+384
มาขำตรง

"แต่ที่สำคัญกว่าก็คือก็ต้องมีคนลงมาทำ content ที่หลากหลายด้วย ถ้ามีแต่ reality หรือมีแต่ละครน้ำเน่าหกสิบช่องก็ไร้ประโยชน์"

โดนมากๆครับทุกวันนี้รู็สึกเหมือนมีทีวีก็แทบจะไม่มีประโยชน์ =w= ข่าวก็ด้านเดียว ละครกะเกมโชว์ก็ซ้ำซาก

รีโมททีวีมีครับ เลือกเอาว่าจะดูช่องไหน

ส่วนละครน้ำเน่าที่กำลังมันส์คืนนี้คือ แรงเงา อยากดูฉากตบแย่งสามีแบบ HD จัง

ถ้ามี 60 ช่อง แล้วไม่สามารถมีช่องไหนหลุดไปจากละคร (ที่เราเรียกกันเองว่าน้ำเน่า) ได้เลย แสดงว่าสังคมมันเป็นแบบนั้นครับ ไม่มีตลาดสำหรับทีวีคุณภาพ (แบบที่เราคิดกันเองว่าคุณภาพ) อยู่จริง

ถ้าช่องจำนวนมากพอ และต้นทุนการทำช่องสักช่องถูกพอ ในทางทฤษฎี แค่ช่องมีฐานลูกค้าแค่ 1/60 ของตลาดรวมก็สามารถมีที่ในช่องทีวีได้แล้ว

การเอาทรัพยากรจำนวนมหาศาล ไปทุ่มใส่รายการประเภทที่เราจะพยายามจัดว่าเป็นคุณภาพแล้วเอาเข้าจริงไม่มีใครดูเป็นเรื่องที่ไร้สาระมากในสังคมไทย เราทุ่มไปกับช่องที่ถูกใจคนจำนวนหนึ่งของ ThaiPBS แต่จนทุกวันนี้ยอดคนดูฟ้องอะไรหลายอย่างว่ารายการแบบนี้มันอาจจะไม่มียืน หรืออาจจะมีหากทรัพยากรเรามีเหลือเฟือพอ

ลูกคนเล็กชอบดูการ์ตูนพ่อแม่ก็ว่าไร้สาระ ลูกคนกลางชอบดูเกาหลีพ่อแม่ก็ว่าไร้สาระ ลูกคนโตเล่นคอมพิวเตอร์พ่อแม่ก็ว่าไร้สาระ ภรรยาชอบดูละครน้ำเน่าสามีก็ว่าไร้สาระ สามีที่ชอบดูบอลภรรยาก็ว่าไรสาระ อะไรคือสาระของแต่ละคนล่ะครับ เพราะทุกคนก็อ้างว่าของตัวเองสอดแทรกสาระอยู่ทั้งนั้น

ในฐานะคนทำ Content ทั้งทีวี ทั้งหนัง ทั้งรายการ ทั้งแบบสาระและไม่สาระครับ

• วงการสื่อนั้นมีคนที่ได้เงินเยอะ และคนที่ได้เงินน้อยครับ คนที่ได้เงินเยอะจะพยายามทำให้ตัวเองได้เงินเยอะกว่า ... เช่น "ช่างกล้องทีวีที่มีฝีมือจะได้เต็มที่ก็ 5000 บาทต่อวัน ทำงานอย่างหนักจะได้เดือนละ 150,000 (เป็นตัวเลขที่ไม่เป็นความจริงหรอกครับเพราะช่างภาพจริงๆไม่ได้ทำงานถึง 30 วันต่อสัปดาห์เพราะ 1 วันจะทำงาน 6 โมงเช้าถึง 4 ทุ่ม ไม่นับเวลาเดินทางไปกลับและตื่นครับ ... อันนี้เป็นเวลาทำงานของละครนะครับ) ระหว่างที่ เอ ศุภชัย หรือนักแสดงหลายท่านจะได้เฉลี่ยเืดือนละ 100,000 ถึง 500,000 บาท ดังนั้น Gap ความแตกต่างจะมีกว้างมากครับ แล้วความกว้างตรงนี้จะกดให้คนทำงานระดับล่างใช้กำลังมากกว่าสมอง ส่วนระัดับบน (เช่นผู้บริหารช่อง ผู้จัดละคร ผู้จัดรายการ) หาช่องทางใช้กำลังราคาถูกในการได้มากซึ่งเรตติ้งที่ดีกว่า (นำมาซึ่งเม็ดเงินมากกว่า และก็นำมาซึ่งความนิยมมากกว่า) ดังนั้นตัวคุณภาพมาตรฐานจะไม่ถูกยกขึ้นครับ

