ผมว่าเป็นช่องทางให้คนได้แสดงพฤติกรรมแปลก ๆ ลึก ๆ ออกมามากกว่าจะเป็นตัวตนที่แท้จริงมากกว่านะ

ได้แสดงความชั่วในจิตใต้สำนึกออกมาได้อย่างเต็มที่มากกว่าครับ
เพราะไม่มีความรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบอะไรในผลที่ตามมา

น่าคิดเหมือนกัน คล้ายๆพยานในคดีความจะยอกให้ความร่วมมือในขั้นต้น แต่ถ้าต้องไปขึ้นศาลบางรายก็ยอมที่จะกลับคำให้การ

เช่นเว็บ p เป็นต้นสินะ สินะ

ผมคิดว่ามันไม่เกียวอะไรกับน่าเชื่อถือหรือไม่น่าเชื่อถือนะครับ

น่าจะเกี่ยวแค่จริงใจ หรือไม่จริงใจแค่นั้นเอง

มันเป็นการแสดงจิตใต้สำนึก(สันดาน)ออกมาได้โดยที่ไม่ต้องกลัวการเผชิญหน้าเต็มที่น่ะครับ
จึงเป็นที่มาของดราม่าสารพัดสารเพให้เราๆท่านๆได้เสพ

มันก็แล้วแต่หัวขัอที่พูดคุยกันอยู่ด้วย มีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้คนเราบ้างทีต้องการเป็นคนนิรนาม เพื่อที่จะแสดงพฤติกรรมความคิดของตนเองอย่างเต็มที โตยไม่ต้องการให้มีผลกระทบกับชีวิตในปัจจุบัน เช่น การเมือง... ความเชื่อ...

ความเห็นที่เป็นนิรนาม ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือ เราสามารถอ่านและตัดสินข้อความนั้นได้จากเนื้อหาสาระจริงๆ ของความเห็นนั้น โดยไม่ต้องถูกชักจูงด้วยตัวตน ตำแหน่ง ความนิยมเด่นดัง หรืออื่นๆ ของผู้โพสต์ และสามารถแสดงความเห็นแย้งได้โดยไม่ต้องงุงิๆ จ๊ะจ๋า

อินเทอร์เน็ต ที่มีส่วนในการวิพากษ์สังคมร้อนแรงอย่างทุกวันนี้คือความเปนนิรนาม คือการไม่จำกัดโดยกรอบสถานะทางสังคม ส่วนตัวผมชอบความเห็นที่เปนนิรนาม เพราะมันระงับอคติของผู้อ่านหรือผู้รับฟังที่มีต่อผู้แสดงความเห็น ทั้งนี้การแสดงความเห็นอย่างไร้รับผิดชอบก็เปนสิ่งที่มาคู่กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่คงไม่ยากนักในการแยกแยะ

อย่างคดีวอเตอร์เกต กว่าจะได้รู้ว่าใครเปน Deep Throat ก็ปาไป 33 ปี ซึ่งถ้าไม่ปิดก็คงไม่มีใครพูด

เห็นหลายท่านพูดถึงสันดาน ผมว่ามันก็คือเหรียญด้านหนึ่งของคำว่าความจริงใจนะ

การแสดงความจริงใจออกมา ถ้ามีความรุนแรงหยาบคาย มันก็เรียกว่าสันดานไปโดยปริยาย
ในที่นี้เขาก็เน้นให้เห็นถึงความจริงใจ เปนหลัก ไม่ว่าจะหยาบคายรุนแรงก้าวร้าวหรือไม่

ผมคิดว่า เขาพยายามที่จะเสนอว่า การที่คนเราไม่ต้องใช้ความกล้าในการเปิดเผยตัวตน ก็ทำให้คนเราสามารถออกความเห็นที่ผิดปกติ ผิดธรรมเนียมสังคม แต่สามารถจะยืนยันให้เหตุผลว่าตัวเองถูกโดยไม่ต้องโดนไล่ล่าจากขบวนการคลั่งลัทธิ คือสิ่งสำคัญ

อย่างเช่น ถ้ามีพูดคุยแลกเปลี่ยน โต้เถียงกันเรื่องประเภท "ศาสนาอิสลามจำเปนต้องให้ผู้หญิงใส่ฮิญาบจริงๆหรือ" ในประเทศอิสลาม
หรือ ประเภท "จักษุธาตุมีจริงหรือไม่" "ชาตินิยมดีจริงหรือไม่" ในประเทศไทย
ถ้าฝ่ายคัดค้านต้องเปิดเผยตัวตน ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกฝ่ายที่คลั่งไล่ล่าเอาได้ แม้ว่าจะให้เหตุผลแลกเปลี่ยนกับฝ่ายสนับสนุนตามธรรมดาก็ตาม

เรื่องนี้ทำไห้นึกถึงประโยคนึงขึ้นมาในหัว
"จงจดจำแนวความคิด ไม่ใช่ตัวบุคคล เพราะบุคคลล้มเหลวได้ ผิดพลาดได้"

