แล้วคุณเอาหลักการไหนมาบอกว่าต้องตีความให้กว้างเพื่อรักษาระบบบริหารราชการล่ะครับ?

เจตนารมณ์ของกฏหมายที่เขียนอยู๋ในตัวบทไงครับ

แล้วในเมื่อมันไม่ได้เขียนชัดเจนว่าให้ตีความตามพจนานุกรมนะ แล้วเอาพจนานุกรมมาใช้ทำไมครับ? ทำไมต้องเอาพจนานุกรมมาพูดในชั้นศาล ถ้าจะบอกว่ามันใช้อะไรก็ได้ กฏหมายที่ระดับชั้นต่ำกว่าก็ต้องใช้ได้เหมือนพจนานุกรม ตรงนี้คือความคลุมเครือแล้วว่าศาลนึกจะหยิบอะไรมาใช้ก็ได้ ก็แปลว่ามันผิดที่กฏหมายมีช่องโหว่นั่นแหละ

ผิดครับ กลับกันเลยเพราะไม่ได้เขียนไว้ว่าให้ใช้อะไรต่างหากแล้วคุณจะไปเจาะจงให้ตีความแคบๆได้อย่างไร? เมื่อไม่ได้เขียนจึงต้องตีความลักษณะทั่วไปไงครับ ในที่นี้กฏหมายระดับชั้นต่ำกว่าก็ตีความคำที่ไม่มีนิยามไว้ในมาตรา 4 ตามความหมายทั่วไปเช่นกันครับ การที่ยกพจนานุกรมมาพูดคือการ "อ้างอิง" ความหมายทั่วไปที่คนใช้ก้ันครับ ไม่ได้จะยกอะไรมาอ้างก็ได้อย่างที่คุณว่า กรุณาทำความเข้าใจเสียใหม่ครับ

แล้วคุณคิดว่าหลักนิติศาสตร์ของคุณมันถูกซักแค่ไหน ทำไมทั่วโลกเขาอ่านคำตัดสินของศาลไทยเขาก็ไม่เชื่อถือ หลักนิติศาสตร์ที่สอนกันมาในไทยมันถูกจริงรึเปล่า ทำไมคุณ FourPoint ถึงได้ยกตัวอย่างขึ้นมาได้ว่าหลักกฏหมายบ้านเรามันไม่เหมือนชาวบ้าน ลองไปเถียงกับเขาให้ผมดูซักทีเป็นบุญหน่อยสิ

หรือคุณคิดว่าหลักนิติศาสตร์แบบไทยๆไม่ต้องเหมือนใครก็ได้?

คำตอบของคำถามคุณมีอยู่ในวิชานิติปรัชญาครับ ผมแนะนำให้คุณไปดูการทำประมวลกฏหมายของเยอรมันดูครับ แทนที่จะเลือกคัดลอกจากฝรั่งเศสมาเลย เค้ากลับเน้น จิตวิญญาณประชาชาติ โดยค่อยๆสร้างประมวลกฏหมายที่เหมาะกับชนชาติเค้าขึ้นมาเองจนแม้จะออมกาช้ากว่าปลายร้อยปี แต่ก็ได้ออกมาเป็นประมวลกฏหมายของประเทศเยอรมันขึ้นมาในปัจจุบันที่คนทั่วโลกยอมรับทัดเทียมกับฝรั่งเศสเลยทีเดียว

ดังนั้นคำที่คุณพูดอย่างมักง่ายว่า "หลักนิติศาสตร์แบบไทยๆไม่ต้องเหมือนใครก็ได้" จึงมีทั้งส่วนผิด และถูกอยู่ในตัวครับ หลักที่เป็นพื้นฐานของระบบกฏหมาย แน่นอนว่าไม่ขัดกันครับ แต่ประมวลกฏหมายแต่ละประเทศย่อมมีข้อแตกต่างกันตามลักษณะของชนชาตินั้นๆ

เอาจริงๆแค่คำที่คุณอ้างลอยๆมันก็ไม่เป็นจริงแล้ว ถ้าหลักนิติศาสตร์ไทยมันไม่น่าเชื่อถือป่านนี้เราคงโดนคว่ำบาตรจากประเทศต่างๆทั่วโลกแล้วล่ะครับ คุณลองยกมาสิครับว่ามีรัฐบาลประเทศไหนคว่ำบาตรระบบกฏหมายของไทยทั้งระบบ?

เอาเข้าจริงๆสนธิสัญญาบางส่วนมีทั้งที่ไทยเป็น 1 ในผู้ร่วมก่อตั้งขึ้นมา หรือมีแม้แต่ที่ประเทศไทยตั้งขึ้นมาด้วยตนเองด้วยซ้ำครับ คำถามก็คือคุณเคยคิดจะศึกษาบ้างไหมมากกว่า

งั้นตรงนี้คุณก็พูดขัดกับตัวเอง เพราะคำๆนั้นมันมีในกฏหมายอื่นอยู่แล้ว ก็แปลว่าทั้งโลกเขาจะใช้คำที่ถูกตีความในกฏหมายอื่นก่อนที่จะไปหาพจนานุกรมใช่หรือไม่

ผมตอบเลยว่าไม่ใช่ครับ ถ้าคุณคิดเช่นนี้ผมถือว่าคุณมีความบกพร่องในการใข้ตรรกะอย่างรุนแรงเลยครับ