• ถ้าจะยกมาตรฐานขึ้น ก็จะต้องเป็นเงินภาษีของประชาชนแทน ซึ่งตรงนี้ภาครัฐก็ไม่ได้ว่าอะไร ... แต่ก็ไม่ทำให้คนดูดูได้ (เพราะคนดูไม่ดูสาระ คนดูอยากดูความบันเทิงฟรีๆ มากกว่าสาระฟรีๆ แต่ถ้าความบันเทิงจ่าย กับสาระจ่าย ... คนคงเลือกไม่ดูทั้งคู่แทน) แต่แน่นอนว่ากระบวนการคัดสรรของรัฐก็จะมีคนที่รู้ช่องโหว่และหากินกับมันได้ไม่สิ้น (คนที่อยู่ในข่ายของ TPBS จริงมีไม่มากครับ ถ้ารู้ตื้นลึกหนาบางก็จะเข้าใจอะไรแบบนี้ครับ) ซึ่งบางครั้งก็เป็นคนเดียวกับที่อยู่ในข่ายบันเทิงนั่นแหล่ะครับ

• ถ้าต้องมีช่อง 60 ช่อง ... ช่องที่จะเกิดส่วนใหญ่จะเป็นละครกับรายการทีวีครับ สารคดีขายได้น้อย สัดส่วนทางการตลาดเล็กมาก ละครเองก็ต้องมีดาราใหญ่มาชูโรงครับ จะน้ำเน่าไม่น้ำเน่าไม่ใช่ประเด็นครับ แต่หนังหน้าจะต้องขายได้ก่อนครับ ส่วนรายการนั้นส่วนใหญ่จะมีแค่ Talk Show คนดัง รายการอาหาร รายการท่องเที่ยว เพราะมีสปอนเซอร์ต่อเนื่องได้ดี Tied-In สินค้าได้ง่ายครับ Reality เองก็จะเป็น Reality ร้องเพลง แข่งร้อง แข่งแสดง ไม่ต้องเสียค่าผลิตมาก ใช้พื้นที่น้อย ไม่ต้องเสียค่าแขกรับเชิญ ได้เด็กมาไว้ในสังกัดเพิ่ม ... ได้มูลค่าแทบทุกทาง ถ้าหากทำสารคดีจะไม่ได้อะไรมาต่อยอดแบบนี้ได้เลยครับ ทำเสร็จก็จบ ลุ้นว่าจะขายได้ไม่ได้เท่านั้นครับ

• HD หรือ SD ไม่ใช่ประเด็นของทางฝั่งผลิตนักหรอกครับ .... จะอยู่ว่าผู้บริโภคทั้งประเทศต้องแบกรับภาระการเปลี่ยนระบบของบ้านตัวเองมากน้อยแค่ไหนครับ ถ้าคนพร้อมเปลี่ยน ... Hardware ทั้งหมดผลิตมาเพื่อ HD Broadcast แล้ว .... มันคงจะง่ายขึ้นเยอะครับ (เหมือนมือถือที่สมัยก่อนราคาเป็นแสน เดี๋ยวนี้ 690 ก็ซื้อใช้ได้แบบนั้นน่ะครับ)

