ตอนให้เซ็น "แต่ถ้าผมไม่อยู่ที่นี่ผมก็มีสิทธิประจารบริษัทห่วยๆ นี่ได้ใช่ไหมครับ"

เฟี้ยวฟ้าวมาก

อย่าลืมหาที่อื่นเผื่อไว้ก่อน

ก็บอกไปว่าสมัครไปงั้นๆไม่ให้ตกกระแสเฉยๆสิครับ เพื่อนในเฟสบุ๊คไม่ได้แปลว่าต้องเป็นเพื่อนจริงๆซะที่ไหน

ผมเห็นคนมีเพื่อนในเฟซเป็นร้อย แต่ชีวิตจริงไม่มีใครคบก็มี

เข้าไปดูคอมเม้น แอดเป็นเพื่อนก็ดูได้ครับ (ถ้าตั้ง permission ไว้ก็เปิดให้เค้าหน่อยละกัน) ไม่จำเป็นต้องขอรหัสผ่านเลย

แต่เอาจริงถ้าบริษัทไหนประเมินลูกจ้างด้วยวิธีนี้ อย่าไปทำงานเลยครับ

ขออนุญาตสงวนครับ
ไม่ประชาสัมพันธ์เพราะไม่เป็นสิ่งจำเป็น/ต้องการครับ
Team ผมมีแต่ Specialist ที่ต้องหนีงานกันแล้ว จึงขอสงวนจริงๆ ครับ
ให้ได้เหลือเวลาในการได้ใช้ชีวิตส่วนตัวกันบ้าง

ผมใช้นโยบายเน้นคุณภาพคน ให้สมกับค่าสมองของแต่ละคนที่ผมใช้ตีราคาในการคิดต้นทุนสมองใน Project คือ 2,000USD ต่อวัน/คน บุคคลากรคนสุดท้าย ตอนนี้เป็นหนุ่มที่สุดที่ผ่านเข้ามาได้คือเมื่อ มีนาคม ปีที่แล้วพอดี ที่สาขาเวียงจันทน์ (แต่ละประเทศ จดทะเบียนด้วยชื่อไม่เหมือนกันในภาษาท้องถิ่น แต่ความหมายทำนองเดียวกันในภาษาอังกฤษ) ส่วนคนก่อนหน้านั้นคือปี 2544 ถ้าจำไม่ผิด (หรืออาจจะ 45)

ผมเก่ง จนสามารถหยิ่งและจองหองได้ครับ และนี่ยังหมายถึง สิ่งเหล่านี้อยู่ในวัฒนธรรมขององค์กรด้วย

ผมไม่ได้พูดว่า "เหนือฟ้า...ไม่มีฟ้า" นะครับ

ใช่คุณจักรนันท์ที่ ทำบริษัทประมาณ hardware , embeded

รวมถึงตอบใน forum ของ linux tle รึเปล่าครับ?

(ผมอาจจะต้องเปลี่ยนสรรพนามจากคุณเป็นอย่างอื่นซะด้วยมั้งเนี่ย ห่างกันหลายรอบเลยทีเดียว >.<)

ถูกต้องครับ ถ้าขยายบริษัทเมื่อไหร่ จะไม่สามารถปกครองแบบ Family ได้อีกต่อไป
Layer การปกครองจึงต้องเกิดขึ้นครับ

ดังนั้น การไม่ขึ้นหลังเสือของผม จึงใช้วิธี Outsource เมื่องานไปถึงจุดหนึ่ง เพื่อจำกัดการเจริญเติบโตภายในให้อยู่ในความสามารถของจำนวนบุคคลากรที่มีอยู่รับได้ เน้นเพื่อรักษาสภาพความมั่นคงของบริษัทแทน และผลของการ Outsource คือเกิดพันธมิตรทางธุรกิจขึ้นมา แทนที่จะอาณาจักรจะใหญ่โตจนรักษาความอบอุ่นเอาไว้ไม่ได้

