เอาเลยครับ เชิญคิดวิเคราะห์เลยว่าปัญหามันคืออะไร หรือจะแก้ได้อย่างไร ผมยินดีรับฟัง ถ้าฟังแล้วดูเข้าทีกว่าที่คุณ sialsialsial เล่า เดี๋ยวผมจะเอาไปบอกต่อ

ขอเสริมนิดนะครับ คนต่างชาติอยู่ๆ จะมาเปิดร้านหรือค้าขายอะไรในไทยแบบขายของตลาดนัดอะไรเนี่ยผิดกฎหมายนะครับ ซึ่งถ้าเห็นว่ามีขายที่ไหนนี่แสดงว่ากำลังทำผิดกฏหมายหรือหลบเลี่ยงกฎหมายอยู่นะครับ

มั่นใจเหรอครับว่าบริษัทต่างชาติทำกำไรได้และทำถูกกฎหมาย

สมัยเรียนกฎหมายภาษีอาจารย์เล่าให้ฟังว่า มีบริษัทรถยนต์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่งจ้างไปวางแผนภาษีให้บริษัท ลดภาษีไปได้หลายสิบเท่าจากเดิม โดยจ่ายค่าจ้างเป็นเปอร์เซ็นต์ตามที่ประหยัดได้ ยิ่งกว่านั้นอาจารย์คนนั้นเองเป็นคนที่ทำงานราชการ แทนที่จะช่วยเก็บภาษีให้รัฐ เอิ่ม....

อีกเคสก็พวกบริษัทออนไลน์ขนาดใหญ่ เปิดสำนักงานในไทยสวยๆ แต่พอเวลาเราจ่ายค่าโฆษณาให้เค้าดันไปจ่ายให้สำนักงานในสิงคโปร์ หรือประเทศอื่นๆ

ทั้งสองเคสเค้าไม่ผิดกฎหมาย แต่มันเป็นช่องโหว่ทางภาษี ซึ่ง SME เค้าไม่ได้วางแผน หรือไม่มีความสามาถจ้างนักภาษีเก่งมาช่วยเค้าได้ครับ พอทำผิดพลาดทีนึงเจ้าหน้าที่ก็เล่นงาน ทั้งปรับย้อนหลัง ทั้งดอกเบี้ยจนเรียกได้ว่าแทบเจ๊งกันเลยทีเดียว กลับกันเจ้าใหญ่ๆก็รวยเอาๆ ผูกขาดไปทุกกลุ่มสินค้าโดยที่รัฐไม่ช่วยอะไรเลยด้วย

ทุนหนาไงครับ ส่วนพวกทุนน้อยเขาคงไม่มาหรอก ก็เห็นอยู่ว่าขนาดคนไทย(ระดับเดียวกัน)ยังอยู่ไม่รอดละเขาจะมาทำไม

ปล.อย่าเรียกว่าขอความรู้เลย เพราะผมก็แค่นึกตามตรรกะที่คุณ holy ให้ไว้เท่านั้นเอง

อันที่จริงปัญหาของธุรกิจ SME ในไทยนี่ส่วนหนึ่งเป็นปัญหาด้านกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมายด้วยแหละครับ การทุ่มตลาดและการผูกขาดนี่เห็นกันเป็นประจำและทำอะไรไม่ได้

ส่วนเรื่องกฎหมายภาษีนี่ผมไม่มีความเห็นแฮะ ไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังพอ - -"

ผมขอร่วมวงเสวนาด้วยละกันนะครับ

จากประสบการณ์ตรงล้วน ๆ (ทั้งจากตัวเองและเพื่อน ๆ ที่ทำธุรกิจอยู่)

ขอตอบคำถามว่าทำไมแข่งขันไม่ได้นะครับ อันนี้เริ่มจากธุรกิจระดับเดียวกันหรือใกล้เคียงกันก่อน

