ขยะจากฟิล์มมันมาก จนมีนัยยะจนต้องซีเรียสเลยหรอครับ

Logic?

ยังอยากใช้ฟิล์มเหมือนเดิม ถึงจะใช้ดิจิตอลก็ตามที อารมณ์ของภาพไม่ถูกใจผมเลย

คิดว่าเมืองไทยโชคร้ายเพราะขยะที่เกิดจากการใช้ฟิล์มเหรอครับ?

memory card ทุกชนิด ตั้งแต่ 4MB - 1GB ตอนนี้เป็นขยะเท่าไหร่?
กล้องรุ่นเก่าๆ ที่เสียแล้ว หรือไม่เสีย แต่ไม่มีคนใช้แล้วมีเยอะแค่ไหน
แบตทำลายยังไง เสื่อมแล้วเอาไปทิ้งที่ไหน

ถ้าเทียบกับ ฟิล์ม อย่างเดียว ผมว่าแบบ digital ให้ขยะเยอะกว่าอีก
ที่สำคัญ มัน recycle ยากกว่าฟิล์มอีก

ไม่แน่ใจว่าเอา ตรรกะ ไหนมาคิด อ่ะ

ถ้าจำไม่ผิดช่วงแรกๆ ที่กล้องดิจิตอลออกมาความละเอียดมันประมาณล้านกว่าๆ และตอนนั้นก็ยังมีคุยกันว่าด้วยความละเอียดขนาดนี้จะอัดรูปได้ใหญ่ขนาดไหน และก็ถ้าจำไม่ผิดภาพขนาดไซส์จัมโบ้ (4x6) ต้องใช้ความละเอียดประมาณ 3 ล้านพิกเซล ซึ่งกล้องสมัยแรกๆ ที่มีความละเอียดขนาด 3 ล้านพิกเซลนี่จะแพงมากกก

เรื่องราคาก็เป็นส่วนนึงในการตัดสินใจเหมือนกัน ส่วนการอัดรูปแล้วภาพมันจะแตกไหมก็น่าจะเป็นเรื่องรอง

สมัยแรกๆว่ากันตรงๆกล้อง digital ภาพมันยังสู้กล้องฟิล์มไม่ได้ครับ

ทราบหรือเปล่าครับ ว่าตอนนี้วงการภาพถ่ายของญี่ปุ่นยังนิยมใช้ฟิล์มอยู่เยอะ?

ถ้าการที่เขาพัฒนาเทคโนโลยีเองแล้วนำมาใช้เองถือเป็นความโชคดี ผมว่า .. เราคงไม่ต้องพยามอะไรมากล่ะมั้งครับ รอให้โชคมันวิ่งมาหาก่อนก็ดีนะ

กล้องดิจิทัลมีมานานแล้วจริง และเข้าบ้านเรามาได้พักใหญ่ๆ แล้ว และอันที่จริงก็มีคนนำกล้องดิจิทัลเข้ามาใช้ในเมืองไทยด้วยช่วงเวลาที่ไม่ต่างจากอเมริกาและญี่ปุ่นหรอกครับ สมัยนั้นคนนำเข้าก็มี หิ้วกันเข้ามาใช้กันตั้งเยอะแยะ จะบอกว่าคนไทยได้ใช้ช้ากว่าเขานั้นคงไม่จริง

แต่เรื่องของความนิยมและแพร่หลาย ก็เป็นอีกเรื่องนึง

ก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะกล้องดิจิทัลยุคแรกๆ มันบันทึกข้อมูลผ่านแผ่น Floppy disk (ที่รู้จักกันดีก็ Sony Mavica) ที่ทั้งช้าและจุน้อยแถมความเสถียรต่ำ แต่มันก็เป็นสื่อบันทึกข้อมูลยอดนิยมแบบเดียวที่เรามีในสมัยนั้น ยุคนั้นยังไม่ต้องพูดถึง Flash memory อย่าง SD Card เลย

แล้วความละเอียดที่ได้ ก็ป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ 0.3, 0.8, 1.2, 2 ล้านพิกเซล (แน่นอนรุ่นที่เป็นตัวตลาดราคาพอซื้อได้ มักจะเป็นเซนเซอร์ 0.3 เทียบเท่า VGA 55) ซึ่งก็ถือว่าเทคโนโลยีในสมัยนั้นยังทำได้กันแค่นั้นอยู่ เอาจริงๆ ความละเอียดเท่านี้ถ่ายแล้วยังไงก็สู้ฟิล์มไม่ได้ นี่ยังไม่ต้องพูดถึงคุณภาพของภาพอีกซึ่งเซนเซอร์ยุคปัจจุบันไปไกลกว่ามาก (กล้องดิจิทัลยุคปัจจุบันนี่โดยเฉพาะตัวแพงๆ ทัดเทียมฟิล์มได้สบายๆ แล้วครับ)

