พูดตรงๆนะครับ งานพวกนั้น น่าจะเป็นงานสายอาชีพ เช่นวิทยาลัยเทคนิค อาชีวะทำมากกว่า

ถ้าเป็นระดับมหาลัยต้องแบบ เทคโนโลยีmotor,เทคโนโลยีแบตเตอรี่ หรือปรับปรุงสายการผลิตเฉพาะทาง หรือส่วนควบของรถไฟฟ้า ที่ของที่ขายในตลาดยังไม่ดีพอ

ไม่ใช่พัฒนาตัวผลิตภัณฑ์โดยตรง แล้วออกมาเหมือนเอาของที่มีขายในตลาดอยู่แล้วมาผสมประกอบกันเฉยๆ โดยเฉพาะพวกพาหนะ...ไฟฟ้า อะไรทั้งหลาย แต่อุปกรณ์คือสั่งจีนมาประกอบกันซะส่วนใหญ่ไม่ใช่การพัฒนาขึ้นมาใหม่ หรือมีส่วนที่ต่างจากของเขา ก็ซื้อจากจีนโดยตรงเลยไม่ดีกว่าหรือ มันต่างจากการreverse engineeringเพื่อพัฒนาต่ออยู่นะ

ถ้าเทคโนโลยีหรืออุปกรณ์ไม่ถึง ก็ไปเน้นสายsoftware พัฒนาระบบauto pilot ระบบจัดการพลังงาน ผมเชื่อว่าศักยภาพเราทำได้ เพราะบ.รถยนต์เขาก็จ้างวิศวกรจบใหม่จากไทยนี่แหละไปสายพัฒนากันเยอะ(อย่างน้อยๆที่เคยรู้ว่าทีมงานพัฒนาระบบจัดการไฟฟ้าในECUของรถhybrid เจ้านึงก็มาจากทีมงานในบ้านเราเป็นหลัก)

ประเด็นคืองบวิจัยจากภาครัฐส่วนใหญ่ข้อจำกัดเยอะ และผู้อนุมัติจำนวนไม่น้อยต้องการผลงานที่เป็นชิ้นงานที่จับต้องได้โยงกับเรื่องmottoหัวข้อในช่วงนั้นได้(เช่นคำว่า"ยั่งยืน") จนออกมาดูไม่ต่างจากงานประกอบพื้นๆที่เอกชนก็ทำขายอยู่แล้ว มากกว่าจะเน้นวิจัยหรือพัฒนาเทคโนโลยีในส่วนที่เอกชนต้องการจริงๆหรือยังขาดอยู่

เคยเห็นบ.ข้ามชาติพยายามเข้าถึงหลักสูตรของคณะวิศวกรรมหลายแห่ง เพื่อผลิตคนป้อนสายงานโดยเฉพาะ แต่ก็เหมือนไม่ได้ต่อเนื่องเท่าไร จนบ.หลายแห่งต้องให้ทุนกับพนักงานภายในที่มีแววไปเรียนต่อโท-เอกเมืองนอก ด้วยซ้ำ