น่าจะเกิดไม่ทันยุคห้ามเล่นเกมเกินวันละ2ชั่วโมง กับหลังสี่ทุ่ม

เวลาผมมองกฏหมายผมมองเป็นภาพรวมไม่ได้มองเป็นข้อๆ เพราะหลายๆข้อมันเกี่ยวพันกัน มองแยกไม่ได้ ไม่งั้นจะกลายเป็นเหมือนพวกคนที่ยกตัวอย่างว่าค่าครองชีพที่ต่างประเทศมันแพงกว่าไทยหลายเท่า โดยไม่ได้พิจารณาเลยว่าค่าแรงขั้นต่ำเค้าก็ได้มากกว่าไทยหลายเท่าเช่นกัน

รัฐก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ด้วยว่าที่ตัวเองออกกฎหมายห้ามก็เพื่อปกป้องเยาวชนจริง ๆ ไม่ใช่แค่อ้างว่าไม่ได้ปิดกั้นสื่อหรือว่าบรรจุหลักสูตรที่เกี่ยวข้องให้แล้ว ต้องทำให้มากขึ้นกว่าเดิมด้วย เช่น สนับสนุนการออกจัดบูท ออกจัดงานข้างนอกให้เด็กออกมาทำกิจกรรมข้างนอกมากขึ้น

ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นด้วยกับกฎหมายนี้นะ แค่ว่ากรณีนี้มันจะคล้าย ๆ กับกฎหมายพิสูจน์ตัวตนด้วยข้อมูลส่วนตัวที่ยังพาเถียงกันอยู่ เพราะเคสนั้นมันมองเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจาก (1) รัฐบาลอยากสอดส่องการเสพสื่อของประชาชน และ (2) บริษัทโฆษณามีส่วนได้ส่วนเสียกับกฎหมายนี้

ต้องบอกว่า ขึ้นกับว่าใครเป็รรัฐบาลด้วยครับ
สื่อไทย เรียกได้ว่า ....... ขย

คงไม่ได้หวังว่าจะต้องกันได้100%แต่กันได้มากน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ส่วนเด็กมีโอกาสโดนล่อลวงง่ายกว่าผู้ใหญ่ เค้าถึงได้มีกฎหมายคุ้มครองเยาวชนไง

ส่วนใหญ่ไม่ได้เอาผิดที่เด็กแต่เอาผิดที่ผู้ให้บริการเป็นหลักครับ แต่เคสยืมมือถือคนอื่นก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีอย่างที่คุณว่าแหละครับ

เอาจริงๆกฎหมายแบบนี้ จะได้ผลตามวัตถุประสงค์ที่สุด แค่บังคับห้ามอย่างเดียวไม่พอครับ มันต้องพัฒนาสังคมและคุณภาพชีวิตไปควบคู่กันด้วย อย่างน้อยๆที่สุด ก็ต้องลดการเลี้ยงลูกด้วยโทรศัพท์ลง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่อะไรง่ายๆอย่างบังคับ เพราะส่วนตัวเชื่อว่าหลายคนที่มีลูกก็ไม่ได้อยากเลี้ยงลูกด้วยโทรศัพท์หรอก แต่มันจำเป็น

สิ่งที่ต้องทำควบคู่กันไป คือกำจัดความจำเป็นที่ว่านั่นออก ไม่ว่าจะพัฒนาคุณภาพชีวิตพ่อแม่ ให้พ่อแม่มีเวลากับลูกได้มากขึ้น มีสถานที่ให้พ่อแม่สามารถพาลูกไปทำกิจกรรมต่างๆได้โดยไม่ลำบาก ไปจนถึงปรับปรุงการศึกษาที่ส่งเสริมการเข้าสังคมและกิจกรรม ไม่ใช่แค่วิชาการอย่างเดียว อะไรทำนองนี้เป็นต้น

ถ้าแค่ออกกฎนี้ออกมาแต่ไม่มีการปรับปรุงอะไรพวกนั้น มันก็เป็นแค่กฎหมายสร้างภาพอย่างที่คุณว่านั่นแหละครับ อย่างประเทศไทยถึงผมจะเห็นด้วยกับกฎหมายนี้ก็ตาม แต่ก็ต้องยอมรับว่าประเทศไทยไม่พร้อมมากๆกับกฎหมายนี้