การซื้อ ควบรวม ลงทุนกับคู่แข่งในธุรกิจเดียวกัน เพื่อกินมาร์เกตแชร์ ตราบใดที่ยังปล่อยให้เจ้าอื่นสามารถเข้าสู่ธุรกิจได้อย่างอิสระ ไม่ใช่การผูกขาดครับ
ถึงแม้หลายๆกรณีจะไกล้เคียงกันมากก็ตาม

คนมาทีหลัง(อาจเข้าสู่ตลาดโดยลอกโมเดลธุรกิจของคนอื่น ที่เห็นชัดๆคือซื้อตัวผู้บริหาร) ไม่สามารถอ้างได้ว่า เพราะคุณมาก่อน เพราะคุณมีทุนมากกว่า เราเลยเสียเปรียบ

การผูกขาดเริ่มเมื่อออกนโยบาย ที่ส่งผลทางตรงเป็นการกีดกันรายอื่นๆเข้าสู่ธุรกิจตะหาก

เพื่อเลี่ยงข้อครหา กลุ่มทุนขนาดใหญ่ เจ้าตลาดในหลายๆประเทศจึงผลักดันมาตรฐานผลิตภัณฑ์สูงเกินจำเป็น ให้เป็นข้อกฏหมาย มีข้อกำหนดเยอะไปหมด ต้องใช้คนตรวจสอบเฉพาะทางหลายๆด้าน จนข้อกำหนดเหล่านั้นกินค่าโสหุ้ยของรายย่อยไปมากมาย.. แถมรื้อปรับปรุงเรื่อยๆ...รื้อจากรากฐานเลยก็ทำ อ้างว่าทำเพื่อผู้บริโภค....

ซึ่งในทางอ้อม ส่งผลให้รายใหม่ๆเข้าสู่ธุรกิจได้ยากมากๆ

วิธีจัดการกับเรื่องแบบนี้ หลายๆประเทศใช้มาตรฐานแบบขั้นบันได แบ่งเป็นคลาส...จะประดิษฐ์อะไรมาขาย ก็ขายกันไป....ถ้าผู้บริโภคยอมรับความเสี่ยงได้มากก็อาจเลือกคลาสต่ำๆ ... ทำให้เป็นสังคมที่เปิดโอกาสสร้างสรรค์ธุรกิจได้ดีมาก