เดี๊ยวๆๆๆ สองอันหลังนี่แปลกๆและ

เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆ

ชอบ​จัง​ คุณเวย์น กับ สตาร์ค เนี่ยะ แต่​ทั้ง​คู่​ไม่ได้​มี​ลูกนิครับ

สองข้อสุดท้ายนี้มัน....

เด๋วๆๆนะ

คนจนอย่างเราคงจะได้ถ่ายภาพแมงมุม แล้วไปขายที่บ.หนังสือพิมพ์สินะ

คุณเข้าใจถูกครับว่า การจัดตั้งหน่วยงานการกุศล สามารถป้องกันการเสียภาษีได้วิธีนึง

แต่ถ้าเจตนาคือจะวางแผนภาษีแล้วนั้น มันมีอีกหลายวิธีครับ โดยวิธีที่นิยมกันสำหรับมหาเศรษฐีคือการจัดตั้ง ทรัสต์ ครับ ไม่ใช่การจัดตั้งหน่วยงานการกุศล

ลองศึกษาดูดีๆนะครับ อย่าให้อคติบางอย่างไปกดคนที่พยายามทำดีเลยครับ

อ่อ การที่คนเรามีความตั้งใจที่จะทำความดี ไม่จำเป็นจะต้องทิ้งทุกอย่างที่เค้ามีให้เหลือ 0 เพื่อพิสูจน์ว่าเค้าอยากจะทำดีนะครับ

ความตั้งใจของผมคืออยากเห็นโลกน่าอยู่ขึ้นครับ ไม่ได้ตั้งใจมาขัดใจใคร ถ้าทำอะไรให้ไม่พอใจ ขออภัยมา ณ ที่นี้ครับ

แบบนี้นี่เอง ของ M$ ก็แบบนี้ด้วยหรือเปล่าครับ

คุณรู้ได้อย่าไรครับว่า mark คิดแบบนั้น
ผมอ่านดูเขาก็บอกเจตนาอยู่แล้วหนิครับ ว่าลดความเหลื่อมล้ำในสังคม

ไม่ใช่รอบคอบครับ แต่ใจกว้างและใจบุญอย่างมากเลยต่างหาก คิดคร่าวๆนะครับ 99% = 45B แปลว่าเหลือไว้ใช้ประมาณ 450M หลุดจากสถานะ Billionaire ได้เลย หรือหากจะเสียภาษี คิดจากเงินครึ่งนึงของ 45B ก็ยังเหลือเกือบแปดแสนล้านบาทที่ใช้ได้ในนามส่วนตัว ใช้ "อะไรก็ได้" ไม่ต้องไปพึ่งงานมูลนิธิให้ยุ่งยาก แปดแสนล้านบาทในนามส่วนตัว กับ 1.6ล้านล้านบาทในนามมูลนิธิมันต่างกันเยอะมากนะครับ...

สมมติลูกสาวอยากได้โบอิ้ง 777 ซักลำนี่คิดหนักเลย ปกติ $260M หากมีเงินแค่ $450M ก็คงคิดนัก แต่กลับกันหากมี $22,500M ก็ไม่ต้องคิดมาก...

ที่เข้ามาตอบผมเนี่ยมีใครจบกฎหมายภาษีกันไหมครับ ผมตอบในฐานะจบกฎหมายภาษีมาโดยตรง ไม่ก็อ่านนี่ก็ได้ครับ

เศรษฐีเมืองนอกใจบุญมากกว่าเศรษฐีไทยหรือไม่?
จากข่าวการประกาศของวอร์เรน บัฟเฟตต์ อภิมหาเศรษฐีอันดับสองของโลกวัย 75 ปี ที่มีแผนจะบริจาคเงินร้อยละ 85 จากที่มีอยู่ทั้งหมด 44,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่องค์กรการกุศล ซึ่งเงินบริจาคส่วนใหญ่จะตกไปเป็นของมูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ (Bill amp; Melinda Gates Foundation) มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ที่เป็นเพื่อนสนิทของบัฟเฟตต์ เพื่อใช้ในการสนับสนุนการค้นคว้าทางการแพทย์และการให้ทุนการศึกษา

