วันที่ Microsoft ยื่นจด มันมีแค่ Windows Mobile ที่ทำได้ และมันคือ จุดขายของ WinMOครับ

แต่วันนี้ มันคือ เรื่องพื้น ต่างวาระ และเวลาครับ

คุณไม่ควรเอาปัจจุบัน มาตัดสิน อดีต

อธิบายได้เห็นภาพมากครับ :)

ชัดเจนมาก อยากก็ไลค์สักสิบหน

สาวกชักดิ้นชักงอกันเป็นแถว

ประเด็นของคุณคือ จะบอกว่า บ้านหลังที่สิบเห็นแก่ตัว? ไม่ควรฟ้อง? ผมว่า ธุรกิจมันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ ถ้าผมให้คนอื่นยืมเงินที่มีมูลค่าเท่าสิทธิบัตรพวกนี้ ผมขอเขียนสัญญาด้วยสิทธิที่มีตามกฏหมายดีกว่า คนอื่นจะเขียนไม่เขียน ผมไม่ขอก้าวก่ายครับ กลับกัน ถ้าผมไปยืมคนเงินคนอื่นด้วยมูลค่าเดียวกัน เค้าจะเขียนไม่เขียนก็แล้วแต่เค้าครับ ไม่บังคับ :)

บ้านหลังที่พึ่งมาปลูก เค้าก็ขโมยของคนอื่นมากินเหมือนกันนี่ครับ? หรือว่าไม่ใช่?

ตรรกะคุณมันแปลกๆนะครับ ^^ เหมือนจะมีบ้านที่ขโมยแล้วไม่ผิดอยู่เจ้านึง ทั้งๆที่บ้านนั้นก็ขโมยคนอื่นเค้ากินมาตลอด แต่พึ่งจะมาบอกว่าห้ามบ้านข้างๆขโมยกิน ^^

หลุดประเด็นไปแล้วครับ ผมไม่ได้ตัดสินว่าใครผิดหรือไม่ผิดเลยซะด้วยซ้ำ(นั้นมันหน้าที่ศาล)แต่ผมบอกว่าเค้ามีสิทธิฟ้องโดยที่คุณไม่สามารถยกข้ออ้างที่คุณยอมโดนละเมิดมาก่อนมาอ้างได้นั่นคือประเด็นครับ แถมเรื่องของผมยังไปไม่ถึงกรณีเรื่องที่เพื่อนหลังบ้านคุณไปทำอะไรเลยด้วยซ้ำคุณอย่าเพิ่งสรุปเอาเองสิครับ -_-"

อันที่จริงผมสนับสนุนการฟ้องร้องกันตามกฏหมายด้วยซ้ำไปนะครับจะใครฟ้องใครมันก็เป็นการใช้สิทธิครับ ผมจึงไม่เคยบอกเลยว่าการฟ้องร้องนี้มันผิดเพราะมันเป็นการรักษาสิทธิของตัวเอง และยังเป็นแนวทางการพิสูจน์ความจริงด้วยซ้ำไป ผมจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปสกัดกั้นกระบวนการค้นหาข้อเท็จจริงเพราะมันมีแต่เสีย

จริงอยู่ที่คุณและผมมีความรู้สึกชอบพอต่างกัน แต่การแสดงออกก็ควรตั้งอยู่บนอะไรที่สมเหตุสมผลด้วยครับ ผมจึงไม่สนับสนุนการที่เราจะเอาเหตุที่ไม่สมผลซึ่งไม่มีหลักการรองรับมาอ้างซึ่งมันไม่ได้อะไร และเจ้าตัวคู่กรณีก็ยังไม่ทำเองเลยด้วยซ้ำ

เอางี้คือถ้าตามตัวอย่างคุณบอกว่าเค้าแลกเปลี่ยนกันทั้งๆที่มันเป็นการกระทำเช่นเดียวกันกับที่ผมบอกว่าเป็นขโมย ดังนั้นสิ่งที่แตกต่างนั่นก็คือ"ความยินยอม"ของเจ้าของบ้านนั่นเองครับที่จะทำให้การ"แลกเปลี่ยน"ของคุณมาเป็นการ"ขโมย"ที่ผมพูดถึงมันก็คือสิ่งที่เรียกว่าความยินยอมเท่านั้นเองครับ

ซึ่งกรณีที่คุณยกมามันก็ไม่สร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรเลยเพราะสุดท้ายคุณเอาความรู้สึกของคุณเองไปตัดสินโดยใช้คำว่า"เห็นแก่ตัว"มาเป็นข้ออ้างในการเรียกร้องหาความเป็นธรรมให้กับความปล่อยปะละเลยของคุณเอง ซึ่ง"ความเห็นแก่ตัว"นี้กฏหมายก็ยอมรับไว้ในระดับหนึ่งครับกฏหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งปวงบนโลกนี้ล้วนตั้งอยู่บนความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ทั้งสิ้น เพียงแต่ความเห็นแก่ตัวนี้มันมีหลายระดับซึ่งในระดับที่กฏหมายและวิญญูชนในอุดมคติเค้ายอมรับกันเรียกว่า "สิทธิ" ไงครับ

อย่าลืมว่าการที่คุณบอกว่าเค้าทำๆกันมาแบบนี้ตั้งนานแล้วมาบังคับคนมาใหม่ให้ทำตามนั้นมันเป็นการเอากฏหมู่มาอยู่เหนือกฏหมายนะครับ

ดังนั้นถ้าเอาตามที่คุณว่าคนปลูกแอ้ปเปิลมาเด็ดกินผลไม้คุณถ้าคุณไม่ยินยอม มันก็เป็นหน้าที่คุณเองที่จะหาหลักฐานมาฟ้องเขากลับ ไม่ใช่พยายามหาข้ออ้างที่ว่าคุณไม่เคยฟ้องใครเลยมาอ้างเวลาโดยฟ้องซะงั้น ซึ่งผมว่าคุณเองก็รู้ดีว่ามันทำไม่ได้ในความเป็นจริงใช่ไหมครับ

ซึ่งถ้าเอามาเทียบเคียงกับข้อเท็จจริงทั้งสองฝ่ายเค้ากระทำอย่างถูกต้องตามที่ผมว่ามาอยู่แล้วครับดังนั้นปัญหามันจรึงไม่ได้อยู่ที่การกระทำของบริษัท แต่อยู่ที่การกระทำของคนนอกอย่างพวกเรานี่แหละที่พยายามหาเหตุที่ไม่สมผลมายกอ้างแทนเค้า ผมจึงอยากให้คุณลองคิดดูว่าการที่คนเราจะหวงถึงสิทธิที่ตนพึงมีทำไมคุณถึงมองว่ามันผิด นั่นแหละประเด็นครับ

ป.ล.ผมค่อนข้างแน่ใจว่าคนปลูกแอปเปิ้ลกับคนดองกิมจิเค้าไม่ใช่เพื่อนกันตั้งแต่คนทำกิมจิเค้าเอาแอปเปิลไปหมักเป็นกิมจิแอปเปิ้ลสูตรพิเศษขายแล้วล่ะครับ XD

ป.ล.2 เรื่อง 50 บาททำให้ผมทราบว่าคุณค่อนข้างมีอายุแล้ว แต่ตอนนี้เค้าเพิ่มเป็น 2,000 บาทแล้วครับ :D