรปห.ที่ธปท.สั่งกันเงินลงทุนเข้าประเทศ(อย่างกับจะัปิดประเทศ) ทำให้หุ้นตกทันที 300กว่าจุด สูญเสียไปสามแสนล้านบาท ไม่มีใครกล้าว่า(เพราะทหารครองเมืองอยู่)

หนี้มาเป็นสิบปี จ่ายดอกไป8แสนล้านจ่ายเงินต้นแค่ 300ล้าน ถ้าไม่ทำอะไรสักที ก็คงเป็นหนี้ไปทั้งชาติแล้วล่ะครับ มีเงินตรงไหนโยกมาจ่ายก่อนได้ หรือใครควรจะรับผิดชอบด้วย ก็ต้องมาถกเถียงกัน แต่ไม่ใช่ซุกไว้ใต้พรมแบบที่ผ่านมา

เราจะใช้อะไรวัดล่ะครับ?

ถ้าใช้มุมมองผมวัด การที่คุณด่ารบ.ที่มาจากการชนะเลือกตั้งได้อยู่ทุกวัน นั่นคือคุณมีสิทธิเสรีภาพกันเต็มที่แล้วไงครับ ลองนึกถึงตอนรบ.ทหารนะครับ มีพรก.ฉุกเฉินห้ามชุมนุมเกิน5คน ใน 45จังหวัด ห้ามออกมาปราศรัยโต้แย้งการร่างรธน.ใหม่ ใครออกมาโต้แย้งรบ.ทหารโดนจับเข้าคุกโดยอาศัยอำนาจพรก.ฉุกเฉิน

หรือเรื่องฉาวๆ แบบรันเวย์ร้าว พอมีเดลินิวส์เขียนข่าวแย้งว่า จริงๆมันไม่ได้ร้่าว คืนต่อมาโดนถล่ม M79 เข้าตึกเลย จนต้องเงียบไปสักพัก ใครจะกล้าหือ?

หรือจะสภานิติบัญญัติ สนช.ถูกแต่งตั้ง 100% โดยคัดเลือกจากคนที่ตบเท้าเข้าไปเสนอตัวหลังวันรปห.(ตอนนั้นคณะรปห.สั่งให้นักวิชาการเข้ามารายงานตัว เพื่อหยั่งเชิงอำนาจ) คุณคิดว่าคนไม่กี่คนคัดเลือกตัวแทน จะมีมุมมองที่กว้างขวางและเป็นกลางมากเท่าคนหลายสิบล้านหรือเปล่าครับ?

หรือจะเอาแบบเป็นทางการ ดัชนีเสรีภาพสื่อฯ อันนี้วัดโดยหน่วยงานตปท. เขาให้กึ่งเสรีภาพ และไม่มีเสรีภาพในช่วงรบ.ทหาร และรบ.ที่ตั้งในค่ายทหารครับ ส่วนรบ.ที่ชนะการเลือกตั้งนั้นได้ดัชนีดีกว่าทั้งนั้น

ไม่เกีียวกันครับ เสียงส่วนใหญ่คือพื้นฐานของประชาธิปไตย ถูกผิดไม่สำคัญ คุณไม่เืชื่อผมเหรอ :)

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าความเห็นไหนถูกความเห็นไหนผิดครับ? ผมเข้าใจว่าถ้าเป็นประเด็นสาธารณะที่มีผลกระทบกับคนจำนวนมาก ยังไงก็ไม่มีทางเอาใจคนทั้ง 100% ได้อยู่แล้ว มันก็ต้องตัดสินด้วยเสียงข้างมากครับ

คุณรู้ได้อย่างไรว่ามันผิด? แล้วถ้ามันผิดจริงแล้วคุณจะให้ทำอย่างไรหล่ะครับ?