แล้วก็ทั้งโลกของคุณนี่อะไรครับ ผมถามหน่อยว่าคุณคิดไปเองใช่มั้ยว่ามันต้องเป็นแบบนี้? ไม่มีกฏหมายประเทศไหนที่กำหนดว่าหากเคยมีการตีความคำใดคำหนึ่งไว้แล้วในกฏหมายเฉพาะใดๆก็จำเป็นต้องใช้ความหมายนั้นในกฏหมายฉบับอื่นๆครับ ถ้ามีช่วยยกมาให้ผมดูเป็นบุญตาสักครั้งเถอะครับ

ความคิดของคุณมันมีแต่จะเพิ่มช่องว่างให้คนกระทำผิดกันได้ง่ายขึ้นเท่านั้นเองครับ

ขนาดผมก็ถามง่ายๆๆว่าถ้าคำๆนึงมันไม่มีในกฏหมายใดๆเลยคุณจะเอาอะไรมาตีความ? คุณก็ยังไม่ตอบคำถามผมเลยว่าถ้าสมมุติไม่เคยมีกฏหมายคุ้มครองแรงงานให้นิยามคำนี้เอาไว้คุณจะใช้อะไรในการให้ความหมายครับ?

ผมเฉลยเลยแล้วกันครับ มีฏีกาเป็นหมื่นๆที่ศาลฏีกาใช้ความหมายทั่วไปตามพจนานุกรม หรือความหมายที่ชาวบ้านเค้าใช้กัน เพียงแต่ไม่ได้บอกไว้ว่าอ้างมาจากไหนครับ(บางทีมีนิยามขึ้นมาใหม่ให้เสร็จสรรพด้วยซ้ำ ไปหา ฏีกานิยามของความรักดูครับ)

ยิ่งไปกว่านั้นนิยามของคำต่างๆในตัวบทกฏหมายที่ใช้กันในปัจจุบันก็มักจะอ้างอิงมาจากฏีกาเก่าๆที่เคยทำไว้เป็นมาตราฐานครับ ทั้งๆที่ฏีกาเก่าๆที่ว่านั้นไม่มีการอ้างอิงอะไรเลยด้วยซ้ำ เป็นการกล่าวอ้างอิงขึ้นมาลอยๆโดยตัวท่านผู้พิพากษาเอง แต่เมื่อมันเข้ากับเจตนารมณ์ของกฏหมายได้และไม่ขัดกับความหมายที่คนทั่วไปใช่กัน มันก็ไม่มีปัญหาครับ (บางทีก็มีฏีกากลับก็ได้ครับ หรือจะกลับไปแล้วสกลับมาอีกก็มี ถ้าได้ศึกษาดู)

แล้วถ้าเอาความหมายที่คนทั่วไปใช้กันจริงๆ กรณีรับเงินค่าน้ำมันเป็นครั้งคราว ก็ไม่มีคนทั่วไปคิดว่าเป็นลูกจ้าง ก็ตามที่ลุงสมัครเขาอ้างว่าแกรับจ้าง ไม่ใช่เป็นลูกจ้าง เหมือนรับจ้างเขียนหนังสือ เป็นวิทยากรสอนนักศึกษา ไม่มีใครคิดว่าจะไปเอื้อประโยชน์ให้เพราะโดนจ้างแบบนั้น

มีคนให้เงินคุณ มันก็เป็นผลประโยชน์ทั้งหมดแหละครับ จะเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่ ถ้าเขา จ้างคุณ มันก็เกิดผลประโยชน์ขึ้นมาแล้ว เค้าถึงมีมาตรา 267 มาป้องกันการขัดกันแห่งผลประโยชน์ส่วนตัวกับหน้าที่การงานไงครับ

หลักฐานมันไม่ใช่แค่คลุมเครือ แต่มันมีทั้งพิรุจ เบิกความขัดกัน พยานเบิกความไม่ตรงเอกสาร ลองไปอ่านคำวินิฉัยดูครับ(ผมสงสัยว่าคุณอ่านหรือยัง? หรืออ่านแต่บทความอะไรของคุณ)

แล้วมีหลักการอะไรบังคับให้ต้องตีความตามนิยามกว้างๆ ในขณะที่กฏหมายทั่วไปเขาพยายามตีความให้แคบ? คุณช่วยยกตัวอย่างคดีที่ไม่การเมืองแล้วศาลพยายามตีความให้กว้างที่สุดเท่าที่จะเอาผิดได้มาให้ผมดูหน่อยสิ แต่ถ้าบอกว่ามีแต่คดีประเภทนี้เท่านั้นที่เป็นคดีพิเศษที่ต้องตีความให้กว้าง ผมว่ามันคือความล้มเหลวของนิติศาสตร์ไทยแล้ว

ตีความกว้างเพื่อเจตนารมณ์ของกฏหมายมีเยอะแยะไปครับ ที่ใช้เรียนใช้สอนมาแต่อดีตเลยก็เช่น ฎีกาการลักกระแสไฟฟ้า ถ้าลองตีความแคบๆแบบที่คุณว่าโดยไม่รักษาเจตนารมณ์ของกฏหมาย ป่านนี้เราอาจจะได้ใช้ไฟฟ้าฟรีอย่างถูกกฏหมายกันไปแล้ว การตีความลักษณะนี้เป็นการตีความเพื่อไม่ให้เกิดช่องว่างในการที่ลงโทษผู้กระทำผิดครับ หรือ ฎ.4881/2541 ก็เป็นตัวอย่างที่ดีในการตีความเพื่อรักษาเจตนารมณืของกฏหมายครับ

หลักการในการดูว่าจะตีความอย่างไรก็คือเพื่อ เจตนารมณ์ของกฏหมาย เป็นหลักครับซึ่งจะแคบจะกว้างขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงแต่ละคดี

