End Game ของเกมนี้มีแค่ Spiral Abyss ชั้น 12 กับระดับความยากขั้นสูงสุดในอีเวนต์ต่างๆ ซึ่งไม่จำเป็นต่อ Gameplay Progression เลย ถ้าค่อยๆ เล่นไป ไม่มีปัญหาครับ อยู่ได้แน่นอน อาศัยเพชรฟรีที่แจกรายวัน แจกในเควสต์ อีเวนต์ กล่อง ก็พอจะช่วยได้ จับ Meta ให้ได้ซักชุดก็พอแล้วครับ

ผมเติมแค่รายเดือน (Blessing of the Welkin Moon + Battle pass "บ้าง" ในช่วงแรกๆที่เล่น) ก็จบ 36 ดาว Abyss ได้นะครับ
อันยากของจริงคือ imaginarium theater มากกว่า แต่มันยากกันคนละแบบ

Abyss ต้องการ 8 ตัว อัพของให้สุด + Skill อันนี้สำคัญมาก Rotation ต้องแม่น ทีมต้องทำงานร่วมกันได้ดี
มี Youtuber หลายๆช่อง ก็จบ 36 ดาว ด้วย 4 stars ล้วนๆ (แต่แม่มเล่นโคตรเก่ง บอกเลย)

imaginarium theater ต้องการ 8-12 ตัว ต้องมีเลเวลระดับนึง (คุ้นๆว่า 70+) อัพไม่ต้องสุดก็ได้ มีตัว Trial ให้หลายตัว มีตัวเลือกให้ยืมตัวเพื่อนได้ด้วย (แต่ต้องมีเพื่อนนะ)
ศัตรูไม่ยากเท่า Abyss ถ้าตัวไม่แย่จนเกินไป ผมว่าผ่านได้แหละ
แต่สำคัญคือ "ดวง" เพราะพวก Buff กับตัวละครของเรา มัน RNG มาให้ ต่อให้มีตัวดีๆเทพๆ แต่ไม่ออกมาให้เล่น ก็จบข่าว

ยากกันคนละแบบ แต่ส่วนตัวถ้าจะเล่นเพื่อเสพเนื้อเรื่องกับฟังเพลง (ซึ่งโคตรรรรดี) อันนี้เล่นได้เลย ไม่ต้องเติมซักบาท ก็เล่นได้จบ

ส่วนตัว ผมมองว่า Genshin เป็นเกมส์กาชาที่ไม่ต้องเติม และไม่ได้รู้สึกถูก "บังคับให้เติม" ซักเท่าไหร่ เล่นเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ สำรวจไปเรื่อยๆ คุณจะได้ Primogem ของเอาไว้เปิดกาชา โดยที่ไม่ต้องเติมเลย ยิ่งพวก Event ต่างๆ (ที่มาโคตรบ่อย) ก็จะแจก Primogem เรื่อยๆ วางแผนดีๆ เล่นได้ยาวๆครับ

ถ้าใครชอบฟังเพลง ผมโคตรแนะนำให้เล่น Genshin เลยครับ เพลงมันดีมากๆๆๆๆๆ

ผมก็รายเดือนนะ แต่เล่นตอนเกมเพิ่งเปิดตัวไป 3 วัน แล้วอยู่ยาว ตอนนี้มีปัญหาแค่โรงละคร แต่ยังผ่านครบได้อยู่ ตัวที่ผมขาดคือ สายฟ้ากับหิน

เคยเล่นตอนมันเปิดใหม่ ๆ พอเติมจนหมดไปเกือบหมื่นปุ๊บ
รู้สึกแปลก ๆ เลยเลิกเล่นเลยครับ 555

ไม่คิดว่ามันจะอยู่มาได้นานขนาดนี้

เกมฟรีมันไม่มีวันจบนี่สิครับ.... มีแต่บริษัทเจ๊งทำข้อมูลเราหายไปในหลุมดำอย่างเกมเชี่ยๆเกมนึง...

