หลังจากที่นิยายของเจิ้งฟงสาวใหญ่ผู้ได้รับฉายาว่ากิมย้งหญิง
ออกมาได้ครึงทางก็คิดว่าได้เวลาพรีวิวแล้ว จะรอจบกลัวหมดไฟเขียนถึง
เข้าเรื่องเลยล่ะกันขี้เกียจออกทะเล
เรื่องย่อ-"พยัคฆ์คู่ผงาดฟ้า"เรื่องราวเล่าถึงสองตัวเอก
หนึ่งคือจ้าวกวนที่เติบโตในหอนางโลม
และอีกหนึ่งคือหลิงเฮ่าเทียนที่มาจากตระกูลยอดฝีมือ
ทั้งสองมาจากสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างกันอย่างคนละขั้ว
หากแต่ธาตุแท้นักสู้กลับชักนำทั้งสองให้เข้าสู่ยุทธจักร
สร้างวีรกรรมสะท้านบู๊ลิ้ม
ความคิดเห็นแบบมีอคติและไม่เป็นกลาง
-ในครั้งที่ข้าพเจ้าได้ทราบข่าวว่า ทางสนพ.สยามได้เตรียมนำเสนองานแปล
กำลังภายในเรื่องใหม่ที่เป็นงานเขียนของนักเขียนหญิง
ที่มีดีกรีขนาดได้รับคำชมว่าเป็น"กิมย้งหญิง"แห่งเอเชีย
ข้าพเจ้าก็งงเล็กน้อยว่า แล้วมันมีกิ้มย้งหญิงแห่งยุโรป กิมย้งหญิงแห่งแอฟริกา
มาก่อนรึไงถึงต้องมี"แห่งเอเซีย"ต่อท้าย?
แต่ข้าพเจ้าก็คร้านจะหาข้อมูลว่า มีกิมย้งหญิงในภูมิภาคทวีปอื่นหรือไม่?
ดังนั้นจึงสนใจแต่รออ่านนิยายเรื่องนี้ด้วยความตื่นเต้น
สารภาพว่าเล่ม 1 ยอมลงทุนเข้าไปกทม.จากบ้านนอกคอกนา
ไปถึงเจซีสานสะพานควาย เพราะร้านนี้นิยายลงเร็วสุดและเดินทางใกล้สุด
ทว่าเมื่ออ่านเล่มหนึ่งจบในคืนวันที่ไปเอามานั้น ข้าพเจ้าพลันพบว่า
"คำนิยาม(อวย)ของท่าน CEO ดัดหลังข้าพเจ้าอกครั้งครา"
ยิ่งอ่านจบครบ 4 เล่มยิ่งรู้สึกเช่นนี้ชัดขึ้น
เนื่องด้วยนิยายเรื่องนี้เล่มหนึ่งนั้น เนื้องานจะว่าหวังสูงไปจากคำ"กิมย้งหญิง"
หรืออย่างไรก็ไม่ทราบถึงรู้สึกว่า ไม่สมราคา"กิมย้ง"สักเท่าไรเลยเหตุเพราะ
-บทบรรยายแม้นจะทำมาดีให้อารมณ์คล้ายปู่กิมเขียนมาก
ทว่าการจัดลำดับช่วงจังหวะกลับทำได้ไม่ดีนัก
บางช่วงควรเล่าข้ามๆก็พอได้ไม่ยืด ดันพล่ามยาว
บางช่วงควรขยายภาพให้เห็นชัดดันข้าม
เหมือนคนจะเยี่ยวแต่มันเยี่ยวไม่สุดไม่พ้นกางเกง
เปรอๆเป้ากางเกงประมาณนั้นล่ะ
-การกระจายบทแจกคิวตัวละครทำมาได้ค่อนข้างแย่
บางตัวอ่านหมดบทก็หมดความทรงจำต่อมัน
โผล่มาอีกกทีนั่งนึกแป้ปก่อนทุกทีว่า เคยมีบทออกมายังหว่า?
อีกทั้งการสลับฉากของสองตัวเอกรู้สึกทำได้ไม่น่าสนใจ
และตัดไปมาแบบตัดอารมณ์ร่วมต่อตัวละครเอกทั้งสองแบบแปลกๆ
คือกำลังจะอินกำลังจะเข้าใจเอาใจช่วยตัวนี้ อ้าวหมดบทล่ะ
อีกประการตัวละครเยอะมากไปพอควร พวกตัวประกอบรู้สึกจะเยอะไปหน่อย
ที่ขัดใจมากสุดคือ ยุทธภพของเจิ้งฟงนี้ช่างเป็นยุทธภพที่แบ่งฝ่ายง่ายมาก
ตัวละครมีบทยาวๆจะหน้าตาดี หล่อสวยเหมือนนางแบบนายแบบทุกตัว
เป็นยุทธภพที่ชวนมองมาก มีแต่คนหน้าตาดีทั้งนั้น
ส่วนรายไหนตัวประกอบ ตัวโกง จะไม่หล่อไม่สวยไม่อายุเยาว์
พวกนี้จะเป็นแค่ทางผ่านของเรื่องราว และมักจะโง่แบบน่าสงสัยว่า
โง่แบบนี้มันอยู่รอดมีตำแหน่งมีฝีมือในยุทธภพได้ไงฟ่ะ
-วิชาพระเอกสองหน่อเก่งกันบรรลุกันไวมากเหมือนใส่ code AR ก็มิปาน
เรียกว่าเล่นเอาคนอ่านแบบว่า อืมสำเร็จวิชาล่ะเร็วจัง
ตรูกรอหนังโป๊ยังไม่จบเรื่องพวกลื้อบรรลุวิชากันล่ะ
แถมสำเร็จแต่ใช้ออกไม่เท่ไม่เทพเหมือนคนกั้กๆไงไม่รู้
ตรงข้ามกับบทบรรยายสรรพคุณวิชาแบบมึนหวเล็กน้อย
แต่พอแกล้มกล่อมว่ามันเพิ่งสำเร็จ ขาดกำลังภายในหนุนเสริมก็พอได้
-พล็อตเหมือนปูปมมาดีแต่บทจะคลายปม
ก็คลายซะำไม่เหลืออะไรให้ลุ้นเลย
แถมเนื้อเรื่องยิบย่อยแทรกซ้อนเนื้อหาหลักมีมากเกินพอดี
เหมือนเกม RPG ประมาณบทจะจบเกมโลกจะแตกประเทศจะล่ม
แต่พระเอกเราชิลมาก เดินทางรอบโลกตระเวนเก็บไอเท็มลับเฉย
แถมบางทีเดินเก็บ LV แบบไม่แคร์สื่ออีกต่างหาก...
