คอมมิวนิสต์มีหลายสายนะครับ เพียงแต่ว่าแบรนดิ้งของคำนี้เสียไปเนื่องจากแนวคิดกับการปฎิบัติจริงต่างกันมาก เวลาเอ่ยถึงต้องบอกให้ชัดว่าเป็น

• สายมาร์กซิสต์ต้นตำหรับ
• สายเลนิน
• สายเหมา

ถ้าเอากันจริงๆ ตามหลักวิชาการ ก็มีสายย่อยอีกเยอะมาก

ยังไม่เคยมี รัฐคอมมิวนิสต์ตามทฤษฎีของมาร์กซ์จริงๆเลยนะครับ
ที่แล้วมามี่แต่ เผด็จการสังคมนิยม กับเผด็จการทุนนิยม แทบทั้งนั้น

จากข่าวทางด้านบนแสดงว่าจีน ไม่สามารถให้ประชาชนมีสิทธิขั้นพื้นฐานเท่าเทียมกันได้ซิครับ
ผมคิดว่าสิทธิในการรับข้อมูลข่าวสารถือเป็นสิทธิขั้นฟื้นฐานเช่นเดียวกัน ข้อมูลในที่นี้หมายถึงข้อมูลโดยๆทั่วๆไปที่ไม่ขัดต่อจิตสำนึกของคนในชาตินั้นๆ

คำว่าได้รับเท่าเทียมหมายถึงทุกคนมีสิทธิที่ควรจะได้รับเท่ากัน ไม่ได้หมายถึงทุกๆคนถูกปิดตาเหมือนกันหมดทั้งประเทศอย่างนี้

เมืองจีนอากาศดีมั๊ยครับ

ผมว่ามันก็อุดมคติพอๆกับคำว่า ประชาธิปไตยนะ โดยเฉพาะประชาธิปไตยในห้องประชุมกับผู้หลักผู้ใหญ่

ผมว่าคำพูดที่ว่า "คอมมิวนิสต์มันอุดมคติเกินไป ทำไม่ได้หรอก" เป็นเพียงคำพูดของอาจารย์ในโรงเรียน ที่ถูกปลูกฝังมาในยุคต่อต้านคอมมิวนิสต์มากกว่า

ปัญหาไม่ใช่ว่ามันเป็นอุดมคติหรือเปล่า ถ้าจะทำมันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ นอกจากเราติดปัญหาอะไรทำให้เป้าหมายนั้นเป็นไปได้ยาก เช่นการทำให้ไทยเป็นประชาธิปไตย ต้องสังคมไทยเท่าเทียมกันเสียก่อน

PoomK

ผมไม่เชื่อในระบบทุนนิยม มันเป็นระบบที่นำพาสู่ความฉิบหาย สู่การผูกขาดในที่สุด

ทำไมถึงพูดอย่างนั้น แนวคิดทุนนิยมตอนเริ่มแรกนั้นดี คือมีสมมุติฐานว่าทรัพยากรเป็นสิ่งที่มีอยู่อย่างจำกัด ต้องนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ทุนและแรงงานจึงถูกบริหารอย่างมีประสิทธิภาพ โดยคำนึงถึงความพึงพอใจของทั้งผู้ผลิตและผู้บริโภค

แต่พอทำไป กลับทำให้เกิดการแบ่งชนชั้น รายได้ไปตกค้างอยู่ที่ชนชั้นนายทุน ซึ่งต้องสะสมทุนไว้แข่งขันกับนายทุนอื่น ต้องขยายกิจการเพื่อให้อัตราการเติบโตสูงขึ้นเรื่อย ๆ โตแบบเชิงเส้นก็ไม่ได้ด้วย ต่ำกว่าเชิงเส้นก็ถือว่า "ซบเซา" การแข่งขันอย่างเอาเป็นเอาตายทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องเอาตัวรอด หลักอุปสงค์-อุปทานจากเดิมที่เป็นดุลยภาพของความพึงพอใจของผู้ผลิตกับผู้บริโภค ก็ถูกควบคุมด้วยหลักการตลาด พออุปทานเพิ่มก็ไปเพิ่มอุปสงค์ ทำให้คนจับจ่ายใช้สอยอย่างไม่สมเหตุสมผล แล้วก็เร่งแข่งกันถลุงทรัพยากรมาผลิตอย่างบ้าคลั่ง ลืมแนวคิดเริ่มแรกเรื่องทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดไปเสียสิ้น

ทุนนิยมยิ่งพัฒนาไป ก็ยิ่งสร้างความฟุ้งเฟ้อ ถ่างช่องว่างระหว่างชนชั้นให้กว้างขึ้น ในเมื่อด้านหนึ่งก็มีการกระตุ้นอุปสงค์ในตลาดอยู่ตลอด และอีกด้านหนึ่ง ชนชั้นแรงงานก็ถูกกดราคาค่าแรง เนื่องจากนายทุนต้องเก็บทุนไว้แข่งขัน

การแข่งขันที่ว่าจะทำให้ผู้บริโภคได้ประโยชน์ ก็ไม่จริงเสมอไป บ่อยครั้งที่การแข่งขันเป็นเพียงมายาภาพ ในเมื่อทุกอย่างยังมีต้นทุน สิ่งที่เกิดจากการแข่งขันก็คือ การบิดเบือนข้อมูล ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือโปรโมชั่นมือถือต่าง ๆ ที่ผ่านการคำนวณกำไรมาอย่างดี แต่สามารถนำเสนอให้ผู้บริโภครู้สึกว่าถูกได้ หรือจะเป็นการลดคุณภาพสินค้าอย่างจงใจ นอกจากนี้ บ่อยครั้งก็มีการฮั้วกันเองของกลุ่มผู้ผลิต

แข่งกันหนักเข้า ก็เกิดความจำเป็นต้องเอาตัวรอด เกิดการควบรวมกิจการจนกระทั่งเหลือรายใหญ่ไม่กี่เจ้าในตลาด หรือในบางตลาดอย่างซอฟต์แวร์ ถึงกับมีบริษัทเดียวผูกขาดตลาดส่วนใหญ่ ตลาดที่บอกว่าแข่งขันแบบเสรีนั้น ในบั้นปลายจะจัดระเบียบตัวเองกลายเป็นตลาดผูกขาดในที่สุด

ทุนนิยมจึงไม่ควรนำมาใช้เดี่ยว ๆ แต่ควรใช้สังคมนิยมผสมด้วย ดังเช่นการตั้งสหภาพแรงงานเพื่อต่อรองสวัสดิการลูกจ้างกับนายทุน การมีสวัสดิการสังคมของรัฐ การบริหารโครงสร้างพื้นฐานโดยรัฐ การแทรกแซงตลาดโดยรัฐ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การป้องกันการผูกขาดตลาด