+1 ได้ใจครับ

อะไรฟรีหรอ ผมเห็นก็ต้องซื้อมาทั้งนั้น

สนับสนุน อะไรที่ใช่ อะไรที่พอเพียง อย่าตามกระแสให้มาก

+1

Smartphone พิมพ์ง่ายกว่ามากๆ เลยทำให้ส่ง SMS บ่อยขึ้นด้วย

แต่เรื่องผลสำรวจนี่ สำหรับผม ผมใช้อินเทอร์เน็ตมากกว่าส่ง SMS นะ

+1 ถ้าปลายทางใช้ push e-mail ผมก็จะส่งเป็นเมลอยู่หรอกครับ แต่ปัญหาคือหาคนใช้ด้วยไม่ได้ก็เลยอยู่กับ SMS ต่อไป

ไม่ใช่ไม่อนุญาตให้ ตัดถนนเพิ่ม ไม่ขยายถนน เพราะไม่เห็นการใช้งาน ^^

ไม่ใช่ไม่อนุญาตให้ ตัดถนนเพิ่ม ไม่ขยายถนน เพราะไม่เห็นลู่ทาง (รับ-ปะ-ทาน).

โอ่ ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ เป็นความรู้ใหม่ ^^

ใจนึงผมชอบแบบติดสัญญาเหมือนกันนะ (ถ้าค่าเครื่องถูกได้มากๆ แบบอเมริกา) เพราะว่ายังไงเราก็ต้องจ่ายค่าโทร-ค่า data แบบเหมาอยู่แล้ว ก็เท่ากับได้เครื่องถูกด้วยโดยแลกกับสัญญาการใช้งานเป็นปี-สองปี (คำนวณแล้วก็ถือว่าคุ้ม) ..แต่สำหรับเมืองไทย ออกมาในลักษณะแบบนี้ก็ดีครับคือเสรีทุกอย่าง เลือกได้ตามชอบ แต่ต้องเก็บเงินก้อนซื้อมือถือเองซึ่งจากตรงนี้ทำให้ตลาดมือถือเมืองไทยมันหลากหลายมาก พวก local brand ก็เลยมีโอกาสได้เกิดด้วย

ส่วนเรื่องพี่คนนั้น อยากบอกว่าผมก็ reply โดยอธิบายโดยยกตัวอย่างเรื่องถนนนั่นล่ะครับ :D ก็เลยเปรียบว่า เมื่อก่อนหมู่บ้านนึงทางเข้าเมืองเป็นถนนลูกรังสองเลน ความเจริญ-การแพทย์ก็เข้าไม่ค่อยถึง คุณภาพชีวิตของคนในหมู่บ้านนั้นก็เลยเหลื่อมล้ำกับคนในเมืองหลวงไปด้วย แต่พอทำเป็นถนนคอนกรีตสี่เลน ความเจริญและคุณภาพชีวิตของคนในหมู่บ้านนั้นก็ทัดเทียมกับคนในเมืองหลวงมากขึ้นและช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม ซึ่งกลับมาพูดถึง 3G มันก็ช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล (digital divide) ได้จริงๆ แหละ ประเด็นนี้ชัดเจน ถ้าใช้ถูกทางก็เพิ่มโอกาสทางสังคมและการศึกษาได้ ไม่ดีตรงไหน (ตอกไปอีกหน่อยด้วยว่า ส่วนเรื่องจิตใจของคนน่ะ มันมีปัจจัยอื่นๆ ที่หล่อหลอมอีกเยอะ จะลากไปเกี่ยวกับเทคโนโลยีได้ยังไง -"-)

พี่คนนั้นก็ตอบมาอีก คราวนี้ก็เลยบรรลุแล้วครับว่าไม่ต้องไปตอบโต้อะไรอีก :D --> "ถนนสี่เลนดีตรงไหน ถามคนบ้านนอก เค้าต้องการแค่สองเลนก็หรูแล้ว สี่เลนมีตายทุกวัน" จบครับ !

