เข้าใจว่า
เกี่ยวกับเรื่องกลัวเสียหน้าของเจ้าตัว ถ้าทำอะไรพลาดซักอย่าง
ประกอบกับจะโดนรุมกระซวกว่าเก่งไม่จริงจนแทบเสียคน
กลายเป็นสภาพสังคมที่สำนึกแบบ ผิดไม่ได้ พลาดไม่เป็น (ไม่งั้นเละ)

ทักษิณซื้อดาวอังคารละมั่ง!?

น่าจะสอนให้คนไม่กล้าเสี่ยงกับซ้ำเติมเมื่อทำผิดพลาดน่ะครับ

เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ครับ ขอยกตัวอย่างเกี่ยวกับ project IT ต่างชาติที่เคยเจอ

คืองานที่รับเป็น project ที่ค่อนข้างใหญ่ หลายล้าน เมื่อเราทำไปถึง 8/10 ส่วนแล้ว กลับมาค้นเจอว่างานออกแบบมีปัญหาตั้งแต่จุดเริ่มต้น ตอนนั้นใช้วิธีแก้ไขที่ปลายทาง แต่เมื่อปิดรูรั่วที่นึง กลับเจอรูรั่วอีกที่นึงโผล่ขึ้นมา และแก้ไขอยู่นานประมาณ 6 เดือน ความคืบหน้าก็ยังเป็น 8/10 เหมือนเดิม จน project มีปัญหา และไม่สามารถส่งมอบได้ ถึงขั้นผู้มีอำนาจตัดสินใจเปลี่ยนทีมพัฒนาทั้งชุด ซึ่งหลังจากนั้นผมไม่รู้แล้วว่าเป็นอย่างไร

ในทางกลับกัน หากยอมรับถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้น แล้วย้อนกลับไปแก้ไขตั้งแต่รากฐานของมัน อาจจะต้องไปเริ่มตั้งแต่ 4/10 แต่ปลายทางมันอาจจะถึงฝั่งฝันได้

นั่นคือ วัฒนธรรมเอเชีย มักยืนกรานปลอบใจตัวเองว่าสิ่งที่คิดและออกแบบมามันถูกต้อง และดันทุรังทำต่อไปโดยละทิ้งมุมมองที่ไม่สวยงามซึ่งการทำแบบนี้มันไม่จีรัง

ต่างจากพวกบริษัทต่างชาติ โดยเฉพาะบริษัทใหญ่ ๆ ที่เรามักได้ยินข่าวอยู่บ่อยครั้ง ว่าแผนกหรือผลิตภัณฑ์ที่ไม่สร้างกำไร เขาก็มักจะยุบแผนกนั้นทิ้งไปเลย หรือบริษัทที่ take over มาราคาแพง ๆ แต่ไม่เป็นอย่างที่หวัง ก็สามารถยุบลงได้ แล้วโอนย้ายคนมีความสามารถไปในส่วนอื่น

ego ไงครับ ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดพลาด ใครมาติ/ว่า/บลาๆ แล้วยังบลาๆๆ ปัดโถ่ๆๆๆ

ประมานนั้นครับผม อิอิ

ลองดูสังคมญี่ปุ่นกับเกาหลีดูครับ ทั้งชีวิตจริงและละครหรือภาพยนตร์ของเขา แล้วคุณจะเห็นภาพและเข้าใจเอง

ศักดิ์ศรีค้ำคอ เสียได้ทุกอย่างแต่ไม่ยอมเสียหน้า

คงหมายถึงวัฒนธรรมตะวันออกอย่างพวกญี่ปุ่นละมั้งครับ
ที่มีแนวคิด เมื่อทำพลาดแล้วต้องลงโทษตนเองอย่างหนัก จนบางครั้งมันมากเกินไป

ส่วนในแถบนี้ผมว่าไม่ใช่วัฒนธรรมแบบนั้น เพราะเราแทบจะไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลย