ผมว่ามันเรื่องเดียวกันนะ รัฐก็คือประชาชน ถ้าไม่มีเงินประชาชนก็ไม่มีรัฐ ดังนั้นจะมองว่ารัฐเหนือกว่าประชาชน ประชาชนก็จ่าย ๆ ไป ส่วนรัฐจะเอาไปโกงกินตรวจสอบไม่ได้ประชาชนค่อยไปเรียกร้อง ผมว่านั่นมันก็เป็นทฤษฎีครับแต่ในเชิงปฏิบัติเมื่อพบว่าเรียกร้องไปไม่ได้ ตรวจสอบก็ไม่ได้ (เพราะตอนนี้เป็นเผด็จการ) ประท้วงให้คนบริหารเงินเปลี่ยนก็ไม่ได้ แล้วจะให้ประชาชนทำอย่างไรครับ ? ก้มหน้าก้มตาจ่ายไปอย่างเดียว

ในเมื่ออีกฝ่ายนอกเกม ผมว่าก็ไม่แปลกที่คนอื่นก็อยากจะนอกเกมเหมือนกัน มองในมุมกลับจะพูดแบบมักง่ายว่าประชาชนมีหน้าที่หนีภาษี รัฐอยากเก็บก็ไปไล่บี้เอาเองก็ได้ คือของแบบนี้มันพูดได้ทั้ง 2 ทางน่ะครับ

เพิ่งได้ดูข่าวว่าสั่งซื้อรถถังเพิ่มไป ทั้ง ๆ ที่ lot เก่าสั่งไปหลายสิบคันยังไม่มาส่ง ... ดูแล้วมันน่าจ่ายภาษีไหมล่ะนั่น

คือมันน่าจะเป็นเรื่องของการเรียกร้องความเท่าเทียมกันนะครับจะว่ามันไม่เกี่ยวก็ไม่ถูก ในเรื่องนี้คือรัฐอยากให้การเสียภาษีเป็นไปอย่างถูกต้องเลยสร้างเครื่องมืออย่างพร้อมเพย์ขึ้นมาเพื่อให้การเสียภาษีมีความโปร่งใสขึ้น คนจ่ายจึงเรียกร้องความเป็นธรรมด้วยเหมือนกันว่าในเมื่อคุณอยากให้เราเสียภาษีอย่างเป็นธรรมคุณก็ควรเซ็ตระบบที่ทำให้การนำภาษีไปใช้มีความโปร่งใสมากขึ้นด้วยเช่นกัน

เหมือนกับตัวอย่างเช่น เราไปซื้อข้าวมันไก่มากิน
เดิมเคยจ่ายเฉพาะค่าข้าว ค่าซอสค่าเครื่องปรุงน้ำเปล่าที่เคยให้ฟรีไม่คิดตัง มาวันนึง เจ้าของร้านทำเครื่องนับการใช้เครื่องปรุงกับน้ำเปล่าขึ้นมา ใครเติมมากจ่ายมาก คนกินก็เลยโวยบอกว่า อ้าวงี้มันก็เหมือนขึ้นราคานี่หว่าแล้วลื้อได้ตังเพิ่มขึ้นแบบนี้ ทำไมไม่เพิ่มคุณภาพของที่เอามาเสิร์ฟด้วยวะ น้ำก็ยังเป็นน้ำก๊อกเหมือนเดิม แบบนี้ไม่ยุติธรรมนี่หว่า

มันก็ราวๆนี้ล่ะครับ บางคนอาจคิดว่า เฮ้ยเดิมเจ้าของร้านให้ฟรีแล้วมาคิดตังอาจจะมองว่าก็แฟร์ดีนี่หว่าไม่อยากเสียตังเพิ่มก็ไม่ต้องเติมเครื่องไม่ต้องกินน้ำสิ แต่ถ้าคนที่เขาเติมเครื่องปรุงกับกินน้ำเป็นประจำล่ะแล้วคิดเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัวที่เพิ่มขึ้นแต่ได้ของเท่าเดิมล่ะ เขาก็ต้องคิดว่าไม่แฟร์ถูกไหมครับ

เขาน่าจะหมายถึงประเด็นความเสียดายนะครับ

ถ้าไม่จ่ายภาษี โดนกฎหมายแน่นอน
แต่เอะคนใช้ภาษีเราตอนนี้ ก็ฉีกกฎหมายมาอีก งงจุง