ข่าวดังกล่าวไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใด เพราะเราคงจะเคยได้ยินอยู่เสมอว่ามหาเศรษฐีหลายคนในต่างประเทศที่บริจาคเงินเป็นจำนวนมากแก่องค์กรการกุศล แต่เมื่อหันมาเปรียบเทียบกับเศรษฐีของเมืองไทย เราอาจจะเกิดคำถามขึ้นว่า ldquo;เศรษฐีเมืองนอกใจบุญกว่าเศรษฐีไทยหรือ?rdquo;

ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่ความใจบุญของมหาเศรษฐีต่างประเทศ หรือความรวยเหลือเฟือจนสามารถบริจาคได้เป็นจำนวนมากโดยไม่นึกเสียดาย แต่เป็นเพราะมาตรการทางภาษีที่เป็นกลไกในการบังคับและจูงใจให้เศรษฐีในประเทศสหรัฐอเมริกาจำเป็นต้องบริจาคเงินแก่องค์กรการกุศล

มาตรการทางภาษีที่กล่าวถึงในที่นี้คือ ldquo;ภาษีมรดกrdquo; ซึ่งภาษีมรดกในสหรัฐอเมริกาเป็นภาษีกองมรดก (estate tax) และภาษีการรับมรดก (inheritance tax) ที่มีการจัดเก็บทั้งในระดับรัฐบาลกลางและรัฐบาลของแต่ละมลรัฐ

ภาษีมรดกในระดับรัฐบาลกลางของสหรัฐนั้นเป็นภาษีกองมรดก ที่จัดเก็บจากการโอนทรัพย์สินที่เก็บภาษีได้ (taxable estate) จากผู้ตายซึ่งเป็นพลเมืองหรือผู้ที่อยู่อาศัยในสหรัฐอเมริกาไปยังทายาทผู้รับมรดก โดยอัตราการจัดเก็บภาษีนั้นจะคำนวณจากผลประโยชน์ของทรัพย์สิน ณ เวลาที่เจ้าของทรัพย์สินเสียชีวิตลง ทั้งนี้ในปี 2549 กองมรดกที่ต้องเสียภาษีจะต้องมีมูลค่าสูงกว่า 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีอัตราการจัดเก็บภาษีสูงสุดที่ร้อยละ 46 ของมูลค่าผลประโยชน์ของทรัพย์สินทั้งหมด ณ เวลาที่เสียชีวิตลง

ภาษีมรดกในระดับมลรัฐของสหรัฐนั้นเป็นภาษีกองมรดกและ/หรือภาษีการรับมรดก โดยบางรัฐใช้มาตรการภาษีกองมรดกเช่นเดียวกับรัฐบาลกลาง กล่าวคือหากรัฐบาลกลางมีเงื่อนไขในการยกเว้นภาษีอย่างไร รัฐบาลท้องถิ่นจะใช้เงื่อนไขดังกล่าวด้วย ขณะที่บางรัฐใช้กฎหมายภาษีกองมรดกที่เป็นอิสระจากรัฐบาลกลาง ส่วนภาษีการรับมรดกเป็นการอุดช่องว่างการหลบเลี่ยงภาษีกองมรดกโดยจัดเก็บจากผู้รับมรดก

อย่างไรก็ตาม ทรัพย์สินบางประเภทจะได้รับข้อยกเว้นโดยไม่ถูกนำมาคำนวณอัตราภาษี ได้แก่ ค่าใช้จ่ายในการจัดงานศพ ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการต่าง ๆ สิทธิเรียกร้องจากทรัพย์สิน สินสมรสที่ถือครองโดยคู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่ และประการสำคัญคือทรัพย์สินที่บริจาคให้มูลนิธิเพื่อการกุศล