ต้องถามว่าจบของแต่ละคนคือจบอะไรเอาจริงๆผมว่าคอนเท้นหลักของเกมคือเนื้อเรื่องสำรวจแล้วก็อีเว้น ส่วนend gameพวกโรงละครหรืออบิสไม่จำเป็นต้องเล่นให้ครบก็ได้มันเป็นคอนเท้นสำหรับไว้แจกเพชรเฉยๆกไม่เล่นก็ทำคอนเท้นหลักได้ลงเอาเท่าที่ไหวก็พอ ถ้าเงินไม่ขัดสนอย่างน้อยก็เติมพรเติมแบทเทิ้ลพาสไปเรื่อยๆก็พอหมุนตู้ได้อยู่เพชรจากend gameเล่นสักปีจะได้พอไขการันตีสักกี่ตู้กันจริงๆมันน้อยนะแล้วถ้าเราลงไม่ต้องทำดาวครบขี้หมูขี้หมาก็ได้รางวัลไปกว่าครึ่งแล้ว

โรงละครต้องการตัวน้ำแข็ง
แต่พรี่เนิร์ฟเมต้าน้ำแข็ง....อ้าววววววว 5555+

ไม่ได้ประกาศยกเลิก แต่ก็ไม่ได้พัฒนาต่ออะครับ เห็นว่าเพราะฮาร์ดแวร์มันเก่าเกินไป.

*Game Progression (เรียกว่า Progression เฉย ๆ ก็ได้)

พูดถึงเรื่องนี้ผมก็นึกออกพอดีเลย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับ จขม. โดยตรง ถ้าเรานึกย้อนไปสมัยเกมออนไลน์ยุคก่อนที่กำลังบูม ๆ จะรู้สึกถึงความแตกต่างของการ "ไต่คอนเทนต์" ที่เป็นภาษาปากของ Progression ของการออกแบบเกมทันที อย่าง Ragnarok Online เองมี Obstacle ที่สูงชันมากในแต่ละขั้น แต่เกมนั้นถูกออกแบบไว้แล้วว่าเราสามารถเข้าสู่ Difficulty (ในที่นี้คือ การเผชิญกับเนื้อหาของเกม) ใหม่เรื่อย ๆ ตามระดับการ Progress ของผู้เล่น แต่การออกแบบเกมแบบนี้มีจุดด้อยคือ เราอาจจะเจอ Difficulty ที่ซ้ำซากและยาวนาน แต่ยุคนั้นทนกันได้เพราะการรับรู้ Immersion (ความรู้สึกร่วมกับเกม) ของผู้เล่นยุคนั้นไม่ได้มีมาตรฐานสูงเหมือนยุคนี้ ประกอบการเล่นกับเพื่อนแทบจะตลอดเวลาเพราะเป็น MMO ด้วย ทำให้การเกิดความหลากหลายใน Difficulty นั้น แต่เกม Single Player Live Service ทำแบบนั้นยากเพราะปฏิสัมพันธ์มีอยู่แค่สองบุคคลคือผู้เล่นและผู้พัฒนา การจะป้อนระดับความยากที่สามารถทำให้คนพึงพอใจและมีจำนวนมากจึงทำได้ยากมาก ทำให้ผู้พัฒนาเกิดไอเดียที่ผมเกลียดที่สุดในการออกแบบเกมขึ้นมา คือ Dynamic Difficulty Adjustment

