ไม่ได้ลืมครับ .. ในแง่ของงานแปล มันมีความผิดพลาดอยู่แล้ว
เลยใช้คำว่านักแปลจะหายไป แต่คนที่อ่านแล้วตรวจสอบงานแปลมันก็ยังเลี่ยงไม่ได้มากขนาดนั้น

ถ้าเป็นบทความวิชาการหน่อย (คำตรงไปตรงมา + technical term) มันมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะแปลได้ดีมากๆ

นี่ยังไม่นับเรื่องบริบทคำพูด เปลี่ยนภาพเป็นนวนิยาย แล้วเลือก target ภาษาเป็นภาษาไทย ... มีตัวละคร 10 ตัว คนนึงพูดสุภาพใช้ศัพท์ระดับสุภาพตลอด (เป็น Doctor) อีกคนนึงใช้ภาษาระดับชาวบ้านตลอด คุณ ท่าน _ึง นาย เธอ แก ... ทั้งหมดนี้ภาษาอังกฤษ simplify ว่า "you"

คือ choice of wording / consistency มันมีหลายมิติมาก ที่สุดแล้วผมเลยมองว่ามันยังอีกไกล

---- ส่วนประเด็นความผิดพลาดในงานแปล
ปัญหาที่ผมมองคือ เราจะหาความผิดของคำ 1% ที่ผิดไปแล้วความหมายเปลี่ยนเลยได้ยังไงอ่ะครับ ถ้าไม่ได้อาศัยคนอ่านแล้วรู้สึกว่า คำนี้แปลแล้วทะแม่งๆนะ... คือผมมองว่าที่สุดเราเชื่อเครื่องแปลภาษา โดยยังไม่รู้ว่ามันแปลผิดตรงไหน ได้ยากนะครับ แม้จะเหลือ 1% หรือเข้าใกล้ 0

พอถึงจุดนึงเราอาจจะ trust machine translation มากกว่าคน
แต่ถ้าไปถึงจุดนั้น เราจะรู้ได้ไงว่า มันผิดตรงไหน ? ผมเลยมองว่า
อนาคตรูปแบบงานอาจจะเปลี่ยนไป คือ AI อาจจะแปลออกมาให้ได้ confidentiality สูงถึง 99.9%

แต่การจะหา 0.1% ที่ผิด(เน้นเฉพาะความหมายผิด) ให้เจอได้ แปลว่าอาจจะต้องใช้ proof reader 2-3-4 คน เพื่อเช็คหรือตรวจกรองว่า อ่านแล้วไม่ขัดหูจริงๆ หรือไม่ได้ผิดความหมายที่ต้องการจะสื่อจริงๆ ...

นอกจากนี้ยังมีคำที่มีโทนแฝงเป็นเชิงลบ หรือเชิงบวก ขึ้นกับบริบท (หรือคำที่เป็น Connotative) ที่ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะเลือกคำกลางๆแล้วความหมายยังเนียนอยู่

เขาเป็นคนที่โดดเด่นมากๆ ...
unique - positive
different - neutral
peculiar - negative

---- แล้วยังมีงานเขียนยาวๆ เช่นหนังสือวิชาการ ที่ยาวไปกว่า paper นี่ ยังไง human ก็น่าจะเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี
บทที่ 15 ... ตามที่ได้กล่าวไปแล้วในบทที่ 2 ว่า "____________"

บริบทของงานในบทที่ 15 เป็นแบบนึง ... บริบทในบทที่ 2 เป็นอีกแบบนึง สิ่งที่กล่าวไว้อาจจะเปลี่ยนไป (เพราะคำที่เลือกใช้จากบริบทเปลี่ยนไป)

ผมเลยมองว่า สายอาชีพนี้ยังไม่ตกงานไปอีกพักใหญ่มากๆอ่ะครับ