ถ้าใครชอบแนวนี้หรือข้อเขียนของคุณวินทร์​ ไปที่เวบเค้าเลยครับ winbookclub.com
แล้วคลิกอ่านตรง หนอนในตะกร้า
ผมประหยัดค่าหนังสือแกไปได้หลายเล่มเลย (เพราะเค้าเอาตรงนี้ไปรวมเล่มขายด้วย)
__
Rerng®IT

+1000

จริงๆนี่เป็นคำถามที่น่าคิดจริงๆแหละ เพราะคนไม่ดูละครก็ไม่ดู ส่วนคนที่ดูก็ดูอยู่นั่นแหละ ถามว่าละครมีส่วนทำให้สังคม (โดยเฉพาะเยาวชน) แย่ลงมั๊ย ผมว่ามีส่วน แต่คงไม่ทั้งหมด อีกอย่าง เราไม่สามารถจำแนกเนื้อหาของละครได้ทั้งหมด ใจจริงผมอยากจะเสนอให้ละครที่มันเน่าๆไร้สมอง ไปอยู่ช่วงเวลาที่ดึกกว่าเดิม แต่มันก็ไม่ใช่การแก้ปัญหาอยู่ดี แถมกลายเป็นการสร้างความยุ่งยากให้กับการนั่งตรวจสอบบทละครอีก และต่อให้มีการปรับเวลาทั้งหมด ก็อาจจะสร้างความไม่พอใจให้กับเจ้าของสถานีโทรทัศน์ได้ เพราะรายได้ส่วนมากก็คงไม่พ้นละครนี้แหละ ไม่งั้นคงไม่สร้างกันเป็นบ้าเป็นหลังหรอก ข้อคิดเห็นของคุณวินทร์ก็ถูกที่ว่าละครเป็นความบันเทิงราคาถูกสำหรับคนทั่วไป แต่ก็ยังอยากจะบ่นอยู่ดีว่าทำไมความบันเทิงราคาถูกบ้านเราถึงต้องคุณภาพต่ำด้วยล่ะครับ หนังเกาหลีอย่างลีซาน จูมง หรือแดจังกึมนั้นสร้างได้ดีกว่ามาก Team medical dragon ของญี่ปุ่นก็ดี ไปดูฝั่งอเมริกานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย ละครเค้าดีกว่าของเราแบบเทียบไม่ติด อะไรก็ยอมได้ล่ะนะ เรื่องทุน เสื้อผ้า หรือสถานที่เนี่ย สู้ไม่ได้ยังพอว่า แต่เรื่องบทกับนักแสดงเนี่ย อย่างน้อยขอมีคุณภาพหน่อยได้มั๊ยครับ เดี๋ยวนี้เปิดผ่านๆดูละคร (บางช่อง) ประหลาดใจมากว่าเดี๋ยวนี้เค้าเอาหุ่นไล่กาหรือตอไม้มาเล่นละครได้ด้วย ดาราใหม่ๆเข้าไมาแทบไม่มีอะไรเลยนอกจากหน้าตาจริงๆ บทก็เหมือนกัน ละครไทย สามสิบปีก่อนกับละครไทยที่จะออกในปีนี้บทแทบไม่ต่างกัน ยิ่งบทห่วยมารวมกับนักแสดงห่วยๆ โอ้ววว ไปกันใหญ่ จริงๆหัวข้อนี้น่าจะขยายไปถึงอุตสาหกรรมบันเทิงของไทยทั้งหมดได้เลย ทั้งเพลง หนัง ละคร เกมโชว์ จะให้บ่นต่อคงอีกยาว เพราะเหมือนๆกันหมด (ที่ดีๆก็มีครับ แต่หายากหน่อย)