ข้อยกเว้นดังกล่าวนับเป็นเงื่อนไขที่จูงใจแกมบังคับให้มหาเศรษฐีในสหรัฐอเมริกาจำเป็นต้องบริจาคเงินจำนวนมากให้กับมูลนิธิต่าง ๆ เนื่องจากมหาเศรษฐีเหล่านี้ไม่ต้องการที่จะเสียทรัพย์สินจำนวนมาก (เกือบครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมด) ที่ตนหามาได้จากการทำงานมาตลอดชีวิตในรูปของภาษีทั้งหมด

เหตุผลส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเศรษฐีเหล่านี้ได้จ่ายภาษีในอัตราสูงมาตลอดชีวิตอยู่แล้ว และอาจคิดว่าไม่สามารถควบคุมได้ว่ารัฐบาลจะนำเงินภาษีไปทำอะไรและเป็นการใช้เงินที่มีประสิทธิภาพหรือไม่ แต่หากนำเงินไปบริจาคให้แก่มูลนิธิที่ตนเองเห็นว่าทำประโยชน์จริง ๆ น่าจะเป็นการใช้เงินจ่ายที่ตรงความต้องการมากกว่า

แต่เหตุผลที่สำคัญมากกว่าคือ เงินบริจาคส่วนใหญ่มักจะมอบให้แก่องค์กรการกุศลที่ผู้บริจาคสามารถควบคุมได้ หรือเป็นมูลนิธิที่ทำกิจกรรมการกุศลที่สร้างภาพลักษณ์ให้แก่องค์กรธุรกิจที่ผู้บริจาคเป็นเจ้าของหรือหุ้นส่วน เงินบริจาคดังกล่าวจึงเป็นเสมือนเงินลงทุนในการประชาสัมพันธ์องค์กรธุรกิจ ซึ่งผู้บริจาคจะได้ประโยชน์มากกว่านำไปเสียภาษีมรดก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในยุคที่สังคมเรียกร้องให้องค์กรธุรกิจจำเป็นต้องมีความรับผิดชอบต่อสังคม (Corporate Social Responsibility: CSR) งบประมาณสำหรับการทำกิจกรรมเพื่อสังคมจึงเป็นค่าใช้จ่ายที่จำเป็นสำหรับองค์กรธุรกิจสมัยใหม่ ภาษีมรดกจึงเป็นมาตรการที่บังคับทางอ้อมให้องค์กรธุรกิจจัดสรรงบประมาณเพื่อช่วยเหลือสังคมมากขึ้นด้วย

แม้ว่าผู้ที่คัดค้านภาษีมรดกมักจะอ้างว่า ภาษีมรดกจะไม่ได้ทำให้รัฐบาลมีรายได้จากการจัดเก็บภาษีเพิ่มขึ้นอย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่ภาษีมรดกที่จัดเก็บในอัตราที่เหมาะสมและมีเงื่อนไขการจัดเก็บที่เหมาะสม อาจจะช่วยให้เกิดสถานการณ์ที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์ (win-win situation) กล่าวคือรัฐบาลได้ภาษีเพิ่มขึ้นบ้าง สังคมได้รับการช่วยเหลือ และธุรกิจได้ประโยชน์จากการสร้างภาพลักษณ์ขององค์กร

มหาเศรษฐีเมืองนอกจึงไม่ได้ใจบุญมากกว่ามหาเศรษฐีเมืองไทย เพียงแต่โครงสร้างภาษีในต่างประเทศจูงใจให้เศรษฐีฝรั่งต้องบริจาคเงิน ขณะที่โครงสร้างภาษีในประเทศไทยยังขาดความเป็นธรรม ทำให้เศรษฐีเมืองไทยส่วนใหญ่ดูเหมือนตระหนี่ถี่เหนียว

Credit http://www.kriengsak.com/node/659

เหมือนทำ CSR ไปในตัวนี่เอง แต่ลูกสาวเข้าจะมีสิทธนำเงินมาใช้ตามอำเภอใจเหรอ ?
หรือว่าเงินที่เหลือ 1% กับทรัพย์สินอื่นที่ไม่ใช่หุ้น fb มันก็มากพอแล้ว

แล้วสอบถามเรื่องจำนวนหุ้นในบอร์ดบริหารด้วยครับ ถ้ายกหุ้นให้มูลนิธิแบบนี้ จะมีผลยังงัย ?

