เป็นกำลังใจให้ครับ รุ่นพี่คณะ เฮ่

insight ของผมตอนนี้ซึ่งไม่แน่ใจว่าคนอื่นเป็นหรือเปล่า คือพักหลังๆ ตั้งแต่มี Facebook, Twitter เกิดขึ้นมา และเป็นเครื่องมือในการทำงาน ผมว่าสมาธิผมสั้นลง จับจด การอ่านหรือเขียนอะไรยาวๆ กลายเป็นของยากเสียแล้ว ถ้า Storylog จะพัฒนาตัวให้ตอบโจทย์ บ่มเพาะคนให้มีสมาธิในการอ่าน-เสพเรื่องราวมากขึ้น จะดีเลยครับ เชื่อว่ากำลังทำอยู่แหละ :-)

ผมเชียร์ Storylog อยู่เหมือนกันครับ ...

ความรู้สึกในฐานะคนชอบนิตยสารคือมันยังไม่สวย

ไม่ชอบฟอนต์ตัวนี้ ก็เข้าใจว่ามันเป็นฟอนต์ที่ใกล้กับหนังสือนิตยสารแล้ว แต่มันไม่สวย รู้สึกมันแสดงตัวอักษรไม่เท่ากัน ไปอยู่บนจอ retina ของ iPad มันไม่ได้คมแบบคมจริงๆ แบบฟอนต์ JS Jindara ของ MEB

แล้วก็ไม่มีเครื่องมือสำหรับวรรคตอนสวยๆ ที่เป็นหัวใจการของจัดอักษรเลย คือไม่มี Heading มีแต่ทำตัวหนา ไม่มี bullet เนื้อหาของ storylog เลยมีแต่ตัวอักษรติดกันไปหมดเลย อย่างดีก็มีแค่ blockquote เอาไว้พักสายตาเท่านั้นเอง ซึ่งเมื่อเทียบกับ medium ที่ไม่มีฟอนต์ไทย แต่บทความไทยในนั้นน่าอ่านกว่า เพราะจัดหน้าได้สวยกว่า รูปใหญ่เต็มตา ใส่ได้หลายจุดด้วย

ก็ได้เรียนรูอะไรใหม่ๆ มาก

เรียนรู => เรียนรู้

ไม่มีการแปะวิดิโอ

วิดิโอ => วิดีโอ

แล้วมาเปิตดัวเวอร์ชันจริง

เปิตดัว => เปิดตัว

จะเดินหน้าต่อไปอย่างไครับ

อย่างไครับ => อย่างไรครับ

มีเพื่อนเขียนอยู่ในนี้ แต่เพื่อนก็บอกว่าอนาคตน่ากลัว เพราะ Salmon booksเปิด Minimore makerมาชน แล้วฝั่งนั้นใหญ่กว่าพร้อมกว่ามากในเชิงธุรกิจ เหมือนจะได้นักเขียนดังๆอีกคนไป(เพื่อนบอกไว้แต่จำชื่อไม่ได้)

แต่เพื่อนคนนี้ก็ยังจะอยู่ storylogนะ ยังเชียร์อยู่

ได้เรียนรู?

ที่เคยอ่านมา ดีที่สุดในชีวิตที่ผมการันตีให้มีแค่ web เดียว
คือ หลุดโลก รุ่นที่ 2 ยุคของคนที่ชื่อว่า "พระเจ้า"

คุณไม่ต้องสนตัวตน ไม่ต้องสนว่าเค้าเป็นใคร ? ทำอาชีพด้านทนาย
มีบ้านอยู่ลาดพร้าวซอย 101 จริงหรือไม่ ?

เราสนกันแค่วิธีการใช้ภาษาที่เป็นเอกลักษณ์ วิธีการเล่าเรื่อง วิธีการหักมุม บรรยากาศในเรื่อง
ตัว web ก็ limit แค่ 10 หน้า หน้าละ 25 link เกินกว่านั้น ระบบจะลบทิ้งไป
ไม่มีการเก็บรักษาเอาไว้ เหมือนก้นบุหรี่ที่สูบหมดแล้ว ใช้นิ้วชี้ดีดทิ้งลงบนพื้นถนน
แต่ขี้เกียจเอาเท้า ตามไปขยี้ทิ้ง นั่นแหละ

นั่นทำให้ มันมีเสน่ที่หาไม่ได้อีก ใน web site อื่นๆ
ไม่ แม้แต่ตัวหลุดโลกเองในยุคหลัง ๆ
โอกาศมีแค่ครั้งเดียว หมดแล้วหมดเลย

อ่านจบคิดว่าน่าสนใจดี เตรียมตัวพุ่งไปสมัคร พอเจอ login ด้วย fb เข้าไป เบรกเลยครับ - -"