ก็ต้องลองทำหนังไทยแบบ Sci-Fi มาลองตลาดสักเรื่อง

ถ้าฮิต คงเห็นแม่ค้าคุยกันเรื่องวิทยาศาสตร์ทั้งวัน

มีประเด็นที่น่าสนใจ แล้วก็เป็นประเด็นที่น่าสงสัยถึงการยอมรับของบุคคลบางกลุ่ม

“ทีอย่างเนี้ย ยอมรับได้” อันนี้เป็นแค่คำอุทานนะ (ฮา)

ezybzy.info blog

แบบนี้เผด็จการนี่ครับ

ประชาธิปไตย คือเสียงของคนส่วนใหญ่ และอิสระในการรับรู้ข่าวสาร

ผมว่า แทนจะปิดกั้น "เราก็หาหนังดีๆ ตวบคู่ไปด้วย" ไม่ดีกว่าหรือ

ให้ประชาชนได้เลือกดูเอง แต่ไม่ใช่ จับยัดเยียดให้ประชาชน

จะว่างดไปเลยก็คงไม่ไหว แต่ลด ๆ ลงหน่อยก็ดีครับ

ผมว่าละครหลังข่าวมีผลกระทบต่อสังคมไทยมากเลยนะครับ จริง ๆ มันมากกว่าเกมออนไลน์อีก แต่ก็อีกนั่นแหละ ความบันเทิงของผู้ใหญ่มีปัญหาน้อยกว่าของเด็กอยู่แล้ว

ปล. ผมไม่ติดเกมนะครับ 555

ThaiGameDevX -- The First Game Developer Community in Thailand.

ละครไทย เป็นหนึ่งในวัฒนธรรมไทยไปแล้วครับ
กลุ่มเป้าหมายก็ยังคงเป็นคุณแม่บ้านและผู้หญิง
ผมว่าถ้าจะให้ดี ควรจะมีทางเลือกอะไรใหม่ๆหน่อยล่ะครับ
ไม่งั้นมันก็ยังวนๆอยู่ที่เรื่องเดิมๆ ผมก็ทนเสพมันไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนผมได้ฟังและได้เห็น คุณ นพพล โกมารชุน ได้ให้สัมภาษณ์ในรายการโทรทัศน์รายการหนึ่งว่า คุณไทยมีฝีมือในการสร้างหนังสร้างละครไม่แพ้ต่างชาติ แต่เราขาดก็แต่เงินทุนเท่านั้นเอง...

ผมว่าละครไทยมันเป็นความคุ้นชินของคนดูกลุ่มหนึ่งนะครับ มันเหมือนที่เราสั่งกระเพราราดข้าวไข่ดาว (เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ย) มากินเป็นประจำจนเกิดความเคยชิน และในหลายๆ คนก็ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงไปกินอย่างอื่นเลย และส่วนใหญ่จะมีรสชาดไม่ต่างกันมากๆ กันไม่ว่าจะเป็นร้านไหนๆ เป็นอาหารที่ลิ้นของเราจำรสชาดได้เป็นอย่างดีแล้วจึงเกิดการจินตนาการรสชาดไว้ล่วงหน้าและพอได้กินเข้าคำแรกก็จะเกิดความพึงพอใจขึ้นมาทันที มันก็ไม่ต่างจากการดูละครน้ำเน่าเทาไรนักหรอกครับ คนดูกลุ่มนี้(กลุ่มที่เจ้าของกระทู้พูดถึงนั่นแหละ) ก็จะจำลักษณะ บุคลิกของตัวละครแต่ละตัวได้ เช่น นางร้าย นางเอก พระเอก พระรอง เพื่อนางเอกต้องอ้วน เพื่อนพระเอกต้องทะเล้น พระเอกไม่ทำงานเอาแต่ง้อนางเอก อะไรประมาณนี้ (แหม่..ผมยังพอแยกออกเลยนะ ขนาดไม่ชอบดูมากๆ เลยนะ) พอได้เริ่มดูคนดูเหล่านั้นก็จะจินตนาการไว้ล่วงหน้าโดยอัตโนมัติว่าคนนั้นคนนี้ต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ นี่แหละคือเสน่ห์ของมันคนดูมีส่วนร่วมได้ค่อนข้างมาก แม้กระทั้งช่วยกันด่า ว่า นังร้าย หรือช่วยลุ้นคนที่ดี เก่ง คนดูกลุ่มนี้เค้าจะรักตัวละครเหล่านี้เพราะเค้าสามารถจับต้องได้ด้วยความรู้สึกพื้นๆ ไม่ต้องใช้ความรู้อะไรมากมาย เช่นเวลาโกรธ ไม่พอใจตัวละคร ก็จะโวยวายต่อว่ากันหน้าโทรทัศน์เลย แถมออกมานอกจอมาเจอในตลาดก็ยังโดนอีก ตรงนี้เองที่เค้ารู้สึกว่าจับต้องได้จริงๆ และเหตุนี้แหละละครแนวนี้ถึงได้อยู่คู่คนไทยมายาวนานมากๆ