เชื่อ program เดียวทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคำตอบมันจะถูกหรือเปล่า แล้วไม่สนใจคำตอบของ 9 program ที่เหลือ? อีกอย่างคุณจะรู้ได้อย่างไรว่า 1 โปรแกรมที่คุณว่าถูกมันถูกจริงๆ? ผมว่ากรณีที่คุณยกตัวอย่างมามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนะครับ

อีกอย่าง เรื่องของสังคมมนุษย์ ไม่มีอะไรที่ถูกต้องแน่นอนครับ เพราะฉะนั้นเราจึงต้องให้ประโยชน์แก่คนส่วนมากแทน (แต่ปัจจุบันเท่าที่รู้หลายๆอย่างเอื้อกับคนเพียง 1% นะ :))

ผมว่าคุณต้องนิยาม คำว่า"ถูก" และ "ผิด" ก่อนนะครับ

อย่าไปสมมติ หรือเปรียบเทียบกับข้อเท็จจริงทางธรรมชาติ เพราะอันนั้นพิสูจน์ได้ชัดเจน

ก่อนอื่น ลองทำความเข้าใจคำว่า"กฎหมาย"ก่อนนะครับ กฎหมายมีไว้เพื่ออะไร? กฎหมายมีไว้เพื่อความสงบสุขในสังคม ไม่ใช่เพื่อegoของคนเขียนกฎหมายอย่างเดียวนะครับ ฉะนั้น การ"ถูก"หรือ"ผิด"ในทางกฎหมายแล้ว เป็นสิ่งสัมพัทธ์(relative) ขึ้นอยู่กับสภาพบริบททางสังคม ไม่มีสิ่งถูกหรือผิดตายตัว

เอาง่ายๆไม่กี่ร้อยปีก่อน เรายังมีกฎหมายล่าแม่มด สงสัยใครว่าเป็นแม่มด ก็จับมาทรมาณ ถ้าเจ้าตัวพิสูจน์ไม่ได้ว่าไม่ได้เป็นแม่มด ก็ต้องเผาทั้งเป็น โดยไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานว่าเป็นแม่มดจริงๆ(คุ้นๆเหมือนคดีsms ไหม?)

แต่ในเวลาต่อมา ประชาชนส่วนใหญ่เขาก็ฉลาดขึ้น รู้ว่ากฎหมายกล่าวหามั่วๆแบบนั้น มันผิดหลักการ และทำให้สังคมไม่สงบสุขอย่างแท้จริง

เขาก็ปรับปรุงกฎหมายให้มันทันสมัยขึ้น ยกเลิืกข้อกำหมายเก่าๆไป คำถามคือ ถ้ามีบางคนยังบูชาตัวกฎหมายอย่างเดียว ยังยึดถือว่า การล่าแม่มดเป็นสิ่งที่"ถูก" อยู่ มันจะวุ่นวายไหม?

หรือแม้แต่EU ในปัจจุบัน หลายประเทศเก่าแก่้หลายพันปี กฎหมายบางข้อตรามาแล้วหลายร้อยปี แต่ไม่ได้ประกาศยกเลิก วันดีคืนดีมีคนยกข้อกฎหมายโบราณมาฟ้องร้องกัน เขาก็อาศัยการตีความ โดยเปรียบเทียบกับรธน.ปัจจุบัน สิทธิมนุษยชนสากล โดยจะไม่ลงโทษตามข้อกฎหมายโบราณอย่างเดียว แต่จะเทียบเคียงความผิดในปัจจุึบันครับ

นอกเรื่องไปไกล กลับมาเรื่องประชาธิปไตย เสียงข้างมากถูกเสมอไหม?

ไม่ได้ถูกเสมอไปครับ! แต่เราต้องจับประเด็นว่า เรากำลังพูดถึงอะไร? ถ้าพูดถึงการพิสูจน์ความจริงในธรรมชาติ อันนี้ไม่เกี่ยวกับเสียงข้างมาก แต่ถ้าพูดถึงสิทธิทางกฎหมายล่ะก็ อันนี้แหละต้องฟังเสียงข้างมาก เพราะเราเป็นเจ้าของประเทศร่วมกัน การตัดสินใจใดๆจึงต้องอ้างอิงเสียงส่วนใหญ่ หนึ่งสิทธิ์หนึ่งเสียงเท่ากัน ไม่ว่ายากดีมีจน เพราะมันคือสิทธิทางกฎหมายในฐานะพลเมืองในการปกครองระบอบประชาธิปไตยครับ

