ผิดครับ คุณคงไม่เข้าใจเรื่องคดีอาญากับคดีแพ่ง
มาตรฐานในการตัดสินไม่เหมือนกันการชั่งน้ำหนักก็ต่างกันด้วย
ถ้าอ่านข่าวดีๆจะเห็นว่า "ลูกขุนตัดสินว่า Huawei ไม่จงใจละเมิดความลับทางการค้า"
แสดงว่ายังเอาผิดในคดีอาญาไม่ได้มันก็ต้องสอบสวนเพิ่มครับชัดเจนในข่าวครับ
ซึ่งถ้าจะเอาผิดทางอาญาจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า Huawei จงใจละเมิดความลับทางการค้าดังนั้นต้องสอบสวนหาหลักฐานเพิ่มอยู่แล้วครับ
เรื่องแบบนี้ใช้คอมมอนเซนส์ไม่ได้ คดีอาญาหลักสำคัญคือเจตนา คำว่า "ไม่จงใจ" หมายถึงไม่มีเจตนานะครับ

คดีเรื่องเดียวกันผลทางอาญาต่างกัน คดีอาญาเน้นหนักเรื่องการกระทำโดยเจตนา พยานหลักฐานใช้แค่คำสารภาพมันไม่มากพอ แล้วฟ้องสุ่มสี่สุ่มห้า ยกฟ้องขึ้นมารับผิดชอบไหม แล้วถ้ายกฟ้องโดนฟ้องกลับด้วยนะ
คดีแพ่งเนี่ยเรื่องการละเมิดแม้ไม่มีเจตนาก็เอาผิดได้แต่คดีอาญามันไม่ใช่
พื้นฐานคดีอาญาจะต้องนำสืบให้เห็นถึงเจตนา แรงจูงใจและหลักฐานต้องชัดเจน ไม่เหมือนคดีแพ่งที่พอฟังได้ว่ามีการละเมิดก็ให้ชดใช้ค่าเสียหายได้

ดังนั้นข้อคิดเห็นของคุณที่ว่า "ทั้งที่ผลศาลออกแล้วฟ้องต่อได้เลย" จึงเป็นข้อคิดเห็นที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงและไม่อยู่บนพื้นฐานที่ว่าองค์ประกอบภายในของคดีอาญาคือ "เจตนา" ข่าวก็ชัดเจนว่า "ลูกขุนตัดสินว่า Huawei ไม่จงใจละเมิดความลับทางการค้า" ดังนั้นถ้าอัยการจะให้สั่งสอบสวนเพิ่มโดยใช้เวลาราวๆ 1 ปีก็ไม่ถือว่าผิดปกติครับ
ในสหรัฐฟ้องคดีเป็นปีผมว่าเป็นเรื่องปกตินะคุณไม่เคยเจอคดีที่สอบสวนกันเป็นปีเหรอบอกเลยเพียบ แม้แต่ในเมืองไทยยังมีให้เห็นเลย

"ถ้าคุณเกิดมีคดีแล้วรอเป็นปีกว่าจะฟ้องศาลนี่ไม่นานใช่ใหม" ผมน่ะชินครับ ผมยกตัวอย่างคดีเงินกู้ เบี้ยวกันมา 5ปีเพิ่งมาฟ้องปีที่ 5 ผมก็เห็นมาแล้ว เพราะกฎหมายกำหนดอายุความการใช้สิทธิอยู่แล้ว
ส่วนคดีอาญาเขาจะมีกรอบเวลาเรื่องการสอบสวนอยู่ ซึ่งถ้าอยู่ในช่วง 1-2ปีผมมองว่าปกติครับมีให้เห็นออกจะบ่อย
ดังนั้นข้ออ้างที่ว่าเอามาใช้เป็นสงครามการค้ายังออกแนวเลื่อนลอยและไม่มีหลักฐานมาสนับสนุนเว้นเสียแต่เป็นทฤษฎีสมคบคิด ส่วนคดีแพ่งผมตอบไปแล้วว่าลูกขุนตัดสินว่า Huawei ไม่จงใจละเมิดความลับทางการค้า ซึ่งหมายความว่ายังเอาผิดทางอาญาไม่ได้ดังนั้นจะมีการสอบสวนหาหลักฐานเพิ่มเพื่อเอาผิดก็ไม่ถือว่าผิดปกติแต่อย่างใดครับ