(ข้อเท็จจริงคือ มีงานวิจัยรองรับมากมายว่าถนนแบบสี่เลนมีความปลอดภัยสูงกว่าถนนแบบสองเลน หรือไม่ต้องอ้างงานวิจัยก็ได้ แค่โดย common sense ก็พอจะนึกภาพออกได้ครับ)

มีคำถามขอถามคุณว่า คนไทย ขายข้าวขายผัก ปลูกข้าว เลี้ยงไก่ เลี้ยงหมู กันทุกคนหรือเปล่าครับ?

ในทรรศนะของคุณ คุณมองว่าคนไทย ถ้าไม่จน ก็รวยไปเลยเท่านั้นหรือครับ? ถ้าไม่รวย ก็ต้องขายผักขายปลาอย่างนั้นหรือ?

และอีกคำถามว่า ทุกคนที่ซื้อ iPhone หรือมือถือราคา 2XXXX ซื้อเพราะเห็นคนอื่นซื้อเอามาอวดชาวบ้านกันหมดหรือเปล่าครับ?

เท่าที่เคยศึกษามา (เป็นวิชาบังคับในมหา'ลัย) ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง โดยหลักการแล้วไม่ได้หมายความว่าต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด ต้องทำตัวอัตคัด หรือห้ามใช้ของหรูหราราคาแพงนะครับ ถ้าใครเข้าใจแบบนั้นคุณเข้าใจปรัชญานี้ผิดแล้วล่ะ แต่หลักการที่แท้จริงพอสรุปโดยคร่าวคือ เราต้องรู้จักฐานะตนเอง มีเหตุผลและมีภูมิคุ้มกัน ถ้าใครมีเงินน้อยก็ใช้น้อยเท่าที่มี ถ้าใครมีเงินมากก็ใช้มากได้เท่าที่มี ถ้าใครมีเงินมากพอที่จะซื้อของหรูหราราคาแพงที่ไม่เกินกำลังตนเองก็ซื้อได้ ถ้าซื้อแล้วมีความสุข-ซื้อแล้วไม่เดือดร้อนก็ถือเป็นความพอเพียง แต่หากมีน้อยแล้วอยากใช้มาก มีน้อยแต่ใช้เงินเกินตัว เกินกำลังตนเอง ใช้เงินไม่ระมัดระวัง ไม่รู้จักตนเอง ไม่มีภูมิคุ้มกัน จนต้องติดหนี้สินล้นพ้นตัว อันนี้ถือว่าชีวิตเดือดร้อน-ไม่มีความสุขและไม่พอเพียงนั่นเองครับ สรุปเป็นคำสั้นๆ คือ "ใช้ให้พอดีกับตนเอง" นั่นดูจะชัดเจนที่สุด

ทัศนคติของผม ถ้าคุณซื้อของใดๆ (แม้จะมีราคาสูง)ได้โดยที่คุณไม่เดือดร้อนทางการเงิน และคุณซื้อมาใช้ได้อย่างคุ้มค่าตามคุณสมบัติของมัน (แม้จะเป็นเรื่องความบันเทิงก็ตาม..ถือเป็นการยกระดับคุณภาพชีวิต) ก็ถือว่าคุณได้ลงทุนอย่างเป็นประโยชน์แล้ว อันที่จริงอย่างโทรศัพท์มือถือนั้นเป็นประโยชน์ต่อชีวิตประจำวันมากมายที่ไม่ใช่แค่โทรเข้าโทรออกถ้าเราใช้มันเป็น ลองมองประโยชน์ของมือถือรอบตัวแล้วสกัดออกมา (ตัวอย่างเช่น ติดตามข่าวสาร-ข้อมูล ทำธุรกรรมบนอินเทอร์เน็ต ดูแผนที่กันหลงป่า นาฬิกาปลุก แอพสอนทำกับข้าว ค้นหาบริการ ติดต่อกับเพื่อน ส่งข้อความไปเล่าข่าวกับรายการทีวี นักศึกษาโหลด VOD เลคเชอร์ย้อนหลังมาดูซ้ำเพื่อทบทวนบทเรียน ฯลฯ) จะพบว่า มันช่วยพัฒนาคุณภาพชีวิตให้กับเราโดยที่บางสิ่งเราอาจไม่รู้ตัวจริงๆ

