คีย์เวิร์ด ดาวสยาม ครับ

"แล้วเราจะยอมรับความเห็นที่แตกต่างกันได้อย่างไร" ไม่ใช่ ยอมรับ ครับ แต่เป็น ยอมรับฟัง ทั้งสองฝ่ายต้องเปิดโอกาศให้แสดงความเห็นกันทั้งสองฝ่ายอย่างเท่าเทียมกัน และไม่ใช่ต้องบังคับกันให้ยอมรับกัน เพราะคนเราเชื่อและคิดต่างกันได้ แต่ต้องคุยกันด้วยเหตุผล และไม่ฆ่ากันครับ

เหมือนอย่างที่นี้ ท่านสามารถเสนอความเห็นได้ และผมก็รับฟังท่านแล้วก็เสนอความเห็นกลับไปว่าของผมเป็นอย่างนี้ ซึ่งเราก็อาจได้ข้อสรุปที่ประนีประนอมกัน หรือไม่ได้เลยก็ได้ (ที่หาข้อสรุปไม่ได้อาจเพราะความสามารถในการแสดงเหตุและผล และ/หรือความสามารถในการรับรู้และประสบการณ์ที่แตกต่างกันของทั้งสองฝ่ายทำในการพูดคุยยังไม่สามารถหาจุดยุติได้ แต่เราทั้งสองคนก็ไม่มีใครตาย วันหลังมีโอกาสก็มาคุยกันใหม่ได้) ซึ่งมันก็แฟร์สำหรับทุกฝ่าย เพราะเราเถียงกันด้วยเหตุผลโดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกทำร้าย อันนี้เรียกมีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นเต็มที่ครับ

สรุป เราเสนอความเห็นกัน แต่ไม่ต้องเชื่อกันครับ แค่รับฟังแล้วเอาไปคิด เราก็ได้เรียนรู้เหตุและผลของแต่ละฝ่าย มีแต่ประโยชน์ครับ

"ถอน"คำพูดครับ

"ถอด"คำพูดคือการพิมพ์ข้อความเสียง ลงเป็น ตัวอักษรครับ

หัดดูข่าวการเมือง ดูเวลาเค้าประชุม ถกเถียงกันในสภาบ้างนะครับ

คุณยัง"ชั่งใจ" แต่คุณก็เห็นด้วยที่จะให้ลากคนหมิ่นออกมาให้ออกมายืนต่อหน้าประชาชนได้ "แล้วให้ประชาชนเลือกที่จะประณามหรือปกป้องก็แล้วแต่วิจารณาณ"

ผมตีความเป็นแบบนั้นนะ โดยเน้นไปที่"การปกป้อง" --ผมไม่รู้นะว่านิยามของการปกป้องสำหรับแต่ละคนมันเป็นยังไง แต่สำหรับบริบทไทยแล้วมันเป็นสิ่งที่น่ากลัว-- แต่ถ้าคุณบอกไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ตามนั้น ผมไม่จำเป็นต้องถอน/ถอดอะไร

สำหรับผมนะ คนอื่นๆเขาพร้อมที่จะพูดทุกเมื่ออยู่แล้ว แต่คนไทยบางส่วนเองยังไม่พร้อมที่จะรับฟังเรื่องที่ไม่ตรงใจ ยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจยอมรับความเป็นจริงตามหลักฐานข้อมูล สำหรับคนไทยบางส่วนแล้ว ผมเห็นแต่ความอาฆาตพยาบาท