ตลกครับ การพยายามเขียนให้ครอบคลุมแบบนี้ มันก็แปลว่าศาลมีดุลยพินิจที่จะตัดสินให้ใครผิดก็ได้ ให้ใครไม่ผิดก็ได้ ถ้าศาลนึกจะให้ใครพ้นผิดก็แค่ตีความให้แคบๆไปซะ ก็จบ แต่ถ้าศาลรับธงมาจากใครก็สั่งตีความกว้างเท่าที่จะกว้างได้โดยอ้างเจตนารมณ์ แล้วแบบนี้มันไม่ใช่ช่องโหว่ได้ยังไง

ถ้าไม่สามารถตรัสรู้ได้ ในเมื่อไม่มีบรรทัดฐานมาก่อน ก็ต้องยกให้สิครับ ถ้าอ้างเจตนารมณ์ได้ อย่างงั้นก็ไม่ต้องเขียนกฏหมายสิ เขียนแค่เจตนารมณ์ก็พอ จะเขียนกฏหมายละเอียดๆไปทำไม ว่าถ้าเป็นลูกจ้างนะ จะพ้นสภาพ ก็เขียนแค่ว่ามีเจตนารมณ์ต้องการให้ปราบทุจริต แล้วให้ศาลตีความเอาเองว่าแบบนี้ทุจริตหรือไม่ทุจริต แบบนี้จะได้ไม่ต้องเสียเงินไปจ้างพวกคุณมากนัก

ยกให้? คุณเอาอะไรมาพูดว่า"ต้อง"ยกให้ครับคุณมีหลักการสักนิดมั้ย?นอกเหนือจากความรู็สึกของคุณที่ยินดีให้เค้าโกงไปก่อนแล้วค่อยแก้ แทนที่จะป้องกันไม่ให้เค้าโกง ผมบอกไปแล้วว่าการยกความผิดหากมีข้อสงสัยมันเป็นหลักทั่วไปของกฏหมายอาญาเท่านั้น นี่เราพูดถึงกฏหมายรัฐธรรมนูญอยู่นะครับ ตั้งสติหน่อย

แล้วก็ขอโทษนะครับถ้าศาลไม่มีดุลยพินิจจะมีผู้พิพากษาไปทำไมครับ? กลับกันเลยเพื่อดุลยพินิจที่ถูกต้องจึงต้องมีการศึกษากฏหมายมาอย่างลึกซึ้งเพื่อจะไปเป็นผู้พิพากษาต่างหาก

คุณนั่นแหละที่ใช้อคติของคุณเองต่อระบบตุลาการแบบเหมารวมอะไรของคุณที่ว่าทุกคนมันเลวมันชั่วหมดยกเว้นตัวคุณเอง ทั้งๆที่คุณไม่เคยมีการศึกษาในหลักการที่เค้าใช้เลยแม้แต่นิดเดียว

คุณเองไม่พยายามเข้าใจกระบวนการในการออกกฏหมายด้วยซ้ำ การที่เค้าเขียนกว้างๆไว้เพื่อรอให้มีการออกกฏหมายลูกมาเพื่อระบุให้ชัดเจนอย่างที่คุณชอบไงครับ อนาคตประเทศเราอาจจะมีการออก พรบ.ป้องกันปราบปรามการทุจริตของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองก็ได้ คุณไม่รู้กระทั่งพื้นฐานของการออกกฏหมายยังมีหน้ามากล่าวลอยๆแบบนี้อีกหรือครับ?

คุณพูดเหมือนไม่มีการปรับปรุงกฏหมายมาก่อนเลย ไม่เคยมีการขอแก้มาก่อนเลย คุณได้แต่มองแก้ปัญหาแบบล้อมคอกครับ ไม่มีใครเค้าทำกันหรอกทั้งๆที่ขณะนั้นมันยังป้องกันปัญหาได้โดยไม่ต้องแก้กฏหมาย คุณมีเหตุผลอะไรที่จะบอดให้เค้าไม่ต้องป้องกันหรอก ไว้ค่อยแก้่กฏหมายทีหลังก็ได้งั้นหรือ เพื่ออะไรครับทั้งๆที่มันป้องกันได้?

สิ่งที่นักกฏหมายอย่างพวกคุณทำคือ OS ต่างหากและถ้า OS มันมีช่องโหว่ให้ถูกโจมตีได้จากตัว OS เอง แล้วเกิดความเสียหายกับองค์กรณ์ใหญ่ๆ ก็ใช่อีกนั่นแหละว่าบริษัทที่เขียนต้องรับผิดชอบที่เขียนออกมาชุ่ยๆ คุณเองใช้ Windows แล้วแครชงานหาย MS ก็คงไม่รับผิดชอบให้ ในฐานะ User ธรรมดาซื้อ Windows ราคาถูก แต่ถ้าเป็นระบบใหญ่ๆ Server องค์กรณ์ บริษัทที่ทำก็ต้องมีความรับผิดชอบ

มันก็ไม่ต่างกันหรอกครับ ถ้าผมให้คุณเขียน OS ที่ออกมา Perfect ไม่มีช่องว่างคุณทำได้หรือไม่ กรณีเช่นคุณสมัครนี้ความเสียหายมันยังป้องกันได้ครับ แต่คุณเลือกจะไม่ป้องกัน ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมนะครับคุณกลับเลือกให้ก่อนความเสียหายก่อนแล้วค่อยไปแก้ทั้งที่จริงๆแล้วมันไม่ต้องแก้ด้วยซ้ำ

ผมก็งงกับตรรกะเพี้ยนๆของคุณที่ยอมให้เกิดความเสียหายไปก่อน ทั้งๆที่ป้องกันได้แต่ไม่ทำ