แต่ถ้าจะว่าประโยชน์แบบเน้นๆ เลยเนี่ย อุปกรณ์เหล่านี้กับเรื่องการศึกษามันไปด้วยกันได้ดีมากเลยนะครับ ลองจินตนาการว่าถ้าเราให้ tablet หรือ smartphone ให้เด็กคนละเครื่อง โดยที่มีคอนเทนท์ทางการศึกษาที่มีประโยชน์ให้กับเขา ให้เขาได้เรียนรู้นอกห้องเรียนได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ มีการทบทวนหลังการเรียน มีเกมฝึกสมอง ฝึกทักษะ มีการสอนเนื้อหาความรู้แบบที่ไม่ทำให้เขาเบื่อบนอุปกรณ์พวกนี้ เด็กๆ เขาก็จะใฝ่รู้และเรียนรู้ได้ตลอดเวลา ไม่ต้องหมกอยู่แค่ในห้องเรียน แถมข้อเด่นของอุปกรณ์พวกนี้คือมันสื่อสารได้ เด็กๆ จะไปค้นวิกิ ค้นกูเกิลอะไรได้ตลอด คุณครูก็จะติดตามเด็กๆ นักเรียนเหล่านี้ได้ง่ายขึ้น เด็กๆ ก็จะคุยกันเองได้เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แบ่งปันความรู้กัน คุยกันมากขึ้น และทำให้เด็กเรียนรู้สังคมมากขึ้น ลองจินตนาการดูว่าถ้าเด็กๆ ในอนาคตเรียนรู้กันแบบนี้ โลกเรามันจะเจ๋งแค่ไหน

สิ่งเหล่านี้อาจไม่เห็นภาพในปัจจุบัน หรืออาจจะมองแบบทัศนคติในปัจจุบันแล้วไม่เห็น แต่ให้ลบภาพไป แล้วมองไปไกลๆ มองอย่างมีความหวัง คุณจะเห็นอะไรที่มันน่าสนใจครับ เพียงแต่เราต้องรู้จักใช้ของเหล่านี้ให้เป็น ให้เกิดประโยชน์ มองข้ามว่ามันเป็นของฟุ่มเฟือย-ไร้สาระอย่างมีอคติแบบนั้นไปซะ แล้วมองว่าเราจะใช้ประโยชน์จากมันอย่างสูงสุดยังไงดีกว่า

ส่วนเรื่องประเด็นปัญหา 3G นั่นเป็นเรื่องของผลประโยชน์แน่นอนครับ ทุกคนทราบกันดีและผมก็ไม่ได้ลากเป็นประเด็นเดียวกับทัศนคติคนไทย (ผมเชื่อมสองเรื่องโดยมีความว่า การที่ทัศนคติของหลายๆ คนยังไม่เห็นความสำคัญของ Smartphone นั้นอาจเป็นเพราะยังไม่มีเซอร์วิสและคอนเทนท์ที่มีประโยชน์ต่อชีวิตประจำวันมากพอ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะเติบโตได้จำเป็นต้องมีอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงซึ่งก็คือ 3G นั่นเอง ถ้า 3G มาเมื่อไหร่เชื่อว่าเราคงได้เห็นบริการและแหล่งทรัพยากรต่างๆ ที่เป็นประโยชน์กับชีวิตประจำวันมากขึ้นอีกเยอะ คนทั่วประเทศจะเข้าถึงข้อมูลข่าวสารได้อีกมาก ลดความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล เอื้อต่อการศึกษาทางไกล ฯลฯ คือมันต้องมีช่องทางให้ก่อน แล้วสิ่งต่างๆ เหล่านี้มันจะตามมาเอง)

แต่ทั้งนี้เราอาจจะมองกันในสภาพแวดล้อมที่ต่างกันก็ได้ครับ อย่างมุมมองของผมก็มองออกมาจากสังคมที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้ครับ

ยังไงก็แลกเปลี่ยนทัศนคติกันได้ครับ ยินดีที่ได้ร่วมสนทนา :)

ปล. เดี๋ยวหาว่าเป็นพวกวัตถุนิยม เพราะทุกวันนี้ผมใช้มือถือเครื่องละหกพันเก้าเองครับ