มันก็เงินเค้านี่คะว่าจะเอามาทำอะไรบ้าง

เห็นตามข่าวส่วนใหญ่ไปลงที่ประเทศกำลังต้องพัฒนาครับ เช่น อดอยากขาดปัจจัย 4
ส่วนบ้านเราเป็นประเทศกำลังอยากพัฒนา เขาเลยไม่จำเป็นต้องมา เราก็เลยไม่เห็น
ไม่แน่ว่าถ้าไม่มีมูลนิธิพวกนี้ อาจมีเด็กตายไปมากกว่านี้หลายเท่าแล้ว

แล้วที่เราก็ยังเห็นมีคนอดอยากจำนวนมากเหมือนเดิม ผมคิดว่างบส่วนใหญ่หมดไปกับปัจจัย 4 ที่ใช้แล้วหมดไปครับ
นึกภาพว่า คนมีรายได้น้อยแค่จะกินยังไม่ค่อยพอ ก็คงไม่เหลือไปพัฒนาศักยภาพตัวเอง ก็เลยไม่หลุดจากชีวิตแบบนี้ได้สักที

รัฐได้ภาษีอยู่แล้วครับ ไม่ต้องบริจาคก็ได้ครับ ยิ่งมีเงินเยอะเราก็จ่ายเข้ารัฐเยอะขึ้น

จริงพวกหน่วยงานเขาก็มีช่วยเหลือเรื่อยๆ นะครับ แต่ถ้าจะช่วยระยะยาวจริงๆ ไม่ใช่เอาเงินแจกๆ แล้วก็หาย มันก็ช่วยอะไรไม่ได้นะครับ

เค้าช่วยแบบระยะยาวครับ ไม่ได้เน้นการแจกจ่ายระยะสั้น

ไม่เหมือนเศรษฐีบ้านเราแจกไอโฟน...แจกปุ๊บชีวิตดี๊ดี...แต่มันแค่คนกระจุกเดียวและระยะสั้นมากกกกกก

ที่มีอยู่อาจจะดี แต่ไม่ตรงกับความต้องการเค้าก็ได้ครับ สมมติเช่นอยากทุ่มเงินเพื่อวิจัยโรคมะเร็ง ถ้าบริจาคผ่านรัฐ (หรือแม้กระทั่งโรงพยาบาล) เงินตรงนี้จะไปถึงการวิจัยของโรคนี้ซักเท่าไหร่ ถ้าบริจาคมูลนิธิที่เกี่ยวของกับผู้ป่วยโรคมะเร็งโดยตรง ก็อาจจะเกี่ยวข้องกว่าแต่อาจจะไปช่วยในด้านความเป็นอยู่ของผู้ป่วยมากกว่าไปทุ่มลงด้านงานวิจัยตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก เป็นต้นครับ

รัฐบาลมีหน้าที่บริหารประเทศ แต่เขาต้องการพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ ซึ่งผมว่าเป็นจุดประสงค์ที่ไม่ได้ตรงกันซะทีเดียวนะครับผมว่า ดังนั้นการจ่ายเงินบริจาคเข้าองค์กรณ์การกุศลนี่ก็ดีแล้วแหละ

แล้วก็เหมือนหลาย ๆ องค์กรณ์จะไปเน้นในพื้นที่ที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ (อัฟริกา ?) เราก็เลยไม่รู้ว่าพวกนี้ทำอะไรล่ะมั้งครับ ? ผมติดตาม Bill Gates อยู่ก็เห็นสิ่งที่เขาทำอยู่เรื่อย ๆ นะครับ