นั่นสินะ ตามปกติเวลาติดตั้งโปรแกรมระบบ ก็มักจะต้องมีสัญญารับประกันว่าระบบนี้จะทำอะไรได้บ้าง แล้วคนที่เขียนก็มีภาระผูกพันว่าต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง แล้วระบบกฏหมายของพวกนิติบัญญัติอย่างพวกคุณเคยมีสัญญาและภาระผูกพันแบบนี้มั้ย? ถ้าเขียนกฏหมายไปแล้วลดอาชญากรรมไม่ได้ต้องคืนเงินเดือนทั้งหมดที่ได้กลับมาอะไรแบบนี้น่ะ เวลาเขียนจะได้ใช้สมองกันมากกว่านี้ ไม่ใช่เขียนกฏหมายแบนนั่นแบนนี่กันชุ่ยๆ

ตรงไหนล่ะครับที่มันชุ่ยๆ คุณเอาหลักการอะไรมาบอกว่ากฏหมายนี้มันดีหรือมันแย่ นอกจากความคิดที่ไม่มีการศึกษาและไม่พยายามเข้าใจหรือยอมรับหลักการเบื้องต้นด้วยซ้ำ

การที่กฏหมายมันยืดหยุ่นครอบคลุมได้ตามเจตนารมณ์มีแต่เค้าจะบอกว่ามันเป็นศิลปะในการอุดช่องว่างครับ การที่คุณมองว่าจุดนี้มันชุ่ยคุฯคงตค้องไปเถียงกับนักวิชาการทั้งโลกก่อนแล้วล่ะครับ

สุดท้ายแล้วก็คือคุณก็แค่ตั้งธงอยู่แล้วว่า คนนี้ผิดจริงๆ ดังนั้นทุกอย่างมันก็ถูกต้องดีอยู่แล้ว แต่ถามหน่อยเถอะว่าในอดีตเคยมีการตัดสินคดีผิดมาแล้วกี่คดี ทุกศาลในโลกนี้ก็ใช้หลักนิติบัญญัติทั้งนั้น ยิ่งคดีการเมืองนี่ยิ่งใช้ทุกวิถีทาง แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ความถูกต้อง

การตั้งธงของคุณคืออะไรครับ คุณก็คิดไปเองตามอคติว่าเค้าตั้งธงว่าคุณสมัครผิดไว้ก่อน

จริงๆแล้วการตั้งธงในการตัดสินมันมีครับ แต่มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด การตั้งธงที่ดีก็เพื่อตีความไปตามเจตนารมณ์ของกฏหมายมีเขียนอยู่ในฎีกาจำนวนมากครับ ในกรณีนี้พฤติกรรมรับเงิน(ไม่ใช่แค่ค่าน้ำมันอย่างที่คุณโดนเสี้ยมมาครับลองไปอ่านคำวินิฉัยดูนะ)รับผลประโยชน์ นอกจากนั้นเค้าไม่ได้เข้าไปเป็นพิธีกรรับเชิญรายการทั่วไป แต่มันเป็นรายการของเค้าเอง มีโลโก้หน้าเค้าชัดเจนด้วยซ้ำ แล้วรับเงินค่าตอบแทนแบบนี้ ดูยังไงก็ต้องผิดตามเจตนารมณ์ของกฏหมายอยู่แล้วครับ

ถ้านักนิติศาสตร์ดีจริง ทำไมถึงได้เขียนกฏหมายตามนักการเมืองแย่ๆออกมาได้?

อย่าพาลสิครับ ผมบอกแล้วว่านักกฏหมายก็เป็นแค่คน คุณเขียนโปรแกรมที่มัน Perfect ไม่ได้ฉันใด เค้าก็ร่างกฏหมายที่มัน Perfect ไม่ได้ฉันนั้นแหละครับ

สุดท้ายก็หาเรื่องมาโทษนักการเมืองที่ประชาชนเลือกมา แล้วยกหางตัวเองว่าพวกเราคือคนดี พวกเราทำทุกอย่างถูกต้อง นักการเมืองเลวๆมาทำให้เสีย แล้วรัฐธรรมนูญ 50 ที่สนับสนุนเผด็จการ สร้างความแตกแยก มีช่องโหว่เต็มไปหมด ให้อำนาจตุลาการก้าวก่ายฝ่ายบริหาร ถ่วงความเจริญด้วยระบอบตุลาการภิวัฒน์ มันมาจากไหน ก็จากนักนิติศาสตร์ นักวิชาการ อย่างพวกคุณ ทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอ?

แล้วหลักนิติศาสตร์ที่คุณอ้าง กับหลักนิติศาสตร์ที่ถูกต้องที่คนในโลกใช้กัน มันเป็นของอย่างเดียวกันรึเปล่าล่ะ??

ถ้าจะให้คุยเรื่องตุลาการภิวัฒน์ ก็ยาวอีกครับ แต่เท่าที่คุณพูดมานี่ผมก็เข้าใจแล้วว่าคุณไม่ได้รู้เรื่องแม้กระทั่งความหมายของ ตุลาการภิวัฒน์ เลยด้วยซ้ำ ผมจะบอกเป็นแนวไว้ละกันครับว่า ตุลาการภิวัฒน์ เนี่ยไม่ได้เกิดมาจากประเทศไทยที่แรก หรือที่เดียวอย่างที่คุณคิด ลองไปหาข้อมูลดูนะครับ

สุดท้ายหลักนิติศาสตร์ที่ผมอ้างกับคนทั่วโลกอ้างก็อันเดียวกันครับ แม้บางหลักจะมีการโต้เถียงบ้าง แต่ก็เป็นความเห็นแย้งแบบมีการศึกษา มีการอ้างเหตุ อ้างผล อ้างตรรกะที่อ้างอิงกับหลักอื่นๆประกอบครับ ไม่ใช่อ้างความพอใจในแบบของคุณแน่นอน

สรุปว่าคุณมีหลักการอะไรบ้างนอกจากความคิดของคุณที่แสดงตนชัดเจนว่าเป็นผู้มีอคติอย่างเต็มที่ต่อระบบกฏหมายมาตั้งแต่แรกแล้วครับ?