สรุปภาพรวม เรื่องนี้นั้นจัดได้ว่าเป็นนิยายที่ใช้ได้พอควร
แต่หากตั้งความหวังมากไปจากคำว่า"กิมย้งหญิง"
ท่านจะไม่สบอารมณ์เอาได้ง่ายๆ
หลังอ่านเรื่องบนแล้วไม่มันสไม
g-man Sun, 16/01/2011 - 09:19
หลังอ่านเรื่องบนแล้วไม่มันสไม่ชอบพล้อตหลวมบาง
ตัวละครหล่อๆสวยๆเยอะเกิน ไม่ลุ้นเพราะสองพระเอกเก่งไว
แถมฉลาดเกินเพอร์เฟคเกิน เชิญเสพ
หนังสือเล่มที่ 4 จากหนังสือชุดจอมโจรยูเจนิดิส
แผนสมคบคิดแห่งองค์ราชัน
เรื่องย่อ-เรื่องราวของโซฟอสรัชทายาทเพียงองค์เดียวแห่งราชวงศ์ซูนิส
ผู้เคยออกเดินทางผจญภัย ร่วมกับยูเจนิดิสมาแล้วในจอมโจรยูเจนิดิส เล่ม 1
โซฟอสไม่อยากเป็นรัชทายาทและไม่อยากข้องเกี่ยวใดๆ
กับชีวิตในราชสำนัก เขาชอบอ่านบทกวี ศึกษาปรัชญาและธรรมชาติมากกว่า
กระทั่งวันหนึ่งภาระหน้าที่ผูกพันเหล่านั้น ก็ถูกพรากไปจากเขาเสียสิ้น
โดยเหล่าผู้ไม่ประสงค์ดี โซฟอสจึงมีโอกาสได้กำหนดชะตาชีวิตของตนเองเป็นครั้งแรก
ว่าจะอยู่อย่างคนไร้ตัวตน หรือยอมรับบทบาทหน้าที่ที่เขาไม่เคยต้องการเลย
ในเรื่องจะมีการกล่าวถึงฉากหลัง ความเป็นมาเป็นไปอย่างละเอียดครบถ้วน
พอให้ผู้อ่านที่ไม่เคยอ่านซีรีส์นี้มาก่อน สามารถเข้าใจและเพลิดเพลิน
กับเรื่องราวได้เป็นอย่างดี
ความเห็นแบบอวยสุดตัว
-ซื้อๆมาอ่านซะไม่ต้องคิดมากของมันดี
ถึงจะไม่หักหลังหักมุมตอนท้ายเรื่องเท่าเล่ม 2- 3
และบทของเจ็นที่เคยมีมาสามเล่มไม่ค่อยมีบทเท่าสามเล่มก่อน
เพราะเปลี่ยนตัวเดินเรื่อง แต่เนื้อหาของการเติบโต
ของลูกสิงโตที่พยายามเป็นลูกหมาพุ้ดเดิ้ล ที่สุดท้ายผ่านเรื่องราวมากมาย
จนในที่สุดก็บรรลุว่า สิงโตไงก็เป็นสิงโตไม่อาจเป็นหมาน้อยน่ารัก
แต่ยังพอเป็นสิงโตน่ารักๆได้อยู่ ว่าไปเล่มนี้ค่อยเป็นนิยายที่เข้าทาง
นิยายสำหรับเยาวชนหน่อย เพราะเดินเรื่องการเติบโตได้ดีไม่น้อยเลยทีเดียว
ไอ้สามเล่มก่อนมันนิยายแฟนตาซีการเมือง ซ่อนเลห์แสนกลซะล่ะมากกว่า
อ่านเล่มนี้จบแล้วอาจลงแดงว่าอีก3-5ปีเลยกว่าจะได้อ่านเล่ม 5 ต่อ
ยังดีที่มันจบในตอนทุกเล่มนะเนี่ย แล้วก็คนเขียนไม่ติสแบบท่านอุนสุยอัน
ขานั้นดองยาวเยอะเกิน แบบไม่มีวี่แววว่าจะได้อ่านตอนต่อหลายเรื่องอีกเมื่อไร.....
ชอบเรื่องนี้เหมือนกัน เล่มสาม
takeaway Sun, 16/01/2011 - 12:03
ชอบเรื่องนี้เหมือนกัน เล่มสาม (ราชันแห่งแอตโตเลีย) มันส์มาก...
เป็นเรื่องที่ชอบที่สุดที่อ่านมาเลย