เห็นด้วยเหมือนกัน

จากบรรทัดนี้ในข่าว

"ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การเรียนรู้ผ่านทางไอแพ็ดของนักเรียนเหล่านี้ ไม่ใช่การเรียนรู้จากหนังสือเรียน eBook ของ HMH แต่เป็นผ่านแอพที่ออกแบบมาเพื่อใช้ในโครงการ Fuse ที่ ณ​ เวลานี้วางขายในราคา 59.99 ดอลลาร์บน App Store ซึ่งเป็นราคาที่สูงกว่าราคาสูงสุดที่แอปเปิลกำหนดไว้สำหรับหนังสือเรียนอยู่มากที่ 14.99 ดอลลาร์"

ก็เข้าใจว่าการเรียนที่ดีขึ้นในข่าว ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะว่าจับยัดหนังสือลง tablet แล้วให้เด็กอ่าน แต่เป็นการปรับเปลี่ยนสื่อการเรียนการสอนให้เป็นแบบ interaction ด้วย

เคยอ่านเจอในนิตยสารที่เขียนอธิบายประมาณว่าแต่ละอันดับคืออะไรและมีค่าเท่าไหร่ คือเขียนประมาณนี้

อันดับ 1 คือ............ ด้วยค่า...... อันดับ 2 ......... ด้วยค่า.......

ตอนนั้นอ่านไปก็คิดไปว่าจากอันนี้ถ้าทำเป็นกราฟก็น่าจะทำให้อ่านง่ายขึ้นเยอะ แล้วก็ลองดูที่เขียนในหน้านั้นก็พบว่ามีหลายส่วนเลยที่ทำมานำเสนอเป็นรูปเป็นกราฟได้ แต่เนื่องด้วยติดกับแบบเดิมๆ ทำให้เป็นเขียนอธิบายกัน

แล้วอีกเรื่องนึงเลยที่สำคัญมากคือ กลัวคนอ่านข่าวนี้แล้วจะคิดว่าแค่เปลี่ยนมาใช้ tablet อย่างเดียวก็ทำให้เรียนดีขึ้นแล้ว โดยไม่ได้มองลึกลงไปว่าที่ดีขึ้นเป็นเพราะว่าเปลี่ยนการนำเสนอให้เป็น interactive ด้วยตะหาก

สงสัยเหมือนกันครับ

เพราะในต้นข่าวไม่บอกกระบวนการทางสถิติไว้ว่าสุ่มตัวอย่างอย่างไร

เอ่อ นั่นสิ ถ้าคุณไม่ทักผมก็ไม่ได้คิดถึงนะเนี่ย

นี่แหละที่กลัว(แต่ปกติการอ่านหนังสือ ถ้าแสงสว่างไม่พอก็ทำให้สายตาแย่ลงเหมือนกัน)

หรือเชียร์ให้ใส่จอ E ink ดี!!!

ผมเป็นอีกคนที่ต่อว่าโครงการนี้ครับ เพราะผมมองอีกหลายเรื่องที่เป็นปัญหาแน่ แต่เขาไม่เคยกล่าวถึง หรือแสดงความเป็นห่วง หรือแสดงให้เห็นถึงวิธีแก้ปัญหาเลย เช่น

• เด็กป.๑ เด็กเกินกว่าจะรักษาของเหล่านี้หรือไม่ (ซึ่งความ
  เห็นผมคือ เด็กเกิน อย่างน้อยก็เกินครึ่งประเทศล่ะ)
• จะให้เด็กเก็บอย่างไร ถ้าให้เอากลับบ้าน ก็เป็นข้อดีที่สั่งการบ้านได้ แต่ข้อเสียคือมันอันตราย กับทั้งตัวเด็กเอง และกับทั้งตัวแท็บเล็ต ถ้าไม่ให้เอากลับบ้าน ก็เป็นภาระให้โรงเรียนเก็บรักษา และหลายคนบอกว่าเด็กจะไม่รู้สึกเป็นเจ้าของ ทำให้เด็กมีแนวโน้มรักษาได้ไม่ดี
• เรื่องไฟฟ้า จะเป็นอันตรายกับเด็กหรือไม่ ปลั๊กไฟที่โรงเรียนจะพอไหม ใช้ๆ ไปแล้วแบตหมดจะทำยังไง (เด็กคนนั้นอดเรียนในคาบนั้น?) หรือต้องเสียบชาร์จตลอดเวลา?
• เรื่องการซ่อมแซมหรือชดใช้กรีณีเสียหายหรือพังหรือสูญหายหรือถูกขโมย ยังไม่ชัดเจนว่ามีมาตรการอย่างไร
• จะแจกให้เด็กใช้เครื่องเดิมไปจนเรียนถึงชั้นไหน หรือเปลี่ยนทุกปี เครื่องเก่าเอาให้รุ่นน้องหรือไปไหน แล้วกะว่าแต่ละเครื่องจะอยู่ได้กี่ปี ถ้าปีเดียวคงไม่ไหว เพราะต้องซื้อให้ทุกชั้นปีทุกปีทุกคน คงเป็นเงินจำนวนมหาศาล