แล้วทีวี 3 5 7 9 มันเป็น Non profit รึเปล่าครับ ฟรีทีวีในการควบคุมของกองทัพไม่ใช่เหรอ? แล้วกฏหมายที่ว่ามหาวิทยาลัยเป็น NGO มันเป็นกฏหมายลูกรึเปล่า?

เอามาตีความข้ามกันได้รึเปล่า? ทีงี้ทำไมอ้างได้ไม่เอาพจนานุกรมที่ครอบคลุมกว่ามาใช้???

ตอบว่าไม่เป็นชัดเจนครับ แล้วจะอยู่หรือไม่อยู่ในการควบคุมกองทัพแล้วเกี่ยวอะไรด้วยครับ?? ยกเว้นแต่ TPBS ที่เป็นองค์การสื่อสาธารณะที่ไม่แสวงผลกำไรแห่งแรกของไทย

แล้ว NGO มาเกี่ยวอะไรละครับเนี่ย? ถ้าหมายถึงความเป็น Non - Profit ของมหาวิทยาลัยเค้าระบุไว้ใน พรบ.มหาวิทยาลัยเรียบร้อยตั้งนานแล้วครับ แล้วอีกอย่างคือมหาวิทยาลัยจะจัดตั้งต้องจดทะเบียนกับกระทรวงศึกษาธิการนะครับ ไม่ใช่กระทรวงพาณิชย์ แยกออกมาชัดเจนครับ เพราะงั้นคงไม่ต้องตีความตามที่คุณมั่วมานะครับ :D

การทำกับข้าวออกทีวีมันก็เป็นการเป็นวิทยากรรูปแบบนึง ปล่อยวิทยาทานในการทำกับข้าวให้สาธารณชน คนเป็นวิทยากรอย่างบิลล์เกตต์ ไปบรรยายสัมนา ได้เงินจากการรับเชิญ คิดว่าบิลล์เกตต์จะบอกว่า "ผมคือลูกจ้างของคนจัดงานสัมนา" มั้ยล่ะครับ

คุณจะบอกอะไรก็เรื่องของคุณสิครับ คุณคิดว่าใครเค้าจะมาอ้างให้ตัวเองผิดกฏหมายล่ะครับ? ถ้าโดยสภาพคุณจะทำวิทยาทานอะไรก็ว่าไปแต่อย่ารับเงินจนมันเป็นผลประโยชน์ก็พอ แต่หากบิลล์เกตต์เกิดเป็นนายกฯขึ้นมาแล้วมาเปิดรายการ ครัวบิลเกตต์ แล้วรับค่าตัวก็ผิดอยู่ดีครับ

การอ้างหลักการตีความคำว่า "หรือ" อย่างคับแคบ นี่มันก็ตลกนะ เพราะโดยหลักการของคนทั่วไป โดยเฉพาะโปรแกรมเมอร์อย่างผม ถ้าสั่งว่า OR แปลว่าทุกกรณีที่หลุดกรณีก่อนหน้ามาถือว่าเช็คหมด ถ้าจะบีบให้แคบคือเกิดจาก case ที่อยู่วงนอก ไม่ใช่เกิดจากข้อความก่อนหน้า ถ้าบอกว่าคณะนิติศาสตร์มีการใช้คำไม่เหมือนกับคนทั่วไป

แต่ก็อ้างว่าคำว่าลูกจ้าง ต้องใช้ความหมายคนทั่วไป แบบนี้มันอยากอ้างอะไรก็อ้างนี่หว่า

การที่กฏหมายมีคำว่า หรือ แต่ไม่รู้ว่าจริงแล้วมันเป็น OR ของคำไหน ก็เป็นความผิดพลาดของคนเขียนอีกแล้วที่ทำให้งงกัน แล้วก็ขี้เกียจไม่ยอมแก้ นักกฏหมายนี่เป็นพวกแบบนี้

กันจริง? ถ้าเป็นโปรแกรมเมอร์ บั๊กเล็กน้อยให้หลุดแบบนี้นี่โดนเรียกไปด่ากันเลยนะครับ เขียน || ต้องให้ชัดเลยว่ามันไป OR กับอะไร วงเล็บมีก็ใส่ไป ไม่งั้นก็ใส่เป็น case ย่อย

ถ้าเพราะคอมไพเลอร์สองตัวคอมไพล์ออกมาไม่เหมือนกันโปรแกรมก็รวน เหมือนที่เป็นกับประเทศไทยในวันนี้

แหมถ้ามันเหมือนกันแบบที่คุณว่าก็คงง่ายแหละครับ

แต่ที่เค้าตีความแคบเพราะกฏหมายบัญญัติมาไว้แคบๆมาตั้งแต่แรกครับ ถ้าเค้าจะหมายความแค่ลูกจ้างเค้าก็เขียนไว้แต่แรกแล้วให้เหมือน มาตรา 267 แต่นี่เค้ายกตัวอย่างมา 3 อันมาเป็นแนวทางให้เห็นภาพแล้ว ดังนั้นคำว่าหรืออื่นๆ คุณต้องตีความตามแนวทางที่ให้มาครับ แต่ถ้าคุณดันมั่วไปตีความกว้างกว่าข้างหน้าได้ แล้วเค้าจะเขียนข้างหน้ามาไว้ทำไมครับ เขียนแค่อื่นๆเลยง่ายกว่าไหม?

