ตามที่พิมพ์ไว้ในวงเล็บเลยครับ

มันไม่เชิงนะครับว่าดอลลาร์จะพิมพ์ออกมาเองได้ตามอำเภอใจ
ในทางทฤษฎี ทุกธนาคารกลางในโลกนั่นแหละครับสามารถพิมพ์เงินออกมาตามอำเภอใจได้หมด
เพราะมันแค่เอากระดาษใส่เครื่องพิมพ์แล้วจะพิมพ์ออกมาเท่าไหร่ก็ได้
แต่ในความเป็นจริงทำแบบนั้นไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องของเสถียรภาพของค่าเงิน

คือนับตั้งแต่ bretton woods เป็นต้นมามันคือสาระของการเปลี่ยนระบบจาก gold currency
ที่มีมาอย่างช้านาน มาเป็นระบบ reserve currency คือการหนุนด้วยทุนสำรอง

ให้ตายยังไงระบบเดิมที่เป็น gold system มันไม่มีทางจะทำได้เพราะทองคำมันไม่เพียงพอหรอกครับ
นับตั้งแต่แรกที่อังกฤษเป็นชาติแรกที่พิมพ์ธนบัตรออกมาใช้โดยใช้ gold system
และเงินปอนด์เป็นเงินตราที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกเนื่องจากใช้วิธีการ convert ปอนด์ ต่อปอนด์ทอง
ดังนั้นคือเงินเหล่านี้แค่พิมพ์ออกมาโดยที่ใช้น้ำหนักตามทองคำ
และรัฐบาลจะจ่ายทองคำคืนให้แก่ผู้ที่นำตั๋ว (ธนบัตร) ทองคำนี้มาแลก ผลคือคนก็นิยมมาก กระดาษเก็บง่ายดี
นั่นคือจุดเริ่มต้นของธนบัตร และรัฐบาลอื่นๆในยุโรปก็เอาบ้าง ฝรั่งเศส โปรตุเกส สเปน ก็เอาอย่างกันมา

จนมันก็มาเรื่อยจนถึงดอลลาร์ และไปจนสู่การเปลี่ยนแปลงระบบการเงินโดย Bretton Woods
โดยเป็นระบบของตระกร้าขึ้นมาเพื่อแต่ละประเทศที่มีทุนสำรองก็เอาไปแลกเปลี่ยนหมุนเวียน
มีสินทรัพย์หนุนหลังก็พิมพ์เงินออกมาใช้จ่าย และควบคุมโดยเชิงปริมาณของตัวเงิน (งงมะ?)
คือนั่นแปลว่าถ้าเราทำการค้ากับชาตินู้นนี่นั่น มีทุนสำรองที่มากขึ้น ตระกร้าเงินก็ใหญ่ขึ้น เมื่อมีทุนสำรองมากขึ้น
ก็นำมาผลิตธนบัตร หรือเป็นตัวหนุนหลังเสถียรภาพของค่าเงินได้ เช่นกันหากทุนสำรองหมด รัฐบาลถังแตก
เงินที่มีอยู่ในสกุลนั้นก็ไร้ค่า เช่นปี 2540 ของไทย สู้ค่าเงินบาทจนทุนสำรองหมดเกลี้ยง
ทุนสำรองไม่มี คนไม่มีความเชื่อมั่น เค้าก็ขายค่าเงินบาทออก เราก็ต้องลอยตัวค่าเงิน ผลคือค่าเงินบาทพังในระยะเวลา 6 เดือน
(น่าจะเห็นภาพแล้ว) และหลังจากนั้นการใช้หนี้ครั้งใหญ่สุดของประเทศคือการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ
(ไม่ใช่การบริจาคทองอะไรนั่นตามที่คนเขาพูดกัน ถึงอภิมหาบุญคุณอะไรทั้งหลาย)
ทุกวันนี้ผ้าป่านั่นก็เป็นภาระแบงค์ชาติซะด้วยซ้ำ เพราะการเก็บรักษาทองคำมีค่าใช้จ่ายสูงมาก
สูงตั้งแต่การตรวจสอบ การเก็บรักษา การดูแล การเคลื่อนย้าย ฯลฯ เอาไปทำอะไรก็ไม่ได้ เป็นภาระมาก (แต่คนไม่อยากพูดกัน กลัวโดนด่า)

อ่ะนอกเรื่องไปนานละ ต่อๆ

หลังจากนั้นในระบบข้อนี้คือไม่ต้องไป Fix ว่าเราจะเอาทองคำไปแลกเท่าไหร่แบบของเดิม
แต่เป็นการเอาเงินไปแลกกับเงิน และระบบที่เป็น Interconnection ในโลกของ Globalization นี่เอง
ที่ทำให้เงินตราทั้งหมดมันถูกเชื่อมโยงต่อกัน ถามว่าถ้าวันนี้ดอลลาร์ล่มสลายเป็นยังไง? โลกก็พัง
ถ้ายูโรล่มสลายเป็นยังไง? โลกก็พัง ... ถ้าปอนด์ล่มสลายเป็นยังไง? โลกก็พัง คือทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันไปหมด
ต่อให้เงินบาทจะล่มสลาย ถึงอาจจะไม่ทำให้โลกพังได้ แต่ก็ทำให้เกิด Domino Effect มหาศาล
อย่างปี 40 เริ่มจากไทยลอยตัวค่าเงิน ก็ลามไปยังอินโด มาเล เกาหลีใต้ และลุกลามไปจนถึงรัสเซียที่เจอผลกระทบ และบราซิล
นี่แค่ไทยในช่วงปี 40 ก็สร้างผลกระทบแล้วเช่นกัน