• เพื่อนผมทำร้านอาหาร แน่นอนมันพยายามทำถูกกฏหมายทุกอย่าง ทำเลที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ ตลาด กฏหมายร้านอาหารคือต้องมีระบบบำบัดน้ำเสียก่อนทิ้ง (ถังดักตะกอน) น้ำที่ใช้ทำอาหารต้องสะอาด (มีเครื่องกรอง) ฯลฯ
• สาธารณสุขหรืออะไรซักอย่างนี่แหละ ขยันมาตรวจจริง ทั้ง ๆ ที่เพื่อนมันก็ส่งตัวอย่างน้ำตรวจสถาบันการศึกษาของรัฐแล้ว มีใบรับรองถูกต้องเรียบร้อย หน่วยงานนี้ไม่ยอม มาถึงจะตรวจอีก ก็เอ้า แล้วแต่ ไม่เชื่อก็เอาไปตรวจเอง (เพื่อนผมเสียตังค์ค่าตรวจเพิ่มนะ = =") แน่นอนว่าผ่านอยู่แล้ว (เพื่อนผมจบสายสาธารณสุขมา มีความรู้อยู่บ้าง) แล้วมันไม่จบครับ อีหน่วยงานนี้มันขยันมามาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ไส้กรองเนี่ย มันไม่ได้เสื่อมเร็วขนาดนั้น แม่มมาเกือบทุกเดือน จะขยันไปไหน -*-
• เพื่อนผมโมโห เลยถามกลับไปบ้างว่าไอ้ร้านรถเข็น ทั้งหลายแหล่ในตลาด รอบตลาด ข้างทาง ข้างถนน (ซึ่งอันหลัง ๆ มันไม่น่าจะถูกกฏหมายอยู่แล้ว) ทำไมไม่ไปตรวจล่ะ มันตอบกลับมา "โอ๊ย พวกนี้แตะไม่ได้ เดี๋ยวหาว่ารังแกประชาชน"

สรุปคือในสเกลเดียวกันหรือใกล้เคียงกัน พวกทำผิดกฏหมายมีต้นทุนน้อยกว่า (มาก) ทำถูกกฏหมายโดนอ่วมครับ มันเลยตั้งราคาขายให้สู้กันไม่ได้ไงครับ ข้าวจานนึงมันต้องพุ่งไป 35-40 บาทเป็นอย่างต่ำแล้ว (ราคานี้ขาดทุนแน่นอนถ้ารวมค่าบัญชี ค่าแรงเจ้าของร้าน และอีกหลาย ๆ ค่าที่เป็นต้นทุนแฝงอยุ่ ซึ่งคนทั่วไปมักไม่ได้คิดว่ามันคือต้นทุน) แต่ไปซื้อจากข้างทางมันถูกกว่านี้หรือราคาเท่ากัน (แต่คนขายกำไรกว่าอย่างเยอะ)

ในสเกลที่ต่างกัน

• ส่วนที่ต่างกันอย่างมากคือเรื่องของ "ต้นทุน" ครับ ไม่ว่าจะต่างชาติ หรือคนไทยด้วยกันที่ทุนหนาหน่อย เขาสามารถเริ่มต้นด้วยดีได้สบาย ๆ ต่างจากคนทุนน้อย มันเริ่มยาก โตยาก คงไม่ต้องอธิบายมากนัก ก็เรื่องตกแต่งร้าน ประชาสัมพันธ์ สต๊อกสินค้า ฯลฯ อันนี้ชัดว่าคนทุนน้อยต้องมีอะไรซักอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ถึงจะอยู่รอดได้ ซึ่งเห็นได้น้อยมาก ๆ เช่น คนขายกล้ามโต ใส่เสื้อกล้ามขายของ หรือคนขายสวยโคตร นมโต ใส่สายเดี่ยวขายของ สินค้ามีคุณภาพไม่ ไม่รู้ รู้แต่ฉันอยากไปโดนร้านนี้สักครั้งในชีวิต...
• ความเป็นชาตินิยม อันนี้สำคัญมาก คือต่อให้คุณมีสินค้าที่เจ๋งแค่ไหนก็ตาม แต่คุณติดแบรนด์ไทยปุ๊บ สินค้าหรือบริการขอบคุณจะด้อยค่าลงกว่าที่ควรจะเป็นทันที มีแบรนด์ไทยน้อยรายมากที่ยังอยู่ได้ทั้ง ๆ ที่ผู้บริโภครับรู้ว่าเป็นแบรนด์ไทย สว่นใหญ่ในวงธุรกิจจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ไปโตที่ ตปท. ก่อน แล้วค่อยกลับมาขายที่ไทย" มีใครรู้บ้างว่าแอร์ซัยโจเด็นกิเป็นของไทย? ครีมเมือกหอยทากของไทยมีชื่อแบรนด์ว่าอะไร? จานไบโอชานอ้อย (ปัจจุบันชื่อเกรซ) ไปทำตลาด ตปท. มาก่อนหลายปี ถึงจะทำตลาดไทยอย่างจริงจัง? ซอฟท์แวร์ไทยรู้สึกจะขายให้ต่างชาติได้มากกว่าในประเทศอย่างมีนัยสำคัญ (สมัยเป็นแผ่นนะ) ยกเว้นกรณีเดียว คือคุณทำสินค้าพวกเกี่ยวกับชาตินิยมอยู่แล้ว (เช่นผ้าไหม สินค้า OTOP เป็นต้น)
• ทุ่มตลาด ก็ชัดอยู่แล้วในตัวนะครับ รายใหม่เล่นยากมาก หากไม่โดดเด่นจริง ๆ ก็รอดยาก บ้านเรากฏหมายผูกขาดอ่อนสุด ๆ (หรือไม่มีก็ไม่ทราบได้ เพราะยังไม่เคยได้ยินคดีผูกขาดตลาดเลยซักครั้ง)
• พร้อมที่จะก็อปเสมอ คนที่ไม่โดนก็อปง่าย ๆ คือสินค้าที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูง ดังนั้นก็วนกลับไปข้อ 1. เพราะขั้นสูงก็จะแพงตามมา ทำให้ผู้เล่นรายเล็ก ๆ หรือสินค้าเล็ก ๆ ที่ไม่ต้องการเทคโนโลยีขั้นสูงเกิดยาก ไม่สิ อาจเกิดง่ายแต่ก็ตายง่ายเช่นเดียวกัน (เพราะโดนก็อป)