ส่วนตัวผมสนับสนุนการเปิดเผยตัวตนในการแสดงความคิดเห็นครับ

แม้ว่าจะต้องกระมิดกระเมี้ยนบ้างในการแสดงความคิดเห็น

แต่ถ้าปกปิดตัวตนไปเลย บางทีมันก็ทำให้คนเรามันห่ามกันมากขึ้นครับ

แล้วมันทำให้ผู้ดูแลเว็บทำงานกันลำบากมากขึ้นอีกในการดูแลความเรียบร้อย

หัวโขนทำให้เราต้องจำกัดการแสดงออกครับ บางทีเราก็ต้องไว้หน้าคู่สนทนา ไม่กล้าแย้งหรือโต้เถียงกันตรงๆ เพราะเกรงใจความสัมพันธ์บ้าง กลัวการแก้แค้นผ่านระบบอุปถัมภ์บ้าง ฯลฯ

นิรนาม จึงเป็นสิ่งที่ทำให้เรากล้าพูดเรื่องในใจจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านดี หรือด้านร้าย(สันดานดิบ) แต่มันก็คือตัวตนที่แท้จริงไม่ใช่หรือ?

สนับสนุนการแสดงความคิดเห็นแบบไม่เปิดเผยตัวตนครับในบางสถานที่ เพราะจะทำให้ไม่เกิดการชี้นำ ไม่เกิดอุปทานหมู่ ความคิดเห็นนั้นๆสะท้อนทุกสิ่งทุกอย่างของความคิดที่มีกับเรื่องนั้นๆได้อย่างตรงไปตรงมา หากเรายืนอยู่ในฐานะผู้อ่านแล้วเราจะได้ประโยชน์มากที่สุด แต่ด้วยกฏหมายแบบนี้มันไม่อำนวยครับ บีบกันเป็นทอดๆไป

อิสระภาพมีโทษมหันต์แต่ก็มีคุณอนันต์เหมือนกัน

ส่วนตัวแล้วมองว่า
นิรนาม ดีในแง่ของการแสดงความคิดเห็น เพราะไม่จำเป็นต้องปิดบังหรือกลัวสิ่งใด แต่ไม่ดีในแง่ที่ต้องแสดงข้อเท็จจริง เพราะมันเลี่ยงความรับผิดชอบได้

คนเราต้องการการยอมรับในสังคมครับ ในหลายๆครั้งภาพลักษณ์ที่สั่งสมมานานในโลกความเป็นจริงก็ทำให้ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นอย่างเช่น(ยกตัวอย่างนะ) 'AV คนนี้เจ๋งสะบัดช่อไปเลยย หื่นได้สุดๆ' เพราะภาพลักษณ์ที่สั่งสมมาทำให้ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นเช่นนี้ได้
ค่อนข้างเห็นด้วยกับแบบ @kohsija ว่าสุดท้ายแล้วการเปิดเผยตัวตนทำให้เราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พูด และการพูดบนอินเทอร์เน็ท (กล่าวคือการเขียน) เป็นหลักฐานที่อยู่ยาวนาน มี Log บันทึก ทำให้เราต้องรับผิดชอบมากกว่าการพูดในโลกความเป็นจริง (ที่เราสามารถเนียนว่าไม่ได้พูดได้)

ไปดูเวป m สิครับ สุดยอดเวปข่าว แสดงความเห็นกันแบบไม่กลัวตกนรกกันเลยทีเดียวเชียว

การเป็นนิรนาม สามารถพูดเรืองจริงได้โดยไม่ต้องกลัวใครมาตามคิดบัญชี และก็สามารถใส่ไฟหลอกลวงคนอื่นโดยไม่มีทางจับตัวได้

สนับสนุนการเปิดเผยตัวตนครับ ถ้ากล้าคิดแล้วก็ควรกล้าพูดและกล้ารับผิดชอบด้วย

ประเด็นเรื่อง "การแสดงความคิดเห็นโดยไม่ต้องแสดงตัว" นี่เราทุกคนเคยเห็นความสำคัญกันมาตั้งนานแล้วครับ

ก็การหย่อนบัตรเลือกตั้งไง

ไม่จำเป็นต้องยกตัวอย่างไกลตัวหรอก

อ่านๆดูแล้ว ความคิดของคนเรานี่มันซับซ้อนมากเลยฮะ

มากเสียจน supper computer ทำไม่ได้อย่างคนแน่ๆ

เช่นคนเราสามารถโกหก เพื่อรักษาน้ำใจ (computer โกหกไม่เป็น ตรงไปตรงมา)

คนเราเลือกที่จะยอมแพ้คู่ต่อสู้ เพื่อตอบแทนบุญคุณ (computer ไม่ยอมแพ้ ผมเล่นเกมหมากฮอส มันชนะผมตลอดเลย จะแกล้งแพ้ซักตาให้ผมดีใจหน่อยก็ไม่ได้)

