จริงเหรอ ผมว่าเกมหลายเกมมีความลุ่มลึกและสละสลวยของภาษามากกว่าวรรณกรรมซีไรต์บางเรื่องอีกนะ

ถ้าจำกัดความว่าวรรณกรรม (Literature) มันคืองานเขียนเท่านั้น มันก็อาจจะเป็นแบบนั้นครับ

เพราะหนังหรือเกม ใช้วิธีการนำเสนอรูปแบบอื่นๆนอกเหนือจากที่งานเขียนจะทำได้ด้วย ด้วยเหตุนั้นงานเขียนจึงจำเป็นต้องบรรยายมากกว่า เพื่อชดเชยการนำเสนอที่ทำไม่ได้ เราถึงเห็นบทบรรยายและคำเปรียบเปรยที่สละสลวยในภาษามากกว่าสื่ออย่างหนังหรือเกม

แต่จะบอกว่าหนังหรือเกมเอามาเรียนรู้สู้งานเขียนไม่ได้เลยก็ไม่เชิง มันก็ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการศึกษา หากต้องการเรียนรู้เรื่องการใช้ภาษา ยังไงงานเขียนมันก็เหมาะกว่า แต่หากต้องการจะเรียนรู้เรื่องการคิดวิเคราะห์ ผมมองว่าเกมหรือหนังก็สามารถเรียนรู้ได้เช่นกัน ถึงบทสนทนาจะไม่ลุ่มลึกเท่า แต่สีหน้าท่าทางและการกระทำตัวละครก็เป็นสิ่งที่สามารถวิเคราะห์และเรียนรู้ได้ (และอาจจะลึกไม่แพ้ตัวหนังสือเลย) โดยเฉพาะเกมที่เปิดโอกาสให้สำรวจหรือเปลี่ยนวิธีเล่น เพื่อสังเกตตัวละครในเหตุการณ์ที่ต่างกันออกไปและนำมาวิเคราะห์ได้มากขึ้น

ซึ่งเกม RDR2 จะทำได้ดีถึงขั้นนั้นไหมผมก็ไม่แน่ใจเพราะผมก็ไม่เคยเล่น แต่ดูจากชื่อเสียงต่างๆนานาและคลิปต่างๆที่ตัดเอาเรื่องราวของ NPC แต่ละตัวมาให้ดู ผมคิดว่ามันก็เป็นเกมที่มีศักยภาพพอสมควรเลยครับ

ผมเข้าใจว่าวิชาวรรณกรรมไม่ได้ดูที่ตัวภาษาเป็นหลักครับ แต่ดูเน้นวิเคราะห์พูดคุยถึงการกระทำของแต่ละตัวละครที่ขับเคลื่อนเรื่องราวเป็นหลัก เป็นวิชาเน้น EQ น่ะครับ.

ชื่อว่าวรรณกรรม แต่จริงๆ มันออกแนววิเคราะห์เชิงมนุษยศาสตร์ สังคม ปรัชญา มากกว่าครับ เหมือนก่อนหน้านี้ที่การวิเคราะห์หนัง ก็เป็นส่วนนึงของวิชาวรรณกรรม วิเคราะห์ว่าสื่อถึงนู่นนี่นั่น เกมที่เรื่องดีๆ ก็อารมณ์เดียวกัน

ส่วนเรื่องความสละสลวย การวิเคราะห์ตัวบท script เทคนิคในการเขียน การเลือกใช้คำเพื่อสื่อความ อันนั้นก็เป็นอีกแขนงนึงที่ก็ทำได้ (แต่ผมคิดว่าอย่าง rd หรือวิดิโอเกมโดยทั่วไป ไม่ได้ดีไซน์มาเพื่อการนั้น)