ผมว่าคุณนั่นแหละครับที่อยากอ้างอะไรก็อ้าง ผมไม่เห็นคุณมีหลักการอะไรสักนิดเดียว มีแต่ความรู้สึกคุณไม่ก็ความเคยชินล้วนๆ เอาการเขียนโปรแกรมมาอ้างอิงกับหลักนิติศาสตร์ซึ่งมันเป็นคนละเรื่องกัน จะเทียบเคียงมันทำได้ครับ แต่ก็ต้องดูให้มันเข้าท่าซะด้วย

อีกอย่างผมบอกเป็นสิบๆรอบแล้วมั้งครับว่าเวลาตีความต้อง "จะต้องตีความตามเจตนารมณ์ของกฎหมายโดยไม่ขัดกับตัวอักษร" คุณก็ละเมอจะให้มันลงล้อคของคุณเองท่าเดียวเห็นแล้วมันตลกครับ อ้าง ความคิดเดิมๆ ทั้งๆที่มันมีหลักการรองรับอยู่แล้ว คุณก็รับรู้แต่ไม่มีหลักการใดที่คุณจะยกมาอ้างก็เลยทำเป็นไม่สนใจซะอย่างนั้น

ส่วนในย่อหน้าที่สองผมว่าสิ่งที่ผืดพลาดทั้งหมดมีแค่คุณเองนั่นแหละครับ พฤติกรรมมนุษย์มันกำหนดไม่ได้เหมือนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ครับ คุณจะไปนั่งใส่อาชีพที่เป็นลูกจ้างทั้งหมดทำได้ก็เทพแล้วครับ มาตราเดียวคงยาวเป็น 100 หน้าแถมยิ่งไม่ครอบคลุมยิ่งกว่าเก่าซะอีก

แล้วที่บอกว่าขี้เกียจไม่ยอมแก้ คุณก็เทพเหมือนกันนะครับ รู้ช่องว่างนี้มาก่อนคดีนี้อีกหรือครับเนี่ย แต่ทำไมผมไม่เคยเห็นใครพูดถึงเลยหว่า?? หรือจริงๆแล้วมันเป็นแค่คุณเองที่คิดว่ามันเป็นช่องโหว่ไปเองกันแน่ครับ

ใช่ครับ เพราะมันควรจะเป็นแบบนี้ ฉะนั้นก็ต้องทำให้ทุกคดีเป็นมาตรฐานเดียวกัน ถ้าคนนึงไม่ผิด อีกคนก็ต้องไม่ผิด ถ้าผิดก็ต้องผิดทุกคนไม่มียกเว้น ผมไม่ได้ต้องการให้คนที่ไปสอนหนังสือต้องรับโทษอะไร แต่ถ้าคนนึงโดน อีกคนไม่โดน แบบนี้มันไม่ใช่ความยุติธรรม

แล้วคำว่าควรของคุณนี่เอามาจากไหนล่ะครับ ควรตามความคิดคุณงั้นรึ? เอาง่ายๆคุณจะบอกว่าคดีนี้เหมือนกันเทียบเคียงกันได้ แต่ทั้งในข้อเท็จจริงและข้อกฏหมายแล้วมันต่างกันคนละขั้วเลยครับ กฏหมายมาตรานึงเขียนกว่างๆ อีกมาตราเขียนแบบแคบ คนนึงหน้าที่กว้างขวางมีผลประโยชน์ทับซ้อนแน่ๆ อีกคนงานเฉพาะทางหาจุดเกาะเกี่ยวไม่เจอ คนนึงไปเกี่ยวกับธุรกิจหากำไร อีกคนไปเกี่ยวกับ NPO อ้าวแล้วนี่สรุปมันเหมือนกันตรงไหนล่ะครับเนี่ย ยกเว้นผลสุดท้ายที่ต้องออกจากตำแหน่งเหมือนกัน แต่อันที่จริงแม้แต่ผลของการออกก็ต่างกันมากโดยสภาพครับ คุณลองคิดดูให้ดีแล้วจะทราบว่าการนี่ นายกฯออกจากตำแหน่งกับผู้พิพากษา ออกจากองค์คณะ ต่างกันเช่นไร?

และจะบอกให้ว่าไม่มีกฏหมายใดห้ามผู้พิพากษาไปสอนหนังสือเลยครับ อันที่จริงสอนกันเป็นปกติด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นจึงไม่มีคำพิพากษาออกมาว่าการไปสอนหนังสือมันผิดคุณสมบัติการเป็นองค์คณะเพียงแค่นั้นแน่นอน มันต้องมีเหตุผลประกอบที่มากกว่านั้นว่าการสอนเช่นว่ามันจะขัดผลประโยชน์ในการเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญได้อย่างไร อย่างเช่นคดีคุณสมัครคือ เป็นลูกจ้าง ประกอบกับ มีตำแหน่งในองค์กรธุรกิจที่มุ่งหวังหาผลกำไรไงครับ (แต่คุณคิดเองว่าเป็นลูกจ้างก็ผิดและ ตามที่สื่อเสี้ยมมา)

สรุปว่าคุณแค่คิดไปเองเพราะโดนเสี้ยมมาว่าให้มันต้องเหมือนกัน แต่ไม่เคยลงดูรายละเอียดด้วยซ้ำว่าตรงไหนที่มันเหมือนกันจริงๆ แต่กลับคิดเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้ ผมก็นับถือคุณแหละครับ

