หมายถึงของเก่านั่นละครับ แค่นี้ก็ช่วยได้มากแล้วครับ เพราะในหลายๆ กรณีตัวอย่างเช่น แผนผังที่มีความสัมพันธ์กันแล้วต้องเห็นข้อมูลภาพรวมทั้งหมด การที่มีจังหวะผู้พูดมายืนบังมันก็เสียการรับรู้ตรงนี้แล้วครับ ซึ่งวิธีนี้ช่วยแก้ได้ดีมาก

ส่วนที่เขียนใหมก็ให้อัพเดตไปหลังผู้พูดออกจากจุดนั้นแล้วซึ่งก็เมคเซนส์ดี เพราะเราไม่มีเทคโนโลยีถ่ายทะลุข้ามคนเขียนไปได้ 55 อีกอย่างธรรมขาติเวลาที่เราเขียนก็มักจะพูดตามไปอยู่แล้วทำให้รับรู้ทางเสียงก็ได้

แล้วมันไม่ดียังไงรึ อย่างน้อยได้เห็นของเก่า ดีว่าไม่เห็นอะไรเลย

นึกถึงสมัยเรียนที่ต้องจดกระดานแล้วครูยืนบัง ถ้ารอให้ครูหลบไปแล้วค่อยจดต่อ ครูลบกระดานไปซะก่อน

ในความเป็นจริงตอนนำเสนอ ถ้าคนพรีเซ้นเขียนอะไรลงไปในกระดาน แสดงว่าเค้าก็น่าจะอยากให้คนดูเห็นสิ่งที่เค้าเขียน เพราะฉะนั้น ตอนเค้าเขียนเสร็จเค้าจะหลบให้คนดูเองแหละครับ แล้วเดี๋ยวมันก็อัพเดท

คือคนดูพรีเซ้นคงไม่ได้สนใจที่จะดูว่าคนพรีเซ้นเขียนอะไรแบบ Realtime หรอกครับรอเค้าเขียนเสร็จค่อยดูก็ได้ครับ

ปกติคนเขียน ถ้าเขียนเสร็จเขาจะหลบให้เองแหละครับ แต่สิ่งที่คนอยากเห็นคือ ก่อนหน้านั้นเขาเขียนอะไรบ้าง อาจจะกำลังดูอยู่แล้วคน present เดินมายืนบังทำให้มองไม่ทัน

ซึ่งตรงนี้ผมคิดว่ามันตอบโจทย์ในระดับนึงเลยนะ ทำไมถึงคิดว่า value มันน้อยล่ะครับ ?

ผมว่า value มันไม่ได้เยอะอะไร ไม่ได้ว้าว ไม่ได้ innovative แบบที่สร้างอะไรพิเศษแบบนั้นครับ

มันแค่แก้ปัญหาที่คนประสบพบเจอกันมานานแค่นั้นแหละ

ที่หลายคนรู้สึกดี เพราะทุกคนน่าจะเจอปัญหานี้ แต่ไม่เคยมีใครคิดจะแก้นั่นแหละครับ

โดนบังกระดานกันมาตั้งแต่สมัยเรียนเลยมั้ง