ถ้าบอกว่ามันไม่พัฒนา ไม่รู้จะพัฒนาตรงไหนดี เพราะละครพวกนี้มันเหมือนชีวิตประจำวันของคนดูไม่ต่างจากเพื่อนบ้านของเค้าเองนั่นแหละ บ้างครั้งก็น่าดู บางครั้งก็ไม่น่าดู ***ผมคิดว่าทำละครให้เพอร์เฟต เลิศหรูอลังกาฬ นักแสดงเก่งมากๆ บทละครเยี่ยม ขณะเดียวกันละครน้ำเน่าก็ให้มันหายไปจากวงการเลย ...จะดีมั๊ย *** ส่วนตัวผมคิดว่ามันดีสำหรับคนกลุ่มทำงานนะครับ แต่สำหรับกลุ่มแม่บ้านแล้วผมคิดว่าเขาขาดเพื่อนบ้านของเขาไปแล้วล่ะ..

อ๋อ..อีกอย่างครับเราลองนึกถึงภาพยนต์อินเดียซิครับ เค้าสร้างหนังกันเยอะมากๆ เคยสังเกตมั๊ยว่าอินเดียสร้างหนังตั้งมากมาย มากจริงๆ แสดงให้ว่าประสบการณ์ในการสร้างหนังของเขาต้องเยอะ และต้องมีความเชี่ยวชาญเป็นอย่างมาก พูดง่ายๆ ชั่วโมงบินเยอะนั่นเอง แต่ทำไมเขาไม่เอาความสามารถที่มีอยู่ไปสร้างหนังแข่งกับชาติต่างๆ ผมไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเค้าส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะกำลังซื้อในประเทศของเต้าเองก็คงมากอยู่ทีเดียว แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่งที่ได้ดูผ่านทางสารคดีจะเห็นว่าคนอินเดียเค้ารักหนังของเค้ามาก รักดาราของเค้า และผู้สร้างเองก็เข้าใจตลาดของตนเองเป็นอย่างดีว่า **คนดูต้องการอะไรจากการดูหนัง และชอบหนังประเภทไหน ** และผู้สร้างเองก็ได้เห็นคนดูมีความสุข มีความพึงพอใจจากการที่ได้ดูหนัง ดูดาราที่เขารัก เขาชื่นชอบ (มันมากกว่าตั้งเป้าหมายไว้ที่กำไรเป็นหลัก คิดว่าเขาคงผ่านจุดนี้มาแล้ว) นึกถึงสมัยที่บ้านเราประสบความสำเร็จเรื่อง แม่นาค ของ นนทรี นิมิบุตร แต่อาจจะโกอินเตอร์ไม่ได้ เพราะเรื่องแม่นาคมันเป็นวัฒนธรรมของคนไทย จึงมีเพียงคนไทยเท่านั้นที่จะเข้าใจและรู้สึกไปกับมัน สังเกตุมั๊ยว่าเรื่องแม่นาคก็ได้มีการสร้างมามากมายหลายเวอร์ชั่นและก็มีคนดูมากทุกเวอร์ชั่นเพราะลึกๆ แล้วคนไทยรู้จักแม่นาคกันแทบทุกคน ก็เหมือนที่ได้กล่าวไว้ข้างต้นแล้วว่าเมื่อรู้จักมากและรู้จักเป็นอย่างดีคนดูก็จะมีจินตนาการเรื่องราวเกี่ยวกับแม่นาคไว้ก่อนอยู่แล้ว จำได้ทุกฉาก ทุกตอน ในเรื่องแม่นาคมีไฮไลท์ที่ขาดไม่ได้คือ ตอนแม่นาคยื่นมือไปเก็บมะนาวใต้ถุนบ้าน และคนดูจะคอยดูว่าคนสร้างจะทำได้ดีแค่ไหนสามารถทำให้น่ากลัวกว่าในจินตนาการของคนดูที่ได้ดูแม่นาคมาหลายๆ ภาค ถ้าคุณทำได้ดีคุณก็จะกลายเป็นบรรทัดฐานให้กับคนสร้างในเวอร์ชั่นต่อๆ ไป จะเห็นได้ว่า *แม่นาค ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง ก็เป็นเรื่องราวเดิมๆ ถึงไม่ได้ไปดูก็รู้แล้วว่าเนื้อหาเป็นแบบไหน ตัวละครชื่ออะไร ถ้าจะมองว่าน้ำเน่ามั๊ย หลายคนคงตอบแบบเสียงไม่ดังฟังชัด แถมแอบมีลังเลอีกว่าไม่น้ำเน่าเพราะว่าได้รับความนิยม มีคนดูเยอะ ผู้กำกับฝีมือดี สอบผ่านครับตลาดยอมรับได้ จะเห็นได้ว่าคนไทยก็ยังไม่ทิ้งอะไรที่เป็นแบบไทยๆ ไปทั้งหมดก็ยังรักในความเป็นหนังไทยอยู่ หนังไทย ละครไทย มันไม่ได้เน่าหรอกครับเพียงแต่ต้องใส่ใจในการสร้างมัน ต้องรักมัน ทำในสิ่งที่เราถน้ดมันก็จะออกมาดีเสมอ ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาหนังต่างชาติมาเปรียบเทียบกับหนังหรือละครไทยเลย เมื่อไรอิ่มกับหนังไทยหรือละครไทย ก็เปลี่ยนไปดูต่างชาติที่สร้างด้วยทุนมหาศาล ดาราระดับอินเตอร์ เทคนิคสุดยอด เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศไปด้วยในตัว ทำให้เราไม่เบื่อที่จะดูหนัง ใครเก่งอะไรก็ให้เขาทำในสิ่งนั้นไปจะไม่ดีกว่าเหรอ ทุกวันนี้มุ่งหวังแต่จะโกอินเตอร์ (เงินมันเยอะ) ก็เลยมองข้ามคนดูระดับรากหญ้าไปซะงั้น แต่กลับมองว่าพวกเค้าดูแต่ละคร/หนังน้ำเน่า ไม่พัฒานาซะที