โดยทั่วไป DDA ออกแบบมาเพื่อทำให้ Difficulty ในเกมปรับตัวเข้าหาผู้เล่น ทำให้เกิดความยากของการเอาชนะ Difficulty ของเกมและสร้างความรู้สึกร่วมที่เพิ่มมากขึ้น โดยปกติระบบนี้ก็เป็นระบบที่ดี และก็ไม่ได้ก่อปัญหาอะไรในการออกแบบในยุคก่อนเพราะเป็นระบบเลือกความยากตั้งแต่ก่อนจะเริ่มเล่นเกมเพื่อให้ความยากของเกมเข้ากับระดับฝีมือผู้เล่น แต่เกมกาชาพวกนี้ ด้วยความที่ต้องการรักษา User Retention (การหวนกลับมาใช้งานบริการ) ไว้ แต่การออกแบบ Difficulty จำนวนมากก็เปลืองต้นทุน ทำให้ระบบนี้ถูกผนวกกับแทบจะทั้งระบบของเกมเลย โดยมุ่งเป้าหมายจากที่ปรับเกมให้ยากขึ้นสำหรับผู้เล่นมีฝีมือ กลายเป็นว่าเอามาเป็นคานค้ำระดับความสามารถของตัวละครที่ผู้เล่นได้ Progress เกมจนเก่งซะงั้น สำหรับคนที่เล่นเกมเหล่านี้อยู่แล้วก็จะคุ้นเคยกันดีกับระบบ World Level ที่ปรับให้มอนสเตอร์ในเกมต่อสู้ด้วยยากขึ้น ทำให้เราต้องขยันพัฒนาตัวละครของเราให้สามารถต่อกรได้ แต่จุดอ่อนร้ายแรงของมันคือ มันทำให้ผมรู้สึกกว่าผมต้องมาปั้นตัวละครเดิมให้เก่งขึ้น เพื่อจะเอาชนะมอนฯ "ตัวเดิม" ที่เก่งขึ้นได้ยังไงก็ไม่รู้ (สงสัยคงไปแอบฝึกรอบนอกเพื่อมาต่อกรกับเรา ถถถถถ) และที่เก่งก็ไม่ใช่เทคนิคการต่อสู้หรือชั้นเชิงด้วยนะ พลังเพิ่มขึ้นเฉย ๆ นี่แหละ มันกลายเป็นว่าทั้งเกมนั้นสาละวนอยู่กับเกมประเภท DMG¹ Check เพื่อโค่นมอนสเตอร์เดิม ๆ ที่เก่งขึ้น ถ้าสู้ไม่ไหวก็กลับไปปั้นใหม่ เป็นวงจรอุบาทว์ไปเรื่อย ๆ นอกจากจะเป็นความซ้ำซากที่ยากขึ้นแล้ว มันยังทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่าเกมไม่ได้พัฒนาขึ้นอีกด้วยแม้ว่ามันจะมีส่วนอื่น ๆ ที่น่าสนใจอยู่ก็ตาม

ผมยกตัวอย่างเกมที่โดนขนานนามจากใครก็ไม่รู้ว่าจะเป็น "ผู้โค่นเกนชิน" อย่าง 鳴潮 (Míng cháo; Meichou; 명조; Myeongjo) หรือชื่ออังกฤษคือ Wuthering Waves ที่มีระบบปรับความยากที่น่าสนใจ ถึงแม้ว่าจะมีอยู่ในแค่ Hologram หรือ "คอนเทนต์หลัก" อย่าง Tower of Adversity มอนสเตอร์ในส่วนนี้จะปรับ Difficulty ของตัวเองไปด้วย แต่ไม่ได้ปรับแค่พลัง แต่จะรวมไปถึงสิ่งที่หมู่นักเล่นเกมต่อสู้เรียกกว่า Moveset หรือกระบวนท่าโจมตีของมอนสเตอร์ไปด้วย ทำให้ผู้เล่นรู้สึกได้เลยว่าไม่ได้เล่นเนื้อหาที่ซ้ำซากเกินไป ถ้าเกมกาชาอื่น ๆ สามารถปรับตามได้ก็จะเป็นผลดีกับภาพลักษณ์ของเกมกาชาในระยะยาว แต่ส่วนนี้เองผมก็เข้าใจว่าหลายเกมรวมถึงเกนชินจะจับตลาดไปทางผู้เล่นทั่วไปที่ไม่ได้อยากใส่ใจในระบบเกมที่ล้ำลึก แต่ผมเองก็คิดว่าถ้าไม่ปรับอะไรเลยเกมมันจะเพิ่มความน่าเบื่อตามเวลา

___________________________________

1. DMG: Damage ความเสียหายที่ยูนิต/ตัวละครหนึ่งสร้างขึ้น