สรุป.. ความซับซ้อนในการการประมวลผลของ computer ยังห่างชั้นกับสมองเล็กๆของมนุษย์อยู่มาก

อืม .. คงเหมือนกับเปิดโชว์ id กับใช้บัตรผ่านกระมัง

การปาหินใส่รถนั่นก็เป็นนิรนามนะครับ ไหวไหมนั่น ลองคิดดู

อ่านความเห็นรวมๆ ทั้งหมดแล้วมันก็มีทั้งดีทั้ง 2 แบบแหละครับ แต่ผมว่าต้องใช้ให้ถูกเวลาและสถานที่มากกว่า
ใช่อย่างที่หลายคนพูด ว่าการระบุตัวตนได้นั้นดีกว่า เพราะมันจะมีเรื่องความรับผิดชอบเขามา
แต่ลองมองถึงในด้าน "ตู้แสดงความคิดเห็น" ผมว่า 4Chan ก็เหมือนตู้แบบนั้น
มันมีสิ่งที่คนปกติเขาจะไม่พูดกันเยอะ และตู้นี้ดีตรงคุณไม่ต้องเดินไปหยอดจดหมายลงตู้ด้วยตัวคุณเอง
เพราะคุณอาจโดนเจ้านายมีแอบติดกล้องถ่ายว่าใครมาหยอดบ้าง
และ "ตู้แสดงความคิดเห็น" นั้นก็จะไม่เป็นนิรนามจริงๆ ไป

Facebook ทำให้โลกประชาธิปไตยสั่นคลอน คอมมิวนิสต์เฟื่องฟู?

ผมว่าปัญหาของความนิรนาม ที่หลายคนพูดไว้ มันไม่ใช่ปัญหาของความนิรนามนะ
ปัญหาคือ ไม่ว่าคนโพสท์จะมีตัวตนหรือไม่ หากพูดสิ่งใดขึ้นมาลอยๆ โจมตีบุคคลอื่น ไม่มีหลักฐานอ้างอิง ไม่มีเหตุผล ไม่มีตรรกะ มันก็ไม่ควรเชื่อถือแต่แรกอยู่แล้ว

ตรงนี้ยิ่งแย่กว่าเสียอีก หากว่าอีกฝ่ายมีตัวตน ก็อาจอาศัยชื่อเสียง พูดโน้มน้าวโจมตีบุคคลที่ไม่ชอบ
ในทางหนึ่งคือเราลากคอคนๆนั้นมารับผิดชอบได้จริง แต่บางครั้งอาจมีคนเชื่อไปแล้วเพราะผู้พูดน่าเชื่อถือสำหรับสังคมนั้นๆ และการเรียกร้องให้รับผิดชอบอาจถูกกระแสกลบหมดสิ้น ดังที่เคยเห็นบ่อยๆในดราม่าพันธิป

สรุปคือ ที่ถูก ผมคิดว่า เราควรเชื่อถือแต่ข้อความที่มีเหตุผลหรือมีหลักฐาน ไม่ว่าคนโพสท์จะมีตัวตนหรือไม่ และไม่เชื่อถือข้อความที่ไม่ใช่เหตุผลหรือหลักฐาน ไม่ว่าคนโพสท์จะมีตัวตนหรือไม่

ด้วยหลักการนี้ คนที่ไม่มีตัวตน จะมีความน่าเชื่อถือมากกว่า เพราะการมีตัวตน อาจทำให้คนไม่กล้าพูดอะไรที่คิดจากใจจริง

ครับ

ป.ล. แน่นอนว่าความเปนจริงไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น การใช้ความนิรนามเผยแพร่ข่าวลือบางทีก็มีคนเชื่อ และการมีตัวตนทำให้คนเราเซฟตัวเอง
แต่อย่างที่บอกน่ะครับ ถ้าการแลกเปลี่ยนความคิดเปนไปอย่างถูกต้อง ตามหลักการ ผมคิดว่าความนิรนามดูจะดีกว่า

จะมีคนเอาแนวความคิดนี้ไปทำเหมือน facebook ไหมน่ะ
จากการเอาคนที่เรารู้จักกันมาเชื่อมโยงกันเปลี่ยนเป็น
เอาสิ่งที่ชอบหรือเอาสิ่งที่สนใจมาเชื่อโยงกันโดยไม่เปิดเผยตัวตน
คิดเล่นๆ น่ะอิๆๆ

จิต

ผมว่าการไม่รับรู้ตัวตนแบบนิรนามไปเลยมันสุดโต่งไป ในทางปฏิบัติเราไม่จำเป็นต้องปิดบังหรือเปิดเผยอะไรแบบหมดเปลือก อย่างที่รู้กันถ้าปล่อยให้อยู่ในที่มืดคนก็มักจะทำอะไรในด้านมืด