"ประชาคม" ครับ ไม่ใช่สมาคม

มีผลแน่นอน ในประเทศเราหลายตำแหน่งงานก็จะมีผู้สมัครจากทั้งอาเซียน คนไทย บัณฑิตไทยจะแข่งกับเขาได้หรือไม่ พร้อมรับการแข่งขันหรือไม่ ยิ่งพวกเวียตนาม อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงค์โปร พวกนี้เรียนเก่งทำงานเร็ว ภาษาอังกฤษดี เราต้องสู้กับเขา
การเพิ่มหลักสูตรอินเตอร์ก็ไม่ใช่ทางออก หากเรารู้ภาษาอังกฤษ รู้ภาษาท้องถิ่นเช่น บาฮาซาอินโดนีเซีย เราก็อาจจะไปสมัครงานและทำงาน ที่อินโดนีเซียได้สะดวก ทำอย่างไรเราจะรู้จักเขาให้มากขึ้น รู้เขารู้เรา ขึ้นกับบัณฑิตของเราว่าเตรียมตัวอย่างไร เราต้องพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

2015 มิใช่รึ ?

ความเห็นส่วนตัว ในฐานะนายจ้าง

คงต้องการการแข่งขันมากขึ้นจากคนชาติต่างๆ เพราะ

• คนที่ตัดสินใจมาจาก ปท. ตัวเอง มาแข่งใน ปท. อื่นๆ ย่อมไม่ทำอะไรเล่นๆ
• ภาษาอังกฤษ คือฐานที่มั่นสำคัญ ที่ต้องการในการสื่อสาร เพราะบริษัทผม หรือบริษัทอื่นๆ ก็จะเจอคู่แข่งที่มีความ inter มากกว่าเช่นกัน ดังนั้นพนักงานที่พูดอังกฤษ เขียน อ่าน ไม่ได้ ก็แทบจะกระเด็นออกจากโพยในทันที
• คนเก่งไทยๆ ยังมีที่ยืน แต่ไม่ได้รับความก้าวหน้าเท่ากับที่ทำงานได้และอ่านเขียนพูดอังกฤษ ได้ดีกว่า แม้ว่าความรู้เทคนิคจะไม่เก่งเท่าไทยๆ ที่ว่า

งานนี้ ไม่ได้เหนื่อยเฉพาะพนักงานหรอก บริษัทและนายจ้างก็หอบเหมือนกัน

เปิดเสรีทั้งสินค้าและบริการสำหรับประเทศในประชาคมฯ ทั้งเราและเขาสามารถลงทุน,ดำเนินธุรกิจข้ามประเทศกันได้ง่ายขึ้น ผมคิดในทางกลับกัน บริษัทต่างประเทศที่จะเปิดสาขาในภูมิภาคนี้ บริษัทอาจจะเลือกลงทุนในไทยหรือประเทศเพื่อนบ้านก็ได้ ไทยเองมีปัญหาเรื่องโครงสร้างภาษีทั้งนิติบุคคลกับบุคคลธรรมดาสูงเกือบที่สุดในแถบนี้ (สูงสุดตอนนี้คือ 37% สำหรับบุคคลธรรมดา ที่อื่นสูงสุดไม่ถึงอัตรานี้) ความโปร่งใสในหน่วยงานของรัฐ การบังคับใช้กฎหมาย การคอรัปชั่น ความง่ายและสะดวกในการติดต่อรัฐเพื่อขออนุญาตดำเนินการทางธุรกิจอะไรสักอย่าง

ในด้านเศรษฐกิจเท่าที่สัมผัส ไทยเองเศรษฐกิจถือว่าเป็นอันดับสาม รองแต่สิงค์โปร์, อินโดนีเซีย (ที่รุ่งมากในปีสองปีหลัง) แต่มาเลเซียสองสามปีนี้ถอยลงไปนิดหนึ่ง

จากประสบการณ์ส่วนตัวในเรื่องภาษาอังกฤษในกลุ่มประเทศเพื่อนบ้าน พบดังนี้
สิงค์โปร์: ใช้จีนกลางกับอังกฤษเป็นภาษาราชการ ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักในการทำธุรกิจ คนรุ่นใหม่ใช้ภาษาอังกฤษได้ดี
มาเลเซีย: ใช้ภาษาบาฮาซาเป็นภาษาราชการ อังกฤษเป็นภาษาที่สอง พูดภาษาอังกฤษได้ดีพอสมควร
อินโดนีเซีย: ใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาราชการในการทำธุรกิจ พูดภาษาอังกฤษได้แต่น้อย
ไทย: ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาราชการ ธุรกิจใช้ภาษาอังกฤษได้ แต่ความคล่องโดยเฉลี่ยพอๆกับชาวอินโดนีเซีย

ปัญหาใหญ่จะเห็นได้ว่ากลุ่มประเทศอาเซียนไม่ได้มีภาษากลางสักเท่าไร พอที่จะเรียกได้ก็มีภาษาอังกฤษ แต่ก็ไม่ใช่ทุกประเทศที่ใช้เป็นภาษาราชการ หรือใช้เป็นภาษาที่สอง

สำหรับลูกจ้าง: ระยะสั้นภาษาอังกฤษซึ่งเป็นภาษาสากลน่าจะมีความสำคัญมากขึ้น และคนที่ได้ภาษาอังกฤษอาจจะไปขุดทองในประเทศเพื่อนบ้าน(สิงค์โปร์,มาเลเซีย)ได้ง่ายขึ้น บริษัทต่างประเทศมาเปิดสาขาในไทยมากขึ้น ภาษาอังกฤษกลายเป็นแต้มต่อสำหรับงานในประเทศ ตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงอาจจะมีชาวต่างประเทศมากขึ้น เพราะแม้เปิดประเทศแต่ชาวต่างประเทศยังพูดภาษาไทยไม่คล่อง ลูกค้าในไทยก็ยังอยากคุยภาษาไทยอยู่ดี แต่ในทางกลับกันตำแหน่งบริหารระดับสูงๆไม่ต้องติดต่อลูกค้ามากขนาดนั้น อาจจะทำให้มีชาวต่างประเทศในตำแหน่งงานดังกล่าวมากขึ้น

ในระยะยาว: ภาษาอินโดนีเซียอาจจะเป็นทางเลือกอีกอย่างก็ได้ เพราะด้วยประชากรที่มีขนาดใหญ่