หลุมอุกกาบาตน่าจะถูกกว่าครับ ในทางดาราศาตร์ crater แปลว่า หลุมอุกาบาตได้ครับ

(Astronomy) any of the circular or polygonal walled formations covering the surface of the moon and some other planets, formed probably either by volcanic action or by the impact of meteorites (#ref)

คือถ้าอุกาบาตตกใส่จนเป็นหลุม มันก็คือหลุมอุกาบาตครับ

เข้าใจถูกแล้วครับ นั่นก็นับว่าเป็นวิธีนับอีกแบบหนึ่งได้เหมือนกัน ^^

แต่ถ้าจะเอาตามหลักการและลงรายละเอียดจริงๆ แล้ว ทั้งสองแบบนั้นมีวิธีเรียกที่ "คล้าย" กันมากจนเข้าใจผิดได้บ่อยๆ เลยครับ

แบบแรก ดาวเคราะห์ "วง" ในและวงนอก (Inferior and Superior planets)
แบบนี้จะเอาโลกเป็นที่ตั้ง โดยดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าโลกจะเป็นดาวเคราะห์วงใน ส่วนไกลกว่าก็จะเป็นดาวเคราะห์วงนอก
ด้วยหลักนี้ เราจะมีดาวเคราะห์วงในคือ ดาวพุธกับดาวศุกร์ 2 ดวง ส่วนตั้งแต่ดาวอังคารเป็นต้นไปนั้นนับเป็นวงนอก (สังเกตว่า โลกเรา ไม่ถูกจัดเป็นวงในหรือวงนอกครับ)

การจัดหมู่แบบนี้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณกาลแล้ว เพราะสมัยนั้นไม่มีกล้องดูดาว/ยานอวกาศไว้สำรวจดาวพวกนี้ในเชิงโครงสร้าง
เราสามารถรับรู้ได้ว่าดาวเหล่านี้เป็น "ดาวเคราะห์" (planet: นิยามสมัยโบราณแปลว่า ดาวเพนจร) เนื่องจากเราสังเกตเห็นว่า ตำแหน่งของมันบนท้องฟ้าเปลี่ยนไปตามเวลา
โดยนักปราชญ์สมัยนั้นก็ได้สังเกตต่อไปอีกว่า มีดาวบางดวงเท่านั้นที่ไม่ยอมขึ้นมาจนถึงจุดสูงสุดของท้องฟ้ายามค่ำคืนเลย
จนเมื่อนำข้อมูลที่เก็บได้ในสมัยนั้นมาคำนวณดู ก็พบว่า ดาวเคราะห์จำพวกนี้ใช้เส้นทางเดินบนท้องฟ้าร่วมกับกับดวงอาทิตย์ แถมยังไม่ยอมหนีห่างจากดวงอาทิตย์อีกต่างหาก! (ระลึกไว้ว่า สมัยนั้นพวกเขาเชื่อว่าโลกเป็นจุดศูนย์กลางของทุกสรรพสิ่งนะครับ)
พวกเขาจึงเรียกดาวเคราะห์พวกที่อยู่ใกล้ๆ ดวงอาทิตย์ว่า ดาวเคราะห์ชั้นผู้น้อย (Inferior planets)
ส่วนดาวเคราะห์ที่เหลือที่มีวงโคจรเป็นของตัวเองนั้น ก็ได้รับศักดิ์เป็น ดาวเคราะห์ชั้นผู้ใหญ่ (Superior planets) ครับ

ด้วยเหตุนี้ ชาวกรีกจึงตั้งชื่อให้ดาวเคราะห์ชั้นผู้น้อยตามชื่อเทพที่พวกเขานับถือคือ เฮอร์เมส (โรมัน: Mercury) ผู้ส่งสารของพระเจ้า เนื่องจากเคลื่อนที่ไวและไม่ออกมาให้เห็นได้โดยง่าย
ส่วนอีกดวงคืออโฟรไดที (โรมัน: Venus) เทพีแห่งความงาม เพราะแสงสว่างนวลตาที่ปรากฏให้ให้ตอนหัวค่ำ/รุ่งสาง

