อันนั้นก็ใช่ครับ คนเห็นว่าโอ้ว จะเป็นค่าเงินระหว่างดวงดาว มันต้องพุ่งได้อีกเยอะแน่ๆ สบายล่ะทีนี้

ขอบคุณครับ

อืมมม ที่อ่านมา (ซื่งผมก็ไม่ได้ศึกษาต่อว่าจริงมั้ย) คือยุคที่ว่าแลกไม่ได้เลยถ้าไม่ยื่นเรื่องให้อนุมัติน่ะครับ กับยุคที่แลกได้โดยไม่ต้องยื่นเรื่องขอก่อนในระดับนึง ส่วนที่ว่าทุกวันนี้จำกัดก็รู้เหมือนกันครับแต่ไม่รู้ว่าจำกัดเท่าไหร่เพราะไม่มีเงินไปแลกให้ติดลิมิต 555

ไม่น่าเป็นไปได้
แต่ละประเทศต่างก็ต้องการอธิปไตยทางการเงินกันทั้งนั้น
พื้นฐานเศรษฐกิจแต่ละประเทศก็ไม่เหมือนกัน

ต่อให้มีเงินสกุลโลกเกิดขึ้นจริง
ใครจะดูแลส่วนเศรษฐกิจมหภาค อย่าง fiscal / monetary policy?

ถ้ามีหน่วยงานกลางระดับระหว่างประเทศขึ้นมา
ก็อาจจะเป็นอย่าง เงินยูโร ที่กำลังจะพังละ
เพราะทำให้ประเทศอ่อนอย่างกรีซ ออกนโยบายแก้ปัญหาตัวเองไม่ได้ เจ๊งหนัก
ขณะที่ประเทศรวยอย่าง เยอรมัน ฝรั่งเศส ก็ได้เปรียบเยอะไปเลย

หรือถ้าไม่มีไปเลย (แนวคิด BitCoin? สกุลเดียวใช้ทั้งโลก
ไม่มีใครดูแลนโยบายเศรษฐกิจมหภาคด้วย)
ใครรวย อำนาจต่อรองเยอะ มีกำลัง hedge ก็ทำอะไรก็ได้ตามสะดวก
เป็นแบบ man against man ของโทมัส ฮอป แต่เป็นด้านเศรษฐกิจ
ก็...น่าจะเละมากกว่า

อีกอันที่ใกล้เคียงน่าจะเป็น SDR
แต่มันเกิดจากคำนวณตระกร้าเงินสกุลหลักอยู่ดี

ปกติแล้ว รัฐจะควบคุมค่าเงินด้วยนโยบายการเงิน ซึ่งมีวิธีหลักๆ 3 วิธีครับ จะใช้กี่วิธีก็ได้ (ปกติก็ใช้ทุกวิธีรวมกันอ่ะนะ) คือ

1. ควบคุม Money Supply (ปริมาณเงินในระบบ) อันนี้ตรงไปตรงมา คืออยากได้เงินเพิ่มก็พิมพ์ขึ้นมา เดิมมี 10 Trillion จะพิมพ์เพิ่มเป็น 20 Trillion ก็ได้ แต่ทันทีที่เงินไหลเข้าระบบ ราคาสินค้าต่างๆ จะพุ่งขึ้นทันที (ก็คือค่าเงินอ่อนลง) ของ 10 บาทจะราคา 20 บาททันที ประโยชน์คือใช้ลดค่าเงินได้อย่างรวดเร็ว หรือถ้าอัดฉีดเข้าแต่พอดีก็ช่วยให้เศรษฐกิจหมุนไปต่อได้ เพราะเงิน 1 บาทที่ใส่เข้าระบบไป (เช่น เอาไปจ้างคนมาทำถนน) มันจะหมุนต่อไปได้หลายรอบ (คนทำถนนไปซื้อข้าว คนขายข้าวไปซื้อของจากโลตัส โลตัสไปจ่าย Supplier etc.)