บ้านผมเป็นโชว์ห่วยครับเป็นหนึ่งในร้านไม่กี่ร้านที่ยังรอดอยู่ แม้จะมีร้านสะดวกซื้อชื่อดังมาตั้งใกล้ ๆ (ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเจ๊งเมื่อไหร่) ต้องดิ้นรนมาก ๆ ครับ ใช้ทุกวิถีทางที่จะชูจุดเด่นตัวเองให้ได้ จากที่ค้าขายสบาย ๆ เรื่อย ๆ ไม่ซีเรียส เดี๋ยวนี้ต้องศึกษาคู่แข่งตลอดเวลา ราคาเขาเท่าไหร่ เขากำลังฮิตอะไรกัน ลูกค้าชอบแบบไหน ไม่ชอบแบบไหน ชอบอะไรเรา ไม่ชอบอะไรเรา อะไรที่เขามีแต่เราไม่มี อะไรที่เรามีแต่เขาไม่มี ฯลฯ

มองมุมนึงก็ส่งเสริมการแข่งขันดีนะครับ เป็นประโยชน์กับผู้บริโภค แต่อีกมุมนึงมันจะแข่งไปได้ซํกกี่น้ำกันครับ อีกฝั่งเขาเป็นบริษัทใหญ่มาก มีผู้เชี่ยวชาญไม่รู้กี่สาขาวิชามาช่วยคิดให้ ควบคุม supply chain ได้หมด (ในขณะที่เราไม่มีอำนาจซักนิดเดียว) บอกตรง ๆ ว่านับถอยหลังไปเรื่อย ๆ ครับ ตอนนี้ยังไหวก็ทำไป ไม่ไหวเมื่อไหร่ก็คงกลายเป็นร้านสะดวกซื้อไปอีกร้านแหละครับ...

มั่นใจเหรอครับว่าบริษัทต่างชาติทำกำไรได้และทำถูกกฎหมาย

สมัยเรียนกฎหมายภาษีอาจารย์เล่าให้ฟังว่า มีบริษัทรถยนต์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่งจ้างไปวางแผนภาษีให้บริษัท ลดภาษีไปได้หลายสิบเท่าจากเดิม โดยจ่ายค่าจ้างเป็นเปอร์เซ็นต์ตามที่ประหยัดได้ ยิ่งกว่านั้นอาจารย์คนนั้นเองเป็นคนที่ทำงานราชการ แทนที่จะช่วยเก็บภาษีให้รัฐ เอิ่ม....

อีกเคสก็พวกบริษัทออนไลน์ขนาดใหญ่ เปิดสำนักงานในไทยสวยๆ แต่พอเวลาเราจ่ายค่าโฆษณาให้เค้าดันไปจ่ายให้สำนักงานในสิงคโปร์ หรือประเทศอื่นๆ

ทั้งสองเคสเค้าไม่ผิดกฎหมาย แต่มันเป็นช่องโหว่ทางภาษี ซึ่ง SME เค้าไม่ได้วางแผน หรือไม่มีความสามาถจ้างนักภาษีเก่งมาช่วยเค้าได้ครับ พอทำผิดพลาดทีนึงเจ้าหน้าที่ก็เล่นงาน ทั้งปรับย้อนหลัง ทั้งดอกเบี้ยจนเรียกได้ว่าแทบเจ๊งกันเลยทีเดียว กลับกันเจ้าใหญ่ๆก็รวยเอาๆ ผูกขาดไปทุกกลุ่มสินค้าโดยที่รัฐไม่ช่วยอะไรเลยด้วย