ขอถามครับ
ความสุขทางจิตใจจะต้องได้รับการพัฒนามั๊ย
ความสุขทางจิตใจจะต้องทันสมัยมั๊ย
ความสุขทางจิตใจจะต้องมีความรู้มั๊ย
ความสุขทางจิตใจจะต้องมีคนคอยแนะนำมั๊ย

ผมอยากให้เจ้าของกระทู้ลองเอาไปคิดเล่นๆ นะครับ

สุดท้ายขอให้วงการละครไทย-หนังไทยแข็งแรงครับ

ขอบคุณครับ

(กราบขอโทษนะครับอาจมีภาษาไทยตกหล่นบ้าง จะพยายามแก้ไขครับ)

+1000 เห็นด้วยอย่างแรง ผมว่ามันไม่เสียหายอะไร นี่ก็เป็นเสรีภาพในการนำเสนอละครเหมือนกัน ถ้าคุณคิดว่ามันไม่ดีก็ไปทำแข่งกับเขาสิ

เรื่องนี้ผมว่ามันเป็นเรื่องของ paradigm shift ครับ

นึกถึงภาพยนตร์ไทยยุคหนึ่งที่มีแต่บ้านผีปอบ กับบุญชู ซึ่งไม่ใช่ไม่ดีนะครับ แต่มันไม่มีอะไรใหม่เลยในช่วงเวลาหลายๆ ปี ถึงจุดหนึ่งแล้วความต้องการของตลาดจะเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนพอจนผู้สร้างกล้าที่จะเปลี่ยนตัวเองได้

เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ของฮ่องกง ที่เมื่อก่อนก็มี คนเล็ก... กับ วิ่งสู้ฟัด... กันอยู่นั่น ผมเคยดูสารคดี คนสร้างหนังก็บอกว่าพวกเขาเองก็ลำบากใจ เพราะอยากทำอะไรใหม่ๆ แล้วตลาดยังไม่พร้อม หลังๆ พอตลาดฮ่องกงพร้อมขึ้นเราก็เห็นความแปลกใหม่อย่าง Inferrnal Affair กันออกมาได้

ผมว่ายุคนี้เอง ตลาดก็เริ่มเปลี่ยนครับ คนไทยได้รับวัฒนธรรมจากต่างประเทศมากขึ้นเรื่อยๆ Dynamic Range ของการรับชมเรากว้างกว่าเดิมมาก แต่ยังอาจจะไม่พอที่ผู้สร้างจะนำเสนอสิ่งใหม่มากๆ

LewCPE

+1 บทความ และ comment ข้างบน

แนวคิดเกี่ยวกับบทความของคุณวินทร์ มีการพูดคุยกันมานานมากพอสมควรจากคนแถบทุกระดับ
แต่หาคนที่จะถ่ายทอดความคิดออกมาให้เข้าใจ และโน้มน้าวคนให้คิดตามนั้นได้ยาก

ดีใจที่คุณวินทร์ถ่ายทอดเป็นตัวอักษรออกมา

ดีใจนะครับที่มีคนชอบมาก อันนี้ผมต้องออกมาพูดนิดนึงเพราะบทความนี้เกิดจากการที่คุณวินทร์ตั้งคำถามนี้ให้กับทาง Yahoo! รู้รอบเอาไปเผยแพร่และถามสังคมไทยต่อ ก็มีคนตอบคำถามนี้ถึง 40 รายครับ คำถามนี้คุณวินทร์ตั้งมาแล้วพอเลือกคำตอบแล้วปุ๊บ ก็เขียนบทความนี้ออกมาเพื่อแสดงความคิดเห็นถึงคำตอบที่ดีที่สุดครับ ลองเข้าไปดูได้ที่ตัวคำถามบนเว็บนะครับ

ก่อนหน้านี้ผมเคยชวนคุณวินทร์ตั้งคำถามไว้อีกคำถามเช่นกันใน Yahoo! รู้รอบ ถ้าเพื่อนๆ สนใจก็ไปอ่านกันได้นะครับ คุณวินทร์ตั้งคำถามไว้ว่า ความเชื่อในอำนาจเหนือธรรมชาติจะนำพาสังคมไทยไปถึงไหน?

ใน Yahoo! รู้รอบยังมีการดึงเอาคำถามที่น่าสนใจหลายๆ เรื่องมาเยอะครับ เช่น ดึงคุณป๊อด โมเดิร์นด็อกมาถามปัญหาเรื่องโรคร้อน ดึงคุณตูน บอดี้สแลมมาตั้งคำถามเกี่ยวกับ "การใช้ชีวิต" ดึงท่านว.วชิรเมธี คุณปราบดา หยุ่น คุณนิ้วกลม ฯลฯ

just my humble opinion,
jakrapong

ผมว่ามันเป็นเรื่องของคุณภาพมากกว่านะ ละครเกาหลีก็ไม่ได้พ้นกลิ่นน้ำเน่าไปเท่าไรหรอก แต่สิ่งที่แตกต่างคือคุณภาพของงาน ทั้งเนื้อหาที่ซับซ้อนและดูมีเหตุมีผลกว่า การเดินเรื่องที่ไม่เยิ่นเย้อเพราะเรตติ้ง หรือบางทีนึกอยากจะให้มันจบก็ตัดมันซะ

มีให้เลือกหลาย ๆ อย่างก็ดี บางทีก็อยากดูแบบมีสาระ แต่บางทีก็ชอบแบบน้ำเน่า มันย่อยง่ายดี เข้าใจง่าย นังคนที่ร้องกรี๊ด ๆ เวลาไม่ได้ผู้ชายนั่น รออีกเดือนสองเดือนมันต้องได้รับเคราะห์กรรมแน่ หึหึ นางเอกเป็นคนดีต้องได้รับอะไรดี ๆ ตอนจบมั่งหละ อืม.. เราทำดีก็คงได้ดีซักวัน