หรือจะไม่ต้องพิมพ์เพิ่มก็ได้ ใช้วิธี "ดูด/ปล่อย" สภาพคล่องผ่านการออกพันธบัตร ธปท. เช่น วันนี้รู้สึกว่าเศรษฐกิจโตเร็วเกินไป จะเป็นฟองสบู่ ก็ออกพันธบัตรมาล็อตนึงสักแสนล้านบาท ให้ดอกเบี้ยเท่าที่กะว่าจะมีคนเอาเงินมาซื้อประมาณนี้ ก็ดูดเงินออกได้ทันที ซึ่งเหตุการณ์นี้ "เกิดขึ้นทุกวัน" อยู่แล้วครับ ถ้าอยากปล่อยสภาพคล่องก็แค่ลดดอกเบี้ยลง หรืองดออกใหม่ซะเฉยๆ พันธบัตรที่ครบกำหนดก็จะคืนเงินให้คนซื้อเดิม เงินก็เข้าระบบเอง

2. ควบคุมอัตราแลกเปลี่ยน (โดยใช้เงินทุนสำรองระหว่างประเทศ) คือรัฐจะเข้ามาแทรกแซงอัตราแลกเปลี่ยนแบบที่คุณ Hoo ว่า โดยมีเงินบาท/เงินต่างประเทศสำรองไว้กองนึง เมื่อก่อนไทยปักค่าเงินไว้ที่ 25 บาท/USD ถ้ามันจะตกไป 26-27 รัฐก็ควักเงินตปท.มาขายเพื่อให้มันกลับมาที่ 25 ถ้ามันแข็งเกินก็ทำตรงข้ามกัน เอาเงินบาทไปซื้อดอลลาร์ให้อ่อนลงมา แต่การปักตรึงไว้ที่ค่าเดียวเสมอมีความเสี่ยงจะโดนถล่มแบบที่ไทยเคยโดนไป ต้องแข็งจริงถึงทำได้แบบที่จีนเคยปักไว้ที่ 5 หยวนมายาวนาน ส่วนไทยตอนนี้เป็นแบบ Manage Float คือมันจะขึ้นจะลงก็ปล่อยมันไปตาม Flow เพียงแต่ช่วยชะลอไม่ให้มันขึ้นลงเร็วเกินไป

3. กำหนดอัตราดอกบี้ยนโยบาย คือเป็นอัตราดอกเบี้ยที่ธปท. จะจ่ายให้ธนาคารที่เอาเงินเหลือมาฝากไว้ แนวคิดคือถ้ารัฐคิดว่าเศรษฐกิจโตไว้ไปเกิดฟองสบู่แล้ว รัฐจะตั้งอัตราดอกเบี้ยสูงๆ แบงก์ก็จะเอาอัตรานี้ไปอ้างอิงกำหนดดอกเบี้ยเงินฝาก/เงินกู้ของตัวเอง ถ้าดอกเบี้ยฝากเงินสูง กู้แพง คนก็จะเอาเงินมาฝากมากกว่าไปลงทุน เงินจากต่างประเทศก็จะไหลเข้าไทย (มาเอาดอกเบี้ยสูงๆ ) ค่าเงินก็จะแข็ง ของก็จะแพง นักลงทุนตปท.ก็ชะลอลงทุนไปลงประเทศอื่นที่ถูกๆ ดีกว่า เศรษฐกิจก็ชะลอลง ถ้าอยากกระตุ้นเศรษฐกิจก็ทำตรงข้ามกันครับ

ทีนี้ การที่มีค่าเงินกลางเพียงค่าเดียว เท่ากับตัดกลไกของรัฐข้อ 2 ทิ้งไปเลย ส่วนข้อ 1-3 ถึงพยายามทำก็ไม่มีประโยชน์ เช่น สมมติว่าเศรษฐกิจไทยเกิดฟองสบู่ ของแพงอยากดึงเงินออกชะลอเศรษฐกิจ ในทางตรงข้าม เศรษฐกิจชิลีฝืดเคืองอยากกระตุ้นเศรษฐกิจ อัดเงินเข้าระบบ ผลคือวินาทีที่ชิลีปล่อยเงินเข้าระบบ เงินจะไหลโดยอิสระ (เพราะไม่มีอัตราแลกเปลี่ยนมาควบคุมแล้ว) และอาจจะไหลไปเข้ามือไทยที่พยายามดึงเงินออกจากระบบตัวเองทันที กลายเป็นว่าเงินในไทยก็ไม่โดนดึงออก เงินในชิลีก็ไม่เพิ่มขึ้น ตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริงก็แบบกรีซกับเยอรมันที่คุณ Hoo ว่าไว้ครับ (นั่นขนาดภูมิภาคเดียวกัน ศาสนาเดียวกันนะ)