สำหรับดาวเคราะห์ชั้นผู้ใหญ่ได้แก่ เอเรส (โรมัน: Mars) เทพแห่งการสงคราม เนื่องจากชาวกรีกนิยมสงครามมาก และดาวดวงนี้ก็มีสีแดงดุดัน
ซีอัส (โรมัน: Jupiter) เทพเจ้าผู้ปกครองสวรรค์ เทพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในตำนานกรีก-โรมัน ถูกตั้งให้ดาวนี้เพราะมีสีสว่างนวลตา เหมือนเทพผู้ปกครองที่อ่อนโยน แต่ก็เปี่ยมด้วยอำนาจบารมี
และโครนัส (โรมัน: Saturn) อดีตเทพผู้ยิ่งใหญ่ บิดาแห่งซีอัส ผู้กลืนกินบุตรธิดาแห่งตนเนื่องจากหวงแหนอำนาจ ภายหลังถูกซีอัสบุตรชายและพี่น้องโค่นลงได้ จึงมีแสงสว่างริบหรี่ลง
(สำหรับดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ นั้น ไม่สามารถสังเกตด้วยตาเปล่าได้ ชาวกรีกสมัยนั้นที่ใช้แต่ตาเปล่าดูดาวจึงไม่ได้เป็นผู้ตั้งชื่อให้ยูเรนัส เนปจูน และพลูโตนะครับ :P)

แบบแรก เวอร์ชันสอง เกิดขึ้นในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ได้เกิดกลุ่มนักดาราศาสตร์ที่ปฏิเสธความเป็นศูนย์กลางของโลก
เนื่องจากพบความยุ่งยากในการคำนวณเส้นทางการโคจรของดาวเคราะห์ ประจวบเหมาะกับการเกิดขึ้นของกล้องส่องทางไกล
ทำให้เราพบสัจธรรมความจริงเพิ่มขึ้นมาว่า สิ่งเล็กย่อมเคลื่อนที่รอบสิ่งใหญ่ และโลกไม่ใช่สิ่งที่ใหญ่ที่สุดในจักรวาล
ดังนั้น เราจึงมีโมเดลระบบสุริยะที่ใช้กันจนถึงทุกวันนี้ คือระบบที่มีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง ล้อมรอบด้วยดาวเคราะห์ต่างๆ และ "โลก" ของเรา
ในสมัยนี้ โลกเราจึงได้กลายเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง (เหมือนกับเพื่อนๆ) เป็นที่เรียบร้อย
และการแบ่งแยกดาวเคราะห์ชั้นในกับชั้นนอกนั้นก็ง่ายขึ้นมาก เพียงแค่ดาวเคราะห์ชั้นในคือดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าโลก ส่วนชั้นนอกก็อยู่ใกล้กว่า
(สมัยนี้กล้องโทรทัศน์มองเห็นอย่างมากก็แค่ดาวบริวารเป็นจุดๆ ไม่เห็นรายละเอียดพื้นผิวดาวครับ)

ข้อแตกต่างที่เราพบมากขึ้นระหว่างดาวเคราะห์ชั้นในและดาวเคราะห์ชั้นนอกในยุคนี้ มีเพิ่มเพียงแค่ข้อเดียว
คือเมื่อส่องดูดาวด้วยกล้องโทรทัศน์นั้น พบว่าดาวเคราะห์ชั้นในมีการเกิดเป็นเสี้ยวบางๆ เหมือนดวงจันทร์ และไม่มีวันเต็มดวง
ในขณะที่ดาวเคราะห์ชั้นนอกนั้น เห็นอย่างน้อยสุดก็ประมาณครึ่งดวง และสามารถเห็นดาวเคราะห์เต็มดวงได้ไม่ยาก