และการตัดสินใจใดๆ ไม่มีใครรู้หรอกว่าผลลัพธ์จะออกมาอย่างไร แต่เมื่อเสียงส่วนใหญ่ตัดสินใจแล้ว ก็ต้องยอมรับผลลัพธ์ร่วมกัน หากผลออกมาไม่ดี คนส่วนใหญ่เขาก็จะตัดสินใจใหม่ได้เอง เราไมไ่ด้อยู่สมัยโบราณที่จะคิดว่า คนอื่นโง่กว่าคุณได้เสมอไปแล้วนะครับ มันต้องเรียนรู้ไปพร้อมๆกันทั้งสังคม มันถึงจะเรียกได้ว่าการพัฒนา

แหม แค่หาเพื่อน(นอกเว็บ)ได้มากกว่าจำนวนสมาชิกในเว็บ abc.com แล้วถือว่าตัวเองเป็นเสียงส่วนใหญ่เลยเหรอครับ? ขอโทษนะครับ นั่นมันทำให้คุณยิ่งกลายเป็นเสียงส่วนน้อยนะครับ เพราะการเปรียบเทียบเสียงส่วนใหญ่ เปรียบเทียบด้วยจำนวนคนภายในกลุ่มเดียวกันเสมอ ในกรณีนี้ถ้าคุณจะใช้บุคคลภายนอกเว็บ abc.com ด้วย ผมว่ามันก็ยังมีบุคคลภายนอกเว็บ abc.com อีกเป็นพันล้านคนนะครับ ^^

หรือถ้าเฉพาะผู้ใช้เน็ตไทยก็ 30 กว่าล้านนะครับ ^^ เพราะฉะน้น คุณควรหาเพื่อนให้ได้ 20 ล้านคนนะครับ

แต่เอาเข้าจริงๆ ผมว่าถึงจะเทียบกับแค่สมาชิกในเว็บ ผมว่าคุณลิ่วก็กล้านะ ^^

เว็บ Blognone มีคุณ Lew กับ MK เป็น เจ้าของ เค้า 2 คน มีอำนาจเด็จขาด ในการที่จะทำอะไรก็ได้ ต่อให้ ยกพวก มา ล้านคน คุณก็ไม่มี สิทธิ์ แย้งครับ

ส่วนประเทศไทย ประชาชน ทุกคน คือ เจ้าของประเทศ ทุกคนมีอำนาจ เท่าๆกัน

แต่แบบนั้นมันยุ่งยาก จึงต้องมีระบบ สส เพื่อเป็นคนที่ คุณได้มอบอำนาจ การตัดสินใจ ของตัวคุณเอง ให้แก่เค้าไป ทำหน้าที่ใน สภาฯ

และมนุษย์นั้น ไม่ใช่พระเจ้า การที่คุณและคนอื่นๆจะตัดสินใจ ถูกต้อง หรือ ผิดพลาด มันก็เป็นเรื่องธรรมดา นี่ครับ เมือคุณให้อำนาจ เค้าแล้วคุณต้องยอมรับ แม้สุดท้าย คุณจะเป็นคนเดียวที่ตัดสินใจ ถูกต้องก็ตาม (เพราะตอนที่คุณตัดสินใจ ไม่มีใครรู้หรอกครับ ว่าคุณคือ คนที่ตัดสินใจถูกต้อง และ ควรเชื่อคุณ เพราะ ตอนที่ผมทำงาน ก็ต้องทำงานตามความเห็นที่ประชุมเป็นหลักครับ)

ถ้าเอาตาม analogy ของคุณ ในทางการเมือง ก็เหมือนคุณกำลังลากคนจีนมาช่วยกันโหวตว่า ไทยควรจะเป็นอาณานิคมของจีนไหม