ส่วนค่าเงินต่างๆนั้นเมื่อมันเชื่อมโยงต่อกันแล้ว ทองคำก็ซื้อขายกันไปตามราคาตลาดซื้อขาย
หรือสินค้าอื่นๆ ที่มีค่า มันไม่ใช่แค่ทองคำที่มีค่า เราอาจจะซื้อแร่เงิน ซื้อแพลทินัม ก็ได้ ระบบนี้ทำให้ระบบตลาดมันสมดุลขึ้น
เพราะเดิมทุกอย่างเราต้องไปอ้างอิงกับทองคำ โดยเอาทองคำเป็นศูนย์กลาง เดี๋ยวนี้คือแทบไม่มีอะไรเป็นศูนย์กลาง
ทุกอย่างอยู่ที่ตลาด ความเชื่อมั่น หรือนโยบายต่างๆ มันเลยเป็นระบบตลาดเสรีที่ชาติตะวันตกพยายามทำให้เกิด
แม้แต่เมื่อก่อนแทบจะไม่มีทางได้เห็นราคาแพลทินัมลดลงต่ำกว่าทองคำเลย เพราะในแง่ของ Demand สูงและ Supply ต่ำ
แต่ตอนนี้ลองไปดูตลาด spot ราคาแพลทินัมลดลงต่ำกว่าทองคำเมื่อเทียบในน้ำหนักต่อออนซ์ เหตุเพราะคนไม่ได้ต้องการมันขนาดนั้น

นอกจากนี้นโยบายเสรีทางการเงิน นโยบายทางการเงินก็เปิดโอกาสมากขึ้นกับการเพิ่ม supply ของเงินเข้ามา
นั่นแปลว่าคำพูดที่เราทุกคนเคยพูดว่าอเมริกาพิมพ์เงินออกมาเท่าไหร่ก็ได้นั้น "ผิด" และดูโง่มากที่เรายังเชื่อเช่นนี้อยู่
เพราะจากนโยบายทางการเงิน (นับตั้งแต่ทศวรรษ 90 เป็นต้นมา) หลายชาติดำเนินนโยบายตั้งแต่การลดค่าเงิน
อ่อนค่าเงิน ลอยตัวค่าเงิน และนโยบายผ่อนคลายทางการเงิน จนล่าสุดในยุคของ Modern Capitalism (ปัจจุบัน)
ธนาคารกลางแต่ละชาติก็พิมพ์เงินออกมาได้มากขึ้น โดยไม่มีหลักประกัน หรือที่เราเรียกว่า
นโยบายการผ่อนคลายเชิงปริมาณ (Quantitative Easing) สหรัฐก็ทำ QE ออกมานับตั้งแต่ปี 2009 จนถึงเมื่อ 1-2 ปีก่อน
ญี่ปุ่นก็ทำ QE ออกมาจำนวนมาก มากที่สุดในโลกด้วยซ้ำหากเราเทียบเป็น QE/GDP ซึ่งอาจจะมากกว่า 70%
ในขณะที่ชาติที่เรากล่าวหามากๆอย่างสหรัฐ ทำแค่ราวๆ 30% ของ GDP เท่านั้นเอง
อย่างที่มนุษย์ชนชั้นกลางในเมืองไทยกำลังขนเงินไปเที่ยวญี่ปุ่นกันโครมๆ เพราะค่าเงินเยนมันลดลงมาก
ลงมาเหลือแค่ 27-29 บาทต่อ 100 เยน ในขณะที่ช่วงก่อนหน้านั้นเมื่อ 3-4 ปีก่อนอยู่แถวๆ 39-40 บาทต่อ 100 เยน

Bank of England ของอังกฤษก็ทำ QE เช่นเดียวกัน แม้แต่เกาหลีใต้ สิงคโปร์ นอร์เวย์ สวีเดน ก็ทำ QE ออกมา
(บางชาติเช่นสิงคโปร์ไม่ได้ใช้ QE แบบประเทศอื่นแต่เป็นการขยับ Band ของอัตราแลกเปลี่ยน แต่ถือเป็นนโยบายผ่อนคลายเช่นกัน)

ส่วนไทยหากถามว่าทำได้มั้ย เราทำได้ เพราะ พ.ร.บ.ในเรื่องของทุนสำรอง เราได้กำหนดไว้ว่าธนบัตรที่ใช้
ต้องมีสินทรัพย์หนุนหลังไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 แต่ตอนนี้ แบงค์ชาติมีทุนสำรองร้อยละ 100 ของเงินที่เราใช้
นั่นแปลว่าเงินที่เราใช้นั้นก็มีค่าเต็มร้อย แต่ในทางกฎหมายมีการเปิดทางเรื่องนี้มานานแล้ว (หลายสิบปี)
ที่เราสามารถที่จะทำ QE ได้เช่นกัน คือในทางปฏิบัติอย่างที่ว่าไป ประเทศไหนก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ
แต่เมื่อทำแล้วเราต้องมั่นใจว่ามันจะไม่กระทบเสถียรภาพค่าเงินที่มากเกินไป และต้องมีความจำเป็นที่จะต้องทำ

หลายชาติที่กล่าวมาที่เขาทำเพราะเศรษฐกิจมันไม่เดิน ก็จำเป็นต้องผ่อนคลายทางการเงินเพื่อช่วยเศรษฐกิจ

สรุปว่ามันคือพระเครื่องรุ่นหายากและมีจำนวนจำกัดใช่ไหมครับ