ส่วนสำคัญๆที่อยากปิด ก็ build เป็น package library ที่พร้อมเรียกใช้แล้วก็ให้ตัวโปรแกรมชั้นบนสุดเป็นตัวเรียกใช้ครับ เวลาเอาไป deploy ก็จะเห็นโคดแค่ประมาณ import library, new library(), library.func()

หรือบางภาษาที่ build byte code หรือ machine code ได้เลยก็เอาตัวนั้นไปใช้แทน

หรือถ้ากลัวกว่านั้นอีก ทำเป็น server + api แยกออกมา อยากใช้งานเมื่อไรก็เรียกใช้เอานะ เดี๋ยวส่งผลลัพธ์ไปให้ อันนี้ก็ดูแลฝั่ง server ตัวหลังด้วยกลุ่มที่น่าไว้ใจกว่ากลุ่มแรก ประมาณนั้นครับ

ป้องกันโดยทีมกฎหมายขนาดใหญ่ครับ

ที่ดีที่สุดคงเป็นการใช้ J2EE หรือแพลตฟอร์มอื่นที่ไม่จำเป็นต้องอัพ Source Code ครับ (J2EE ก็พอจะ decompile กลับได้นะ)

แต่ถ้ากันไม่ได้ก็ใช้ Obfuscator ทำให้โค๊ดอ่านไม่ออกเอา (แต่อย่าลืมว่ามันแค่ทำให้อ่านยากเท่านั้น ถ้าจะแกะจริง ๆ ก็พอทำได้ครับ)

ความสำเร็จองค์กรอยู่ทรัพยากรมนุษย์ ส่วนจะดึงความสามารถของทรัพยากรมนุษย์มาพัฒนาองค์กรได้ขนาดไหน เป็นศิลปะของผู้บริหาร แต่เงื่อนไขที่ถือได้ว่าเป็นเงื่อนไขพื้นฐานคือ "