เอกชน ไม่ต้องเป็นประชาธิปไตยครับ เจ้าของเว็บก็ใช้อำนาจเด็ดขาด ไม่เห็นแปลก

ถ้าเว็บนั้นเอาเงินของประชาชนมาสร้าง นั่นก็อีกเรื่อง

เค้าบอกว่า มันซื้อกันทุกพรรคครับ ไม่ต้องห่วงว่าที่เค้าได้เสียงข้างมากเพราะซื้อเสียงหรอกครับ ไอ้พรรคที่ได้เสียงข้างน้อยอ่ะตัวดีเลย ถ้าผมบอกว่าไอ้พรรคที่แพ้น่ะ ซื้อเสียงเป็นล่ำเป็นสันกว่าอีก แต่ชาวบ้านไม่เลือกเค้าเอง คุณจะคิดว่าไงอ่ะครับ

ผมกำลังบอกว่า เงินเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ในหลายๆ เหตุผล ของการได้เสียง สนับสนุน เท่านั้นครับ ไม่ใช่ ปัจจัยหลักที่ทำให้ นักการเมืองคนนั้น เป็น สส. เหมือนที่คุณพยายาม อธิบาย

เราถึงต้องมี กกต.ไว้ดูแลพวกนี้ไงครับ ทำหน้าที่ถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างก็ต้องวิพากษ์วิจารณ์กันไป

ประสบการณ์ตรงตอนอยู่บ้านนอก

ซื้อเสียงทุกพรรคจริงๆ ยกเว้นพรรคเล็กๆที่เป็นสีสัน แต่เขาจะเลือกจ่ายเฉพาะบางบ้าน ไม่ใช่ทุึกบ้าน(หัวคะแนนจะรู้ดีว่าบ้านไหนจ่ายแล้วจะเสียเรื่อง) บางคนเลยอาจไม่เจอบางพรรคมาซื้อเสียง และปกติเขาไม่้ให้พร้อมๆกันในบ้านเดียวนะครับ หัวคะแนนจะเป็นคนจัดการกระจายเอง คือถ้ารับฝ่ายนึงแล้ว อีกฝ่ายก็อาจจะมาเสนอหรือไม่เสนอ เพราะสุดท้่ายหัวคะแนนเขาต้องทำยอดคะแนน เลยต้องจ่ายเฉพาะที่มั่นใจว่าจะเลือกจริงๆ

และหลายๆอย่าง การจ่ายเงินก็ไม่ใช่การซื้อเสียงเสมอไป เช่นเงินจัดเลี้ยงปีใหม่ เงินช่วยงานบุญงานศพ เงินช่วยค่าเดินทางไปลงคะแนน ลองศึกษากฎหมายเลือกตั้งหลายๆประเทศ เขาอนุญาตเงินส่วนนี้ได้ด้วยซ้ำ เช่นเงินสนับสนุนค่าเดินทางมาเลือกตั้ง หรือเงินจัดเลี้ยงอาหารขอบคุณ แต่จะมีกำหนดเรทตายตัวไว้ ว่าไม่เกินเท่าไร ส่วนบ้านเราเงินพวกนี้เข้าข่ายซื้อเสียง เลยต้องเลี่ยงใช้เงินผ่านคนอื่นแืทน

แต่คนที่ได้จริงๆ คือคนที่มีฐานคะแนนดีอยู่ก่อนแล้ว เช่นลงพื้่นที่บ่อย หัวคะแนนดี ถ้าไม่มีส่วนนี้ ไม่มีทางได้แม้จะทุ่มเงินขนาดไหนครับ (อันนี้ยังไม่พูดถึงเรื่องพรรค ที่สมัยนี้มีเรื่องนโยบายพรรคและอุดมการณ์มีส่วนในการตัดสินใจเพิ่มขึ้นมาก)

ผมเลยมองว่า การซื้ือเสียงไม่ใช่สิ่งชี้ขาดในการเลือกตั้งครับ แต่เป็นแค่"แพะ"ในการกล่าวโทษเวลาตัวเองแพ้มากกว่า(ทั้งๆที่ตัวเองก็จ่ายเหมือนกัน)

ถ้าผมบอกว่าผมไม่สนใจละครับคุณ mk ข้อความนี้ของผมแค่ชี้ว่าคุณ lew ควรจะทำอะไรมากกว่า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตัวผมเอง "ต้องการ" หรือ "สนใจ" จะทำนะครับ ขอบคุณสำหรับข้อเสนอแนะครับ