แล้วนี่ก็คือความ "เมคเซนส์" ของนิติศาสตร์ไงครับ มันเขียนยังไงก็มีหลักการ แต่สองมาตรฐานได้หน้าตาเฉย ขึ้นอยู่กับว่าจะตีความไปแบบไหน คุณเห็นว่ามันเมคเซนส์ตามหลักนิติศาสตร์ทั้งคู่ แต่ประชาชนเห็นแล้วมันขัดตา

นี่คือรูปแบบของความลำเอียงที่คนค่อนประเทศเข้าเห็นแล้วเขาถึงไปเชื่อสื่อมากกว่าศาลไงล่ะ

สิ่งที่เป็นไปตามที่ผมบอกจริงๆก็คือ การที่ศาลมีดุลยพินิจที่จะสั่งตีความไปทางไหนก็ได้จริงๆต่างหาก อย่างเรื่องคำว่า [หรือ] ที่คุณบอกว่า "ย้ำนะครับว่าส่วนมากไม่ใช่ทั้งหมดยังมี

ข้อถกเถียงกันพอสมควร" มันก็เป็นช่องที่ทำให้ผู้พิพากษาตีความอย่างกว้างหรืออย่างแคบก็ได้ขึ้นอยู่กับอารมณ์ อยากจะยกความเห็นทางไหนก็ได้

เมคเซนส์ ของคุณนี่คืออะไรหรือครับผมว่าคุณใช้ชีวิตกับคอมพิวเตอร์มาเกินไปหรือเปล่าเพราะโลกความจริงมันไม่ได้มีแค่ เมคเซนส์ หรือ ไม่เมคเซนส์ เท่านั้น อะไรที่อยู่ตรงกลางนี้ที่จริงมันมีเยอะกว่าด้วยซ้ำครับ

แล้วสรุปว่าตรงไหนสองมาตรฐานล่ะครับ ทุกคดีนี่คืออะไรถ้าจะบอกว่าคดีที่ข้อเท็จจริงเหมือนกันมันก็ไม่ใช่ที่ยกมา ถ้าจะบอกข้อกฏหมายเดียวกันก็ไม่ใช่อีก เพราะผมชี้ให้เห็นแล้วว่าสองเคสมันคนละเรื่องกันแทบจะทุกประเด็นแล้ว คุณมีอะไรมาอ้างอีกหรือเปล่าล่ะครับ?

หรือแค่คุณอยากให้มันเป็นเรื่องเดียวกันมันก็เลยเป็น?

แล้วคนค่อนประเทศของคุณนี่คืออะไรล่ะครับ ผมไม่เห็นจะค่อนประเทศอย่างเป็นรูปธรรมซะที แล้วที่เชื่อสื่อมากกว่าศาลเพราะเหตุผลหรือเพราะโดนเสี้ยมกันแน่ ถ้าคนค่อยประเทศเค้าอ้างบทความมากกว่าหลักการแบบคุณคงเป็นอะไรที่ Epic มากและผมคงสิ้นหวังกับคนรอบตัวมากๆเลยแหละครับ

ผมว่าแล้วว่าอีกไม่นานคุณก็มาถึงจุดนี้ คุณก็เดาง่ายเหมือนเดิมครับเถียงกี่รอบพอคุณไม่มีหลักการก็จะทำแบบนี้ ตอนแรกก็ปฏิเสธไปที่ตัวบุคคล ต่อไปที่องค์กร แล้วก็ต่อไปที่ศาสตร์ คุณไม่ยอมรับอะไรสักอย่างนอกจากความคิดของคุณเองที่ไม่มีหลักการอะไรรองรับนอกจากอารมณ์ของคุณเองเท่านั้นเลยจริงๆ ยังกล้ามาว่าคนอื่นที่ใช้หลักการโดย"ตีความตามเจตนารมณ์ของกฎหมายโดยไม่ขัดกับตัวอักษร"ว่าตัดสินตามอารมณ์ซะอีก น่าขำครับที่คุณต้องการหลักการ ทั้งๆที่ตัวเองไร้ซึ่งหลักการยิ่งกว่าอะไรที่คุณพูดมาซะอีก

คือเรื่ององค์กรไม่แสวงหาผลกำไรนั้นมันเป็นตัวบทเลยครับ

คือการดูว่าองค์กรใดเป็นองค์กรที่แสวงหาผลกำไรหรือไม่ กฏหมายก็จะดูที่ตัววัตถุประสงค์ ณ ตอนก่อตั้งครับอย่างถ้าเป็นบริษัทก็จะมีวัตถุประสงค์ตามหนังสือบริคณหสนธิ"เท่านั้น"ครับ

ส่วนสำหรับมหาวิทยาลัยเอกชนนั้น ตามพรบ.สถาบันอุดมศึกษาเอกชน มาตรา 8 เขียนวัตถุประสงค์เอาไว้เหมือนกันสำหรับทุกแห่งครับ และไม่มีการแสวงหาผลกำไรในนั้นเลยจึงเป็นองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรตามกฏหมายครับ อันที่จริงมีฏีกาที่เขียนไว้ชัดๆเลยว่ามหาวิทยาลัยเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรครับ แต่ผมยังหาเลขไม่เจอถ้าเจอจะเอามาโพสให้ทีหลังนะครับ

