1. คนของรัฐที่ทำงานด้านเกษตรแต่ดันไม่รู้จริงมีเยอะนะครับ หลายคนจบทางเกษตรมา แต่เรียนแต่ในตำรา ไม่เคยลงมือทำเองจริงจัง ทำเองตัวแปรมันเยอะกว่าในตำรามาก ๆ เขาไม่ได้คิดถึงตรงนั้น ที่สำคัญอย่างยิ่งคือเขาไม่ค่อยเข้าใจความเป็นชาวบ้าน ไม่เข้าใจวิถีชีวิต แนวคิด ขนบ ของชาวบ้าน บางทีแนะนำถูกแหละ แต่มันไม่เข้ากับวิถีเขา เขาก็ไม่ทำหรือไม่อยากทำ (กรณีไม่เข้าใจวิถีชาวบ้านเนี่ย เราเลยมักเห็นข่าวอาจารย์มหาลัยชอบประดิษฐ์อะไรต่าง ๆ นานามาเยอะแยะ แต่ไม่เคยเห็นชาวบ้านเอาไปใช้จริงเลยนั่นแหละครับ) และหน่วยงานที่ควรจะช่วยเหลือเกษตรกรด้านการเงินอย่าง ธกส. นี่ก็ตัวดีนะครับ คือเขาไม่ได้ช่วยแค่ด้านการเงิน เขาให้ความรู้ด้วย และหลาย ๆ ครั้งก็ให้ความรู้ผิด ๆ สร้างกรอบความคิดผิด ๆ ให้เกษตรกร เช่นบัตรเครดิตเกษตรกรนั่นไง ใช้ก่อนผ่อนทีหลัง ส่งเสริมให้เป็นหนี้ ให้ไปซื้อปุ๋ย (ในขณะที่หน่วยงานรัฐกับ NGO พยายามจะบอกว่าให้ลดการใช้ปุ๋ยเคมี เพราะไม่ดีต่อสุขภาพและสิ้นเปลือง) เกษตรกรกับร้านค้าก็ตัวดี แทนที่จะไปรูดเอาอุปกรณ์การเกษตรไปทำการเกษตร ดันฮั้วกันรูดเอาเงินสดไปทำอย่างอื่นซะงั้น (ร้านค้าได้ส่วนต่าง เกษตรกรได้เงินไปซื้อมือถือ ซื้ออาหาร ซื้อเหล้า ซื้อรถ ฯลฯ ซึ่งไม่ก่อให้เกิดรายได้) จริง ๆ โครงการเครดิตเกษตรกรเป็นโครงการที่ดีนะ ถ้า "คน" มีกรอบความคิดที่ดี แต่มันมาในจังหวะที่เห็น ๆ อยู่ว่าคนไม่ได้อยู่ในช่วงที่มีกรอบความคิดที่ดีเอาซะเลย (โดนนโยบายรัฐตามใจจนเคยตัวไปแล้วเป็นสิบปี)

2. การเมืองประเทศนี้เน่าไปยันรากหญ้าครับ เลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านยังซื้อเสียงกัน เพราะซื้อทีเดียวคุ้ม อยู่ยันอายุ 60 ปี คนรู้จักเคยเป็นผู้ใหญ่บ้านน้ำดี ไม่ได้ซื้อเสียงแต่ได้เป็นเพราะดีจริง ๆ ตอนเป็นเอาโครงการสารพัดเข้ามา ส่งเสริมให้ลูกบ้านปลูกผักสวนครัว เลี้ยงไก่ไข่ เลี้ยงเป็ดไข่ ฯลฯ โครงการมาแบบไม่ได้ตัวเงินเลย เป็นสัตว์ สิ่งของ และความรู้ ผลคือได้รางวัลผู้ใหญ่บ้านดีเด่นจากทางอำเภอ แต่ได้เป็นแค่วาระเดียว (ตอนโน้นวาระ 4 หรือ 5 ปีนี่แหละ) ชาวบ้านไม่ชอบ เพราะไม่ได้เงิน บ่นกันว่าคนอื่นเป็นยังได้เงินตั้งเยอะ (คนอื่นเอาโครงการเข้ามาในรูปเงิน เพราะตั้งใจจะโกงอยู่แล้ว และไม่ได้สนใจผลของโครงการเลย สนใจแต่ได้เงินเท่าไหร่)

เรื่องวัด ปัจจุบันเริ่มจะไม่ได้แล้วครับ ศูนย์กลางของหมู่บ้านเดี๋ยวนี้วัดทำหน้าที่นั้นได้ไม่ค่อยดีแล้ว ความศรัทธาเริ่มเสื่อมลง พุทธพาณิชย์เยอะขึ้น พระนักปฏิบัติลดลงกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด ประกอบการโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คเริ่มเข้ามามีบทบาทเยอะขึ้นมาก (อ่านไม่ผิดหรอกครับ เห็นบ้านนอกสุด ๆ อย่างแถวบ้านผมที่ผู้คนรุ่นพ่อ-แม่ส่วนใหญ่ทำนาเป็นอาชีพหลัก มีที่นากันคนละไม่เกิน 10 ไร่ ส่วนใหญ่มีแค่ 1-2 ไร่ด้วยซ้ำ พวกนี้มีไลน์กรุ๊ป มีเฟซบุ๊คกันเกือบครึ่งนึงเลยล่ะ ส่วนรุ่นแก่กว่านั้นไม่ได้ทำงานแล้ว เข้าวัดอย่างเดียวจริง ๆ และรุ่นลูกอย่างผมก็ไม่ต้องพูดถึง เข้าวัดกันนับหัวได้เลย ซึ่งเป็นวัยทำงานที่เริ่มเอาเทคโนโลยีพวกนี้เข้ามานี่แหละ)

คือไม่เถียงนะว่าชาวบ้านไปวัดมากกว่าสถานที่ราชการเยอะ แต่ปัญหาคือผมมองว่าวัดไม่ควรจะเป็นศูนย์อะไรได้อีก เพราะทุกวันนี้ก็ไม่ค่อยน่าศรัทธาอยู่แล้ว จะไปเป็นศูนย์อะไรที่มีประสิทธิภาพได้ยังไงกัน เว้นแต่ไปขอใช้พื้นที่เฉย ๆ (ซึ่งวัดคงไม่ยอมถ้าไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรด้วย เอ๊ะ ผมพูดขนาดนี้จะบาปมั้ยเนี่ย ๕๕๕)

โบสท์และมัสยิดผมไม่ขอพาดพิง ผมไม่มีข้อมูลพวกนี้เลยครับ