Feedback ไปทีมงานด้วยคนครับ

Login ด้วย fb นี่ทำให้ผมชงักเช่นครับ น่าจะให้ใช้email ได้ด้วย

เห็นว่าฟังความเห็นผู้ใช้งาน ก็ฟังความเห็นคนที่ทำไมไม่เข้าไปลองใช้บ้างนะครับ

มันต่างกับ medium.com ยังไงหรอเหมือนฝาแฝดเลย

ทำไมอ่านแล้วผมนึกถึง diaryhub.com สมัยก่อน

ผมเองก็ชอบการอ่าน diary ของคนอื่นนะ ซึ่งสิ่งที่เขียนใน diary มันคือ story ในชีวิตจริงของแต่ละคนอยู่แล้ว สำหรับ Storylog อาจจะมองสิ่งที่เขียนไปมากกว่านั้น คือเป็นเรื่องเล่าบทความต่าง ๆ ที่อาจจะไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันก็ได้ ซึ่งผมก็มองว่าเป็นเรื่องที่ดีที่ขยายขอบเขตออกไป

กระนั้นผมเองก็ยังคิดว่า model ธุรกิจน่าจะมีปัญหา และคู่แข่งที่เรียกว่า blog สามารถทำได้ทุกอย่างเหมือนกันหรือมากกว่า ผมเชื่อว่าสุดท้ายต้องใส่รูปได้มากกว่า 1 รูปและใส่ video ได้ด้วย

ถึงอย่างไรก็เป็นกำลังใจให้ครับ

ติดตามผลงานใน storylog ของบางท่าน ชอบครับชอบ อ่านเพลินดี

เคยไป meet up กับทีม Storylog มารอบหนึ่ง (มีในภาพตอนถ่ายรวมด้วยนะครับถ้าหากสังเกตดี ๆ)

ตอนไป meeting รอบนั้น ได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ มาเพียบเลย แถมได้พูดคุยกันและก็ suggest อะไรไปพอสมควรเหมือนกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ rich editor ที่ผมอยากเห็นมันใน Storylog แล้วพอมาก็รู้สึกดีมาก

เป็นกำลังใจให้ครับ ในฐานะคนที่เขียน Storylog อยู่ในนั้นมาประมาณ 10 entries ได้

ขอตัวไปเปิดแอคลับแป๊บนึง เดี๋ยวไปสมัครครับ :-)

Storylog ยังบังคับให้ล็อกอินด้วย Facebook เนื่องจากต้องการความ authentic คือเป็นตัวตนจริงๆ ของผู้เขียน เปิดหน้ามาเขียนให้รู้ว่าเป็นใคร
เราใช้การล็อคอินผ่าน Facebook เพราะเราให้ความสำคัญกับตัวตนของนักเขียน อย่างไรก็ตามคุณสามารถแก้ไขเปลี่ยนชื่อและรูปภาพได้ภายหลังจากการสมัครทันที

คำถาม

1. คำว่า ตัวตน ในความหมายของ เจ้าของเวบ แปลว่า อะไร การที่คนเรามีอีเมลและรหัสเพื่อลอคอิน แบบนี้ ถือว่า มีตัวตนไหม อีเมล มันลอยมาเอง หรือ คนไปสมัครอีเมล ถ้าคนไปสมัคร สแดงว่า คนก้มีตัวตน ไช่ไหม ไม่ไช่ เป็นแค่ อากาศธาตุ
2. เปิดหน้ามาเขียนให้รู้ว่าเป็นใคร --แล้วการที่ผุ้ชมเข้าเวบบลอคแตละคน แตละเวบ ผุ้ชม ไม่รุ้หรือว่า คนเขียนบลอคเปนใคร ผุ้เขียนส่วนใหญ่ก้บอกชื่อเขาในบลอคกันเกือบทุกคนอยุ่แล้ว
3. ถ้าเฟสเอารุบหน้าดาราเกาหลีมาลง นั่นแปลว่า คนนั้น มีตัวตน ยังงั้นหรือ

วิธีคิดแบบนี้ ยังมีความเหลี่ยม และ ยังอำพรางอะไรบางอย่าง ซ่อนอยุ่ หลายคนไม่ไช้เวบนี้ เพราะรุ้ทันเจ้าของเวบเหมือนกับที่เรารุ้ นั่นเอง แต่บางทีมันก้ดีสำหรับ บางคน ไม่ดีสำหรับบางคน นายม้าค สากกะ...ไม่เคยมาสนใจใครมากนัก ใครจะทำชั่วอะไรในเฟสเขา เขาก็เฉย แม้แต่ เทพโซโลมาขายยาในเฟส เขาก็เฉย เพระเขาไม่เคยสนใจ เหตนี้ หลายจึงไปสมัครเฟสมากกว่า
ส่วนเวบทั่วไป ยังเข้าถึง ความส่วนตัว อะไรบางอย่าง ของเราได้ ในรูปแบบใด รูปแบบนึง
ความไม่ค่อยสะดวกใจ ของบางคนที่จะไห้เวบเหล่านี้รู้เฟสของตัวเอง ยังมีอยู่ ทีบางคนใช้ติดต่อกับญาติที่รุ้จักเท่านั้น
บางคนกินพริกสดกับส้มตำ บางคนกินไม่ได้ ประมานนั้น ก็แล้วแต่ความสะดวกของแต่ละคน จะดีกว่า