การสร้างธุรกิจเพื่อความมั่งคั่งและการสร้างธุรกิจเพื่อความมั่นคง เป้าหมายไม่เหมือนกันครับ
เจตนาแรกของผู้ก่อตั้งเป็นเช่นไร ถ้าไม่เปลี่ยนแปลงไปตามวัยและวิถีวัตถุ วัฒนธรรมองค์กรก็จะคงอยู่เช่นนั้นครับ

25 ปี เจตนาผมยังเป็นเช่นเดิมที่เคยตั้งใจ ตราบจนผมสิ้นลมหายใจไป หลังจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับกรรมการที่คุมหางเสือต่อไปครับ

ไม่ครับ ไม่มีญาติเลย

ผู้ถือหุ้นมีน้องสาวผมแค่คนเดียว ซึ่งเป็นหมอ และไม่เคยได้ร่วมงานใดๆ เพราะผมใช้ชื่อเข้ามาร่วมตั้งแต่จดทะเบียนก่อตั้ง ซึ่งตอนนั้นก็คิดในทำนองเผื่อแผ่น้อง
ตัวน้องสาวเอง ก็มี Clinic มีธุรกิจเป็นของตนเอง มีครอบครัวของตนเองอยู่แล้ว แต่ผมก็คงคาไว้อย่างนั้นจนปัจจุบัน

อีกอย่างคือ ที่จริงยอมรับครับ ว่าราวสองปีแรก พยายามรวมญาติเข้ามาทำงานด้วยกัน เพราะน้องชายผมก็วิศวกรเหมือนกัน เครื่องกลคนหนึ่ง คอมพิวเตอร์คนหนึ่ง ซึ่งทำให้ได้ประสบการณ์ว่า เมื่อจะปกครองแบบ Family ในบริษัทแล้ว ไม่สามารถให้มีคนจาก Family จริงๆ ของผู้มีอำนาจในกิจการเข้ามาอยู่ร่วมได้ครับ เพราะไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ไม่สามารถลบความรู้สึกของผู้อื่น ว่าไม่เท่าเทียมกัน ออกไปได้ (Real family member != Team member) อีกทั้งทำอย่างไร ก็ไม่สามารถทำให้คนในครอบครัวเราเองนี่แหละ ลดการคิด/ทำ/วางตัวพิเศษกว่าคนอื่นไปได้อย่างสนิท สำหรับตัวผมเอง ทำอย่างไรก็ต้องมีเผลอ Spoil ญาติออกไปบ้างเหมือนกัน

หลังจากได้ประสบการ์ณแล้ว ธุรกิจพี่ๆ น้องๆ ผมจะสนับสนุนกันในเรื่อง Consulting, Investing และ Supporting เฉพาะทางที่แต่ละฝ่ายถนัด แต่ไม่เข้าไป Involve ใดๆ เลยในการดำเนินธุรกิจ ถือว่าเป็น Out source ซึ่งกันและกันครับ เราระวังการวางตัวไม่ไปทำให้เกิดโอกาสเสียการปกครองในอาณาจักรของแต่ละคนครับ

ญาติทั้งหมด Individual own kingdom setup ทุกคนครับ ไม่เคยมีปัญหากัน ไม่มีทะเลาะเบาะแว้ง ตอนปีต้มยำกุ้ง พวกเราไม่สะเทือนเลยสักนิด เพราะหนุนกันครับ ไม่มีปีไหน ที่ธุรกิจทุกอย่างย่ำแย่ ปีไหนสิ่งใดไม่ดี อีกหลายสิ่งมันก็ดีถึงดีมาก ทำให้เวลาที่คนอื่นคุยเรื่องธุรกิจการเมืองกับผมแล้วจะรู้สึกหมั่นไส้ผมได้ง่าย ที่ผมมักแสดงความเห็นเหมือน "ไม่ยี่หระใดๆ" เพราะผมทำสำเร็จและรู้จัก "ความสามัคคี" ในชีวิตแล้วจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดเป็น