เท่าที่ผมทราบก็คือคดีแรกนั้นเป็นการที่เอกชนฟ้องเองในคดีแพ่ง
ซึ่งในคดีแพ่งนั้นจะเน้นไปในเรื่องของการฟ้องความผิดฐานละเมิดเสียมากกว่าที่จะฟ้องเพื่อให้รับโทษทางอาญา
ดังนั้นพยานหลักฐานจะเน้นไปในด้านที่ว่ามีการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหายขึ้น แค่นั้นเพื่อเรียกร้องค่าเสียหาย
ดังนั้นทางลูกขุนจะเชื่อว่า "ไม่จงใจละเมิดความลับทางการค้า" ก็ไม่น่าจะแปลกเพราะคดีแพ่งแค่เพียงเสนอให้ลูกขุนทราบว่ามีการ ละเมิดเกิดขึ้นและทำให้ได้รับความเสียหายก็ชนะคดีแล้ว ไม่ต้องลงลึกแบบคดีอาญา

นอกจากนี้การที่จะให้ Huawei รับผิดว่า จงใจละเมิดความลับทางการค้า จะต้องแสดงหลักฐานให้ศาลเห็นว่า Huawei รู้เห็นเป็นใจให้พนักงานไปทำเรื่องที่ว่าจริงๆ ถ้าไม่มีหลักฐาน การที่มีแค่คำปรักปรำจากตัวพนักงานเฉยๆระบบของที่นั่นศาลจะกรองเรื่องของพยานหลักฐานให้ ตัวลูกขุนมีหน้าที่แค่ตัดสินว่าธงจะออกมาแบบไหนตามพยานหลักฐานที่กำหนดไว้ตามกฎหมายของเขา (ถ้าบ้านเราก็เรียกว่ากฎหมายลักษณะพยาน) หรือพูดง่ายๆพยานหลักฐานไหนที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายก็จะไม่ไปถึงตัวลูกขุนให้หยิบขึ้นมาพิจารณาได้ เพราะลูกขุนก็คือชาวบ้านธรรมดาแบบเราๆท่านๆนี่แหละ

เมื่อพิจารณาเรื่องเหล่านี้จนครบถ้วนข้ออ้างที่ว่าเป็นสงครามทางการค้าก็เป็นเพียงข้ออ้างของจำเลยที่ใช้แก้ตัวในกรณีที่ถูกฟ้องเท่านั้นซึ่งเลื่อนลอยและไม่มีหลักฐานมาสนับสนุนเพราะจำเลยจะแก้ตัวในคดีอาญา (ที่กำลังจะฟ้อง) ยังไงก็ได้

เหตุผลที่คดีมันช้าก็เพราะคดีแรกบริษัทฟ้องเองเพื่อเรียกค่าเสียหาย พอรัฐทราบข้อเท็จจริงนี้ก็ต้องรอให้คดีจบแล้วทำการสอบสวนต่อเนื่องจากเป็นคดีอาญาที่รัฐเป็นผู้เสียหายด้วย

ดังนั้นข้อคิดเห็นที่อ้างว่า "เอาเรื่องเดิมมาฟ้องเพิ่ม ทั้งที่ผลศาลออกแล้วฟ้องต่อได้เลย" จึงไม่ได้เป็นข้อคิดเห็นที่วางอยู่บนพื้นฐานหลักของการดำเนินคดีอาญาโดยรัฐเพราะคดีแรกเป็นการที่เอกชนฟ้องคดีเองคดีหลังรัฐเป็นผู้ฟ้องซึ่งถือว่าผู้เสียหายในคดีเป็นคนล่ะคน

เหมือนกับคดีอาญาทั่วไปที่พอเอกชนฟ้องในคดีส่วนแพ่งไปแล้วก็ไม่ห้ามพนักงานสอบสวนดำเนินคดีอาญาหากเป็นคดีอาญาแผ่นดินที่รัฐเป็นผู้เสียหาย ในกรณีที่มีความปรากฎต่อพนักงานสอบสวนว่ามีการกระทำผิดดังกล่าว