แต่กล้องดิจิทัลสมัยนั้นไม่ว่าความละเอียดจะเท่าไหร่ การใช้งานมันก็ลำบากมากอยู่ดี เพราะสื่อข้อมูลเป็น Floppy disk 1.44MB อย่างภาพความละเอียด 0.3 (VGA) ยังเก็บได้แค่ 10 รูป ไม่ต้องพูดถึง 2 ล้านพิกเซล ภาพสองภาพก็เต็มแผ่นแล้ว นี่ยังไม่นับว่ามันบันทึกข้อมูลช้าอีก กดถ่ายทีนี่ต้องรอบันทึกข้อมูลซักพัก เทียบกับกล้องฟิล์มที่ยังคล่องตัวกว่ามากในสมัยนั้น (ยังไม่ต้องพูดถึงขยะ Floppy disk อีก)

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปัญหาเรื่อง Bad sector ปัญหาคลาสสิกของ Floppy disk อีก โดนทีน้ำตาเล็ด ภาพพัง XD ดังนั้นที่บอกว่าคนใช้กล้องดิจิทัลโชคดีเพราะไม่ต้องกลัวภาพเสีย ผมบอกได้เลยว่าไม่จริง 55

สรุปว่า สมัยก่อนมันมีให้ใช้ก็จริง แถมมีคนนำเข้ามาใช้ในไทยก็พอสมควร แต่มันไม่สะดวกและราคาแพงครับ มันก็เลยไม่เป็นที่นิยม ยังไม่มีความคุ้มค่า เมื่อเทียบกับกล้องฟิล์มในสมัยนั้น ถึงกล้องดิจิทัลจะได้ภาพทันที ไม่ต้องใช้ฟิล์ม แต่ก็มีข้อจำกัดกว่าฟิล์ม ทั้งเรื่องคุณภาพภาพและสื่อบันทึกที่มันไม่สะดวกเอาซะเลย

ที่ผมต้องย้อนกลับไปไกล เพราะเห็นคุณพูดถึงการใช้กล้องดิจิทัลก่อนใครในโลก เห็นยกไปถึงยุค 90 โน่น ก็เลยต้องพูดถึงกล้องดิจิทัลแบบนี้แหละ :P แต่กล้องดิจิทุลยุคที่ผมว่ามันเริ่มน่าใช้ ก็ตอนที่กล้องดิจิทัลเริ่มเปลี่ยนมาใช้สื่อบันทึกแบบ Flash memory ครับ ทลายกำแพงความจุไปเลย และตัวเซ็นเซอร์ที่เริ่มไปสู่ 3.2 ล้านพิกเซล ซึ่งเริ่มใช้แทนกล้องฟิล์มได้บ้างแล้ว ในช่วงนี้ก็มีคนไทยใช้กันเยอะแล้วนะครับ เพียงแต่มันอาจจะยังแพงไปหน่อย ก็เลยมีจำกัดกลุ่มคนใช้บ้าง

ถ้าเทียบกับกล้องดิจิทัลยุค 90 ที่คุณว่ามา ผมว่าขยะจาก Floppy disk กับฟิล์ม มันก็ไม่ต่างกัน ฟิล์มจุได้ 36 รูปแถมเก็บฟิล์มไว้อัดต่อได้ กระบอกฟิล์มนำไปรีไซเคิลได้ (หรือทำเป็นพวงกุญแจ อิอิ) แต่แผ่น floppy เนี่ย เก็บได้อย่างมากไม่เกินสิบ (ภาพ VGA ด้วยนะ) แถมเจ๊งแล้วเจ๊งเลย ภาพหายหมดด้วย

ที่เดี๋ยวนี้เรานิยมใช้กล้องดิจิทัลแทน เพราะมันถึงจุดของมันแล้วครับ ตรงที่คุณภาพ กับราคา และความสะดวก อยู่ในจุดที่เลยกล้องฟิล์มไปไกลแล้ว มันก็ต้องนิยมเป็นธรรมดา

ไม่เกี่ยวครับว่าฟิลม์จะกลายเป็นขยะ ความเป็นจริงคือคนถ่ายจะเก็บฟิลม์ไว้อัดซ้ำอยู่แล้ว มันไม่ได้กลายเป็นขยะเลย ส่วนที่กลายเป็นขยะ ก็คือคนไม่เก็บฟิลม์ ที่ไม่เก็บก็คงเพราะถ่ายห่วย ถ่ายไม่ดี ถ่ายเล่นโดยที่ไม่ได้มีวัตถุประสงค์จะเก็บไว้ดูเป็นความทรงจำ ตั้งแต่ใช้กล้องฟิลม์ก่อนผมจะมาใช้กล้องดิจิตอล ผมไม่เคยทิ้งฟิลม์ที่ล้างแล้วสักใบ เกิดทิ้งไปวันไหนจะอัดซ้ำจะหาที่ไหนมาอัด

มันพอๆ กับคนสมัยนี้มักคิดว่าถ่ายฟิลม์แล้วภาพไม่สวย ไม่ใช่กล้องฟิลม์ ม้วนฟิลม์มันผิดนะครับ คนถ่ายต่างหากที่ผิดและถ่ายห่วยเอง

อยากให้ดูภาพในข่าวนี้ ภาพถ่ายจากฟิล์ม Kodachrome ม้วนสุดท้ายของโลก ถ้าคุณถ่ายได้แบบนี้ยังจะกล้าทิ้งฟิลม์ตัวเองลงเหรอ?

กล้อง Digital สมัยแรกๆใช้ถ่านซะเยอะนะครับถ่ายแปปๆก็หมดแล้วด้วยเป็นขยะที่เยอะกว่านะครับ