ผมเข้าใจว่าบางข้อมันต้องทดสอบ โรงเรียนที่ว่าก่อนแล้วจึงจะได้คำตอบ แต่ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่ดีว่า ๕ โรงเรียนที่ใช้ทดสอบนั่น จะแทนโรงเรียนทั้งหมดประเทศได้หรือไม่ เพราะเท่าที่ผมสัมผัสมา โรงเรียนยากจนมีจำนวนเยอะกว่าโรงเรียนร่ำรวยเป็นจำนวนหลายเท่าตัว ซึ่งสังคม พฤติกรรม การเรียนรู้ ความรับผิดชอบ ของเด็ก (หรือแม้แต่ครู) มันต่างกันลิบลับเลย

อูวว ถ้าเกี่ยวข้องจริง อยากให้มีเครื่องสำหรับประชาชนด้วยจะดีมากเลยราคาไม่ต้องแพงมาก แต่ใช้ร่วมและสัมพันธ์กับเด็กๆได้ ตำราก็โหลดได้จากส่วนกลาง อาจจะเป็น คลาวแห่งชาตินั่นก็ได้ อัพเดทที ก็อัพได้เหมือนกันหมด ลองศึกษากรณีของ apple ที่เปิดตัว ibook2 และ textbooks ล่าสุดดูสิครับ ลองดูกรณีของ iTune U ก็ได้ ทุกคนสามารถถามตอบ รวมไปถึงส่งการบ้านได้ด้วย น่าสนใจมาก

• ผมมองเห็นอย่างนี้ครับ ในระบบมีโอกาสที่เปิดกว้างให้กับผู้สร้างและผู้พัฒนาคอนเท็นท์ (หรือคนเขียนหนังสือ) ค่อนข้างมากเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าแอปเปิ้ลจะยังไม่ได้มีกฏมาควบคุมมากมายเหมือน Apple Developer ถ้าทางรัฐสนับสนุนให้เกิดกลุ่มผู้สร้างสรรค์พัฒนาเนื้อหาลงไปในระบบเยอะๆ และเป็นของไทย เราก็มีโอกาสสร้างรายได้จากระบบตลาดในส่วนนี้ได้ แล้วนำรายได้ส่วนนี้มาจัดการกับอุปกรณ์ (ซื้อให้เด็กในโครงการ)

(นอกเรื่อง : ) ถ้าสำหรับเด็ก ป.1 ตัวเครื่องควรเป็นลักษณะที่ OLPC ออกแบบ คือเน้นทน ไม่พังง่าย แล้วก็เป็นมิตรกับเด็ก (ทัชสกรีนไม่แข็ง อ่านได้แม้ในที่ที่สว่างมาก ๆ) ส่วนไอ้ที่ปั่นไฟด้วยมือหรือใช้โซล่าร์เซลล์ เด็กในเมืองคงมองว่ามันบ้านนอก 555 แต่สำหรับเด็กที่อยู่ในชนบทมันอาจจะดีก็ได้ ไม่รู้นะ

ตัวสื่อผมคิดว่า พวก html authoring tool ก็ใช้งานได้ดีนะ ประมาณ Adobe DreamWeaver น่ะครับ รู้สึกจะตั้งค่าโปรเจคให้ออกมาในฟอร์แมท tablet ได้มั้ง ? เอาเข้าจริงๆ Microsoft Word ก็ทำหน้าเวปได้ดีในระดับนึงนะ

แล้วก็อาศัยเปิดสื่อพวกนี้ผ่าน browser เอา (จะเป็น app ครอบ browser ก็ได้) ส่วนพวกวิดีโอก็ใช้อะไรก็ได้ที่ตัดต่อวิดีโอได้น่ะครับ

โครงการแจก tablet เค้าถึงแจกไปเลยไง ให้ไปเลย ให้รู้สึกว่าเป็นของตัวเอง

ผมลองดูคลิปตัวอย่างหนังสือ Life on Earth ช่วงภาพจำลอง DNA ที่สามารถซูมเข้าออกอย่างละเอียดมันทำให้ผมเข้าใจและจดจำได้เร็วกว่าอ่านคำอธิบายเรื่อง DNA ในหนังแบบปกติหลายๆ หน้ามาก

จะมีเด็กสักกี่คนที่มีพรสวรรค์ในการอ่านและสร้างจินนาการจนเกิดความเข้าใจถ่องแท้ได้ ส่วนมากมักจะกลายเป็นการอ่านแบบท่องจำ

ผมกลับมองว่ามันต้องเทียบกันครับ ในฐานะ "อุปกรณ์การเรียนการสอนแบบเก่า" และ แบบใหม่
แอพเนื้อหามันจะครบหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับคนสร้าง เหมือนกันกับหนังสือ ถ้าคนเขียนตกไปบทนึง มันก็คือไม่มี
แต่ถ้าเนื้อหาเหมือนๆ กัน แน่นอนว่า แอพ จะสามารถเข้าถึงได้ง่าย และเข้าใจได้ง่ายกว่า

อยากให้ลองดาวน์โหลด life on earth ที่เป็น หนังสืออันดับ 1 ของ iBook store ดูครับ
จะเข้าใจได้ทันที โดยไม่ต้องอธิบายกันมาก