ดูจบแล้ว ไปนอนดีก่า พรุ่งนี้ต้องลงนาแต่เช้า ต้องขยัน เด๋วไม่มีตังไปจ่ายค่าเน็ตไอ้หมามัน

ผมเชื่อว่าปัญหาเป็นเพราะว่าเรามีช่องทีวีน้อยเกินไป
จำนวนช่องมีจำกัด เวลาออนแอร์มีจำกัด เจ้าของสัมปทานย่อมต้องเอาของที่ mass ที่สุดมาหากินอยู่แล้ว ทำให้การพยายามฉีกแนวไปสร้างละครแนวอื่น แทบเป็นไปไม่ได้เลย

pittaya.com

ส่วนตัวผมเห็นเหมือนคุณ วินทร์ ในเรื่อง "ละครน้ำเน่ามันผิดตรงไหน"
ผมดูหนังเกาหลี หรือแม้แต่หนังฝรั่ง มันก็วนเวียนซ้ำซากกันเป็นละครน้ำเน่าเหมือนกันหมด แต่เนื้อหาจะต่างกันตามวัฒนธรรม
หนังเกาหลี ก็มีตัวเอกเป็นหนี้ (ไม่ว่าจะพระ หรือนาง) แล้วต้องไปหยิบยืมเงิน หรือเป็นหนี้บุญคุณตัวเองอีกคน
หนังฝรั่ง มันจะมีพวกหนังกลางวันที่ตบตีๆ ร้ายยิ่งกว่าละครบ้านเราอีก

แต่ละครไทยนั้น มีปัญหาจริงๆครับ ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่า
ละครไทยขาดคุณภาพ ทั้งในแง่การแสดง ในแง่ของบท ทั้งในเรื่องของความสมเหตุสมผล และเรื่องของความซับซ้อน
ยกตัวอย่างละครที่ผ่านๆตาช่วงนี้

1. พระเอกต้องการให้นางเอกหย่า มีการบอกว่า "เราต้องแผนสูงกว่าพวกมัน (ในที่นี้หมายถึงสามีของนางเอก)" ปรากฎว่า แผนสูงของพระเอกคือ แกล้งไปตกลงกับสามีนางเอก ว่าจะช่วยหลอกให้นางเอกบ้าเร็วขึ้น เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้นางเอก และบอกนางเอกให้รีบๆหย่า...
   แผนซู้งสูง
2. ตัวโกง จ้างคนมาปลอมเป็นผี มาหลอกนางเอก ตัวคนถูกจ้าง ก็จำนางเอกจากเสื้อผ้า (ตอนหลังมีคนเอาเสื้อนางเอกไปใส่ เลยโดนทำร้ายแทน) ทั้งที่ว่า มันจะรู้ได้ไง ว่านางเอกจะใส่ชุดอะไร (จำหน้าไม่ง่ายกว่าเรอะ??)

ถ้าบอกว่าเกมส์อย่าง GTA ไม่มีผลกับเด็ก อยู่ที่การอบรม

ละครน้ำเน่า ก็ไ่ม่ีมีผลอะไรเหมือนกัน ด้วยตรรกกะเดียวกัน

ดังนั้นผมก็ไม่เห็นเหตุผลอะไรจะไป anti ละครน้ำเน่า

ประชากรไทยคงจะเพิ่มขึ้นมั้งครับ เพราะว่า นอนเร็วขึ้น
ลองเทียบหนังไทยกับหนังญี่ปุ่นนะครับ
เทียบกันไม่ิติดเลยครับ ผมว่า หนังซีรี่ย์ญี่ปุ่น สร้างสรรค์กว่าหนังไทยอีกครั้ง
เยอะมากด้วย ไม่ใช่เกี่ยวกับความรักเท่านั้น มิตรภาพ วิทยาศาสตร์ การดำเนินชีวิต ต่างกันเลยครับ
เช่นเรือ่ง กาลิเลโอ One litre of tears My Boss My Hero Osen Rookies Good Luck Change ฯลฯ
เนื้อเรื่องไม่ซ้ำซาก เหมือนหนังไทย ผมเลิกดูนานแระครับหนังไทย