แบบที่สอง ดาวเคราะห์ "ชั้น" ในและชั้นนอก (Inner and Outer planets)
นิยามนี้เกิดขึ้นเมื่อโลกก้าวสู่ยุคอวกาศอย่างจริงจัง มีการประดิษฐ์กล้องโทรทัศน์ที่มีกำลังขยายสูง มีการส่งยานอวกาศไปสำรวจดวงดาวต่างๆ และมีทฤษฎีทางดาราศาสตร์ใหม่ๆ ขึ้นมา
เราพบว่า ดาวพุธ ศุกร์ โลก และอังคารนั้น มีขนาดเล็กนิดเดียว ส่วนดาวพฤหัส เสาร์ ยูเรนัส และเนปจูนนั้น มีขนาดใหญ่มากๆ
ทั้งนี้ก็เพราะว่าดาวเคราะห์กลุ่มแรกนั้นอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ จึงถูกลมสุริยะหอบเอาแก๊สต่างๆ ออกจากดาวจนเกือบหมด
เหลือก็แค่ชั้นบรรยากาศบางๆ เท่าที่มวลของดาวจะสามารถกักเก็บเอาไว้ได้
ส่วนดาวเคราะห์กลุ่มหลังที่มีขนาดใหญ่โตมโหราฬนั้น ก็เพราะอยู่ไกลดวงอาทิตย์มากพอที่ลมสุริยะจะมีผลน้อยลง
ส่งผลให้ดาวเคราะห์จำพวกนี้สามารถกักเก็บแก๊สไว้กับตัวเองได้มาก
(เชื่อว่า) ด้วยมวลอันมหาศาลของดาวพฤหัส มันได้ทำการฉีกดาวเคราะห์เล็กๆ เมื่อครั้งระบบสุริยะเกิดใหม่ๆ โน่น จนเกิดเป็นแถบดาวเคราะห์น้อยระหว่างดาวอังคารและดาวพฤหัสขึ้นมา
เราจึงแบ่งดาวเคราะห์เป็น ดาวเคราะห์ชั้นใน เมื่อดาวดวงนั้นอยูใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าแถบดาวเคราะห์น้อย (เนื่องจากแถบนี้ไม่สามารถเกิดดาวเคราะห์ได้)
ส่วนดาวเคราะห์ชั้นนอกนั้น ก็คือดาวที่อยู่เลยแถบดาวเคราะห์น้อยนี้ออกไป (สมัยนั้นยังมีดาวพลูโตครับ)

เมื่อครั้งล่าสุดที่มีการถกเถียงกันว่า ดาวพลูโตควรได้รับฐานะดาวเคราะห์หรือไม่ และได้มีการตัดดาวพลูโตออกไป
ทำให้ตอนนี้เหลือดาวเคราะห์ 8 ดวงเท่านั้น (เชื่อว่าไม่น่าจะสามารถหาดาวเคราะห์เพิ่มได้แล้ว) และจากกายภาพของดาวเคราะห์ก็ทำให้เราแบ่งแยกดาวได้ชัดเจนขึ้นคือ
ดาวเคราะห์ชั้นในนั้นจะมีพื้นผิวเป็นของแข็ง มีขนาดเล็ก มีชั้นบรรยากาศเบาบาง
ส่วนดาวเคราะห์ชั้นนอกนั้นเป็นดาวเคราะห์ที่พื้นผิวเป็นแก๊ส มีขนาดใหญ่มาก (หรือจะบอกว่าเป็นดาวที่มีบรรยากาศหนาแน่นมากๆ ก็ได้ครับ)
ส่วนดาวพลูโตนั้น แท้จริงแล้วมันคือดาวหางนั่นเอง เนื่องจากที่ผิวดาวมีน้ำแข็งเกาะเต็มไปหมด เพียงแต่มันไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ดวงอาทิตย์ จึงไม่โผล่หางมาให้ได้ยลกันครับ :P

ส่วน Magma กับ Lava อันนี้ผมพลาดเองครับ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย ^^"