ตามความเห็นผมนะครับ คนระดับนี้เขาขโมยสินค้าเพื่อความร้าวใจในชีวิตครับ (หรือความสะใจในชีวิตที่สามารถหลอกระบบ หรือแหกระบบได้)

แต่ของอย่างเลโก้ หรือหนังสือการ์ตูน เงินเดือนระดับเขาซื้อหามาได้สบายๆเดือนละหลายร้อยชุดอยู่แล้วละครับ ทำไมต้องขโมย ซื้อมาดีๆก็ได้ถ้ามันเป็นของที่ชอบ หรือเป็นของที่มีความหมายสำหรับเขา (หรือของที่ขโมยเป้นของที่มีความหมายสำหรับเขา O_o )

การให้ได้มาง่ายๆ มันเลยดูน่าเบื่อ หรืออาจจะเห็นจุดอ่อนของระบบในร้านขายเลโก้ ก็เลยมันเขี้ยวจัดการซะ (อาการเหมือนเห็นลูกแมวแล้วอยากขยุ้มท้องลูกแมวเล่น)

แต่นี้ถึงบอกไงครับว่าคนเป็นถึงระดับผู้บริหาร น่าจะขโมยอะไรให้สมกับระดับมากกว่านี้หน่อย เช่น พวกเพชรหายาก หรือ พวกงานศิลปะในพิพิทธภัณฑ์

ผมเคยเห็นบางห้าง ห้างบิ๊ก A เอาป้ายข้าวกระเพราไก่ไปติดที่ไส้กรอก ราคา 35 บาท ผมเข้าไปถามพนักงานดู พนักงานบอกว่าของมันราคาเท่ากัน เหอๆๆ

เวลาที่คนเยอะๆ พนักงานตรวจสอบไม่ทัน และไม่ใช่พนักงานทุกคนที่จะมีมาตรฐานในการตรวจสอบแบบเดียวกันนี้ อิอิ

เดาว่า Item Description = Lego set เหมือนกันหมด ส่วนราคาไปดึงจาก Database มา

ถึงเวลาเอา barcode ของชุดเล็กมาแปะชุดใหญ่ ... เรียบร้อย ไปยิงก็ขึ้นแต่ Lego set

อืม ผมอาจคิดง่ายไปแฮะ

แต่จริงๆ คงไม่ค่อยดูกันหรอกครับ เพราะวันๆ นึงต้องยิงสินค้าตั้งมากมาย ดูทุกอันคงไม่ไหว

หรืออย่างในใบเสร็จ ชื่อสินค้ามันก็ไม่เต็ม เช่น Lego Set M... ถ้าหน้าจอโชว์ประมาณนี้ด้วย ถึงดูก็คงไม่รู้ครับ หรือแค่เห็นขึ้นต้นด้วยเลโก้ ไม่ต้องดูรุ่น ก็คิดว่ามันผ่านแล้วล่ะ (สินค้าตั้งเยอะแยะ คนขายอาจไม่ทราบหรอกว่าอันไหนรุ่นไหน ถ้าไม่ใช่สินค้าที่ตัวเองรู้จัก)