แต่ส่วนใหญ่คนเขาก็ดูกันช่องเดียวฝั่งเดียวนะ บางทีช่องเหล่านี้ก็ใส่ร้ายฝ่ายตรงข้ามแบบไม่สนใจความจริงเอาสะใจก็มีเยอะแยะ คนฟังอะไรแบบไม่คิดตาม (เชื่อไหมว่าไม่น้อย) ก็เชื่อตาม ๆ กันไป บางทีผมว่าก็ควรจะมีใครมากำกับดูแลกันหน่อย

สื่อนั้นค่อนข้างมีอิทธิพลต่อคนมากครับ

ถ้าทุกคนโตๆกันแล้ว แล้วรู้จักคิด วิเคราะห์ แยกแยะ เองได้ ก็คงไม่เป็นปัญหาหรอกครับ ปัญหาคือการศึกษาในประเทศเรายังทำให้คนเป็นอย่างงั้นไม่ได้ ยังมีความเชื่อ งมงายอีกมากมาย รวมถึงการฟังความไม่รอบข้าง สรุปบ้านเรามีหลายคนครับที่ปิดกั้นตัวเองไม่รับฟังควาคิดเห็นของคนอื่นอยู่

ปล.ถึงเด็กผีไม่มีวันเชียร์หงส์ แต่ถ้าคนเชียร์รู้จักคิด ย่อมรู้ว่ากีฬามีแพ้ ชนะ แล้วไม่ชวนตี ชวนพาลครับ :)

ตามนั้นครับ ตัวปัญหาจริงๆ คือการยอมให้การชุมนุมปิดถนนและสถานที่ต่างๆ ถูกกตหมาย รวมถึงการไม่ให้ปิดสถาณีทีวีบางแห่งเวลาที่จำเป็น และคนไทยที่เห็นกิจกรรมทำลายชาติแบบนั้นเป็นสิ่งดีงาม

จริงจ่ะ
เหมือนตอนเด็กๆ ตอนเราวัยเยาว์ เราได้รับข่าวสารด้านเดียว ทีวีทุกช่อง หนังสือพิมพ์ทุกฉบับ
รายงานไปทิศทางเดียวกันหมด
พอไปเรียนเมืองนอก ทุกอย่างไม่มีการบล๊อคไม่มีการปิดกั้นการเข้าถึง พอคลิ๊กเข้าไปแต่ละอัน(เขาทำเป็นสารบัญ!)
แสงมันจ้ามาก ทำเอาตาแทบบอด เพื่อนฝรั่งถามว่า นี่ยูไม่รู้หรอ? มันจุกอกตอบฝรั่งไม่ถูก
เหมือนถูกหลอกมาตั้งแต่เด็ก ที่จริงไม่ได้ถูกหลอก แต่เราถูกยัดเยียดกลายๆให้รับข่าวแค่ด้านเดียว
หลังจากนั้น รู้สึกมีภูมิคุ้มกัน รู้จักตั้งคำถาม รู้จักสงสัย และก็ไม่เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป

ปล. จบด๊อกเตอร์หรือพวกปริญญาห้าใบหลายๆคน ตรรกะวิบัติก็ถมถืด อย่าพูดให้ขำเลย

บอกก็โดนยิงทิ้งซิ