คุณเข้าใจถูกต้องที่องค์กรทุกองค์กรต้องมีผลกำไร แต่ในที่นี้คือจะต้องแยกแยะระหว่างการมีรายได้มีกำไรเพื่อที่จะดำเนินการตามวัตถุประสงค์ กับมีรายได้เพื่อหากำไรออกจากกันครับ ทุกองค์กรเพื่อจะบรรลุวัตถุประสงค์ให้ได้จะเป็นต้องมีรายได้และมีกำไรครับ ถ้าไม่มีกำไรองค์กรนั้นก็จะมีสภาวะขาดทุนและะล้มละลายไปโดยไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ได้ครับ

สรุปว่าการที่มีกำไร ไม่จำเป็นต้องแสวงหากำไรครับ เพราะไม่มีองค์กรไหนอยู่ได้ด้วยสภาวะขาดทุนตลอดเวลา

ส่วนความแตกต่างคือถ้าองค์กรที่มีวัตถุประสงค์แสวงหาผลกำไรจะสามารถทำทุกทางได้ตามที่กฏหมายในการหารายได้เพื่อเพิ่มผลกำไร ตราบเท่าที่เป็นวิธีัการที่ไม่ห้ามไว้ในกฏหมายในการหาผลกำไรครับ เช่นเข้าตลาดหุ้นหรืออะไรทำนองนี้ แต่กลับกันองค์กรเช่นมหาวิทยาลัยที่ไม่แสวงหาผลกำไรนั่นจะมีวิธีหารายได้ชัดเจน และการนำรายได้ไปใช้ก็จะมีขั้นตอนวิธีการอนุมัติกำหนดไว้โดยเฉพาะ ลองดู พรบ.สถาบันอุดมศึกษาเอกชนดูครับ จะมีรายละเอียดชัดเจนว่ารายได้ต้องมาจากไหน ได้มาแล้วเอาไปทำอะไร แล้วผู้ก่อตั้งจะได้ส่วนแบ่งยังไง

ส่วนประเด็นเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนนะครับแนะนำให้เริ่มดูจากสภาพการทำงานครับ งานนายกรัฐมนตรี กับ ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ งานมันต่างกันโดยสภาพครับ

งานนายกฯเป็นการกำหนดนโยบายในการบริหารประเทศ มีจุดเกาะเกี่ยวในองค์กรต่างๆมหาศาลโดยเฉพาะด้านเศรษฐกิจ แต่งานตุลาการศาลรัฐธรรมนูญนั้นคดีความที่รับผิดชอบอยู่แค่คดีที่อยู่ในขอบอำนาจเท่านั้น ซึ่งรัฐธรรมนูญกับมหาวิทยาลัยเอกชน โอกาสมีข้อพิพาทกันโอกาสเป็นไปได้น้อยมากขนาดที่ผมยังนึกเหตุการณ์ไม่ออกเลยครับ เพราะเขตอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญ (จำเป็นต้องคดีรัฐธรรมนูญเพราะผู้พิพากษาอื่นๆก็ยังสามารถทำงานสอนได้ปกติครับ)

ซึ่งปกติตุลาการ หรือผู้พิพากษาอื่นๆทั่วไปสามารถทำงานสอนหนังสือในมหาวิทยาลัยได้อยู่แล้วครับ ไม่ขัดต่อประมวลจริยธรรมผู้พิพากษา และไม่มีกฏหมายกำหนดห้าม ดังนั้นนี่จึงเป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ไม่สามารถวินิฉัยห้ามการเป็นอาจารย์เฉพาะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญได้ เพราะจะเป็นการเลือกปฏิบัติต่อผู้พิพากษาโดยไม่มีเหตุอันควร ซึ่งขัดต่อรัฐธรรมนูญครับ เลยไม่มีการตีความรัฐธรรมนูญให้ไปขัดกับอีกตัวบทที่มีในตัวเองไงครับ

แล้วประเด็นที่หากมีคดีความระหว่างสถาบันที่ไปสอน กับศาลที่ตุลาการคนนั้นเกี่ยวข้องกรณีแบบนี้กฏหมายให้ทางแก้ไว้แล้วโดยผู้มีส่วนในคดีสามารถยื่นเรื่องเปลี่ยนหรือถอดถอนผู้พิพากษาท่้านนั้นได้ครับ โดยปกติท่านจะรู้ตัวอยู่แล้วและไม่รับคดีตั้งแต่แรกเลย

ส่วนเรื่องจำนวนเงินอันนี้ไม่มีประเด็นเลยครับ แต่ถ้าเป็นศาลอเมริกาเค้าจำมีข้อจำกัดไว้ แต่บ้านเราไม่มี

ที่ว่าเลือกปรามคดีนึงเพราะคดีคุณสมัครมันชัดเจนว่าผลประโยชน์มันเป็นลักษณะที่ต้องห้ามครับ คือคุณสมัครมีตำแหน่งหน้าที่ในองค์กรที่แสวงหาผลกำไร ซึ่งคำนี้อยู่ในคำวินิฉัยหลักเลยครับ แต่สื่อไม่ค่อยบอกแต่ดันเลือกเอามาแต่พจนานุกรม แต่อีกคดีคือการสอนหนังสือซึ่งมันเป็นลักษณะงานที่ปกติผู้พิพากษาทั่วไปสามารถทำได้ครับ ยิ่งมหาวิทยาลัยเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรแล้วยิ่งเป็นไปได้ยากที่จะเข้าไปมีส้่วนร่วมในส่วนแบ่งผลกำไร และอีกประเด็นคือมันไม่มีเหตุผลใดๆที่จะรองรับว่าทำไมตุลาการศาลรัฐธรรมนูญเท่านั้นที่ไม่สามารถทำดังเช่นตุลาการศาลอื่นๆได้ ทั้งๆที่ลักษณะงานไม่ต่างกันในสาระสำคัญ