แบตน่าจะถอดสับเปลี่ยนได้ และอาจจะไม่ได้ชาร์จที่สนามบินก็ได้ อีกอย่างหนึ่ง การชาร์จจริง ๆ คงไม่ได้ชาร์จจาก 0-900เลยทีเดียว น่าจะชาร์จช่วงที่แบตมีความจุการใช้งานคงเหลือ 25-35 เปอร์เซนต์มากกว่า และที่สำคัญถ้ามีหม้อแปลงไฟฟ้าขนาดใหญ่เพียงพอ (แต่ระดับสนามบินคงไม่ใช้หม้อแปลงแบบบ้าน ๆ หรือโรงงานทั่วไปอยู่แล้ว ที่ 30-2500kVA (24kWh-2000kWh) ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าไฟฟ้าจะไม่พอชาร์จครับ เหมือนหัวเมืองที่มีโรงไฟฟ้าเพียงพอและจุดกระจายพลังงานเพียงพอ (Power Plant & Substation) ก็ไม่ต้องกลัวว่าพลังงานจะไม่พอใช้ในเวลาที่โหลดสูงสุดถูกเรียกใช้งาน(ปริมาณการใช้ไฟฟ้าสูงสุด ณ เวลานั้น ๆ) แต่แบตมีความจุขนาด 900kWh (เก้าแสนวัตต์ต่อชั่วโมงดูว่ามันก็เยอะอยู่นะ)

ไม่มีปัญหาครับ เพราะข้อดีของเครื่องบินพวกนี้ เหมือนกับระบบขนส่งมวลชนอื่นๆ ที่ใช้ไฟฟ้าคือ เปลี่ยนแบตเลย แล้วเอาไปชาร์จที่อื่น และสามารถตุนไว้ได้หลายก้อน

ไม่ต้องเสียเวลาเติมเหมือนเครื่องบินปกติที่ต้องถ่ายน้ำมันจากจุดเติมในสนามบินใส่รถขนน้ำมัน แล้วขับไปเติมที่เครื่องบินอีกที ในบางกรณีอาจจะมีโครงข่ายท่อน้ำมันในสนามบินแต่ก็ใช้เวลามากกว่าเปลี่ยนแบตอยู่ดี ยังไม่รวมถึงการซ่อมบำรุงท่ออีกนะ

เปิดหลังคาที่เป็นพื้นของสนามบินแล้วยกพื้นโรงประกอบขึ้นไปเสมอพื้นสนามบินแล้วก็เลื่อนออกไปครับ พอเครื่องพ้นเขตก็เลื่อนพื้นโรงประกอบลงแล้วปิดหลังคา/พื้นกลับเหมือนเดิม

#เดี๋ยวนะ

เท่าที่คิดออกน่าเป็นไปได้ 2 กรณี
แบบแรก พอทำเสร็จทั้งลำก็ถอดออกแล้วแยกเครื่อนย้ายเหมือนเครื่องบินเล็กทั่วไป
แบบที่สอง โรงประกอบอาจมีประตูทางฝั่งกล้องประกอบเสร็จแล้วลากออกด้านข้าง

แต่ดูจากโรงประกอบแล้วไม่น่าใช่โรงประกอบเครื่องบินตั่งแต่แรกน่าจะเช่าโกดังมาทำมากกว่าที่เห็นน่าจะเป็นต้นแบบมากกว่าจะผลิดจำนวนมาก

เชื่อไหมล่ะครับว่าเครื่องบินบางแบบในปัจจุบันใช้ผ้าทำเป็นผิวด้านนอก กองทัพอากาศไทยก็มี เป็นเครื่องบินรบด้วย เทคโนโลยีด้านวัสดุในปัจจุบันไปไกลมากแล้วล่ะครับ เล็ก บาง เบา แข็งแรงด้วย ทำได้สบาย ต้นทุนก็ไม่สูงมากด้วย

เครื่องบินใหญ่ใหม่ๆ สมัยนี้ปีกก็อ่อนตัว​โค้ง งอ ได้เยอะ แต่ก็ไม่หัก ฮ่าๆ

คนที่ 10 มาขอนั่งตรงทางเดินตรงกลาง "พี่ครับๆ ผมรีบ ขอไปเที่ยวนี้เลย"