• ตอนนี้รายการในประเทศไทยหลากหลายมากๆครับ แต่ว่าคุณภาพในการผลิตต่ำติดดินเลย (รายการผี รายการหุ้น รายการเกมโชว์ รายการเด็ก รายการเซ็กส์ รายการบอล รายการหวย รายการขายตรง รายการข่าว รายการเรียลลิตี้ รายการอาหาร แต่ส่วนใหญ่รายการที่ยิ่งเน้นออกนอกกระแสความนิยมยิ่งลดต้นทุนมากขึ้น บางรายการ Variable Cost ต่ำขนาด 200-500 บาทต่อเทปหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำครับ (Fixed Cost ประมาณ 100-300 บาทต่อชั่วโมงก็มีนะครับ) แบบว่ารายการเทปนึงอาจจะใช้แบงค์ห้าร้อยใบเดียวลงทุนผลิต 1 ชั่วโมงได้ แต่เราจะเห็นรายการที่ลงทุนหลัก 1 ชั่วโมง 500,000 - 1,000,000 บาทแทบจะนับได้ไม่เกิน 1 มือเลยครับ (ละคร 1 ชั่วโมง 1-2 ล้านบาทครับ รายการทีวีต่ำกว่านั้นมากครับ)

• วงการนี้มี Barrier เยอะมากครับ การเข้ามาเป็นผู้เล่นตัวเล็กนั้นง่ายครับ แต่จะไต่ขึ้นมาเป็นผู้เล่นระดับกลางหรือใหญ่นั้นมีกำแพงเยอะครับ เช่นช่อง 3 มีผู้จัดละครอยู่จำนวนมากอยู่แล้วครับ ผู้จัดรายการก็เป็นทาง BEC ทำเองเสียส่วนใหญ่ ไม่ก็ผู้จัดละครขอเวลาทำ ช่อง 5 ก็ผูกขาดอยู่เพียงไม่กี่ที่ ช่องเจ็ดก็ผูกขาดอยู่ไม่กี่ที่ ช่อง 9 ก็จะมีสายตามเส้นใครเส้นมัน TPBS ก็จะเป็นเสือกระดาษ/NGO หรือกลุ่มที่มี Connection ที่ดีในทางการเข้าถึง (แบบที่จะได้ทุนจาก สสส. ด้วยน่ะครับ) ดังนั้น Barrier จะสูงมาก ... การสร้างอะไรให้เปลี่ยนโลกได้ต้องทลาย Oligopoly นี้ลงก่อนถึงจะสร้างทางเลือกได้ครับ แต่การจะทุบตรงนี้ลงต้องใช้เงินมหาศาล (มหาศาลคือหลักเกือบๆหมื่นล้านต่อปี) + กำลังและสมองที่ดีมากๆครับ .... ซึ่งถ้าทำแล้วเราก็จะไม่ได้อะไรที่คุ้มค่าจริงๆกลับมาครับ ... คนถึงเลือกที่จะยังเสพสิ่งเดิมๆ อยู่กับรายการแบบเดิมๆ ข่าวตีหัวแบบเดิมๆ เพราะมันเป็นวิถีของมันครับ

• ถ้ามี 60 ช่องนี่น่าจะสนุกครับ แต่ผมเชื่อว่าโลกเราควรจะมี Infrastructure ที่เราจะเข้าถึง Content ทั้งโลกผ่านอินเตอร์เน็ตได้แล้วครับ การ Broadcast แบบนี้เป็นเรื่องเก่าครับ คนดูควรจะดูแบบ On Demand มากกว่า Stream เรื่องราว 24 ชั่วโมง .... ต้องจำกัดช่อง จำกัดสิทธิ์ สร้างกำแพงให้มีแค่นั้นแค่นี้ ต้องมีการควบคุมบริเวณออกอากาศ ... แทนที่จะมีช่องไม่จำกัด คุณภาพอะไรก็ได้ ... อยู่ที่คนดู/ผู้ผลิตที่จะดันตัวเองแบบที่ Free Market จริงๆควรจะทำกัน แบบนั้นน่าจะให้ประโยชน์แก่ทุกคนมากกว่าครับ

ปล.ผมเองทำทั้งช่อง 3 ช่อง 9 ช่อง Sat TV ไม่รู้เท่าไหร่ แล้ว .... ยังไงก็ยังคิดว่าอยู่บน Internet หรืออยู่บน Service ในเน็ตที่ไหนซักที่ดูเป็นช่องทางที่ดีกว่าอยู่เลยครับ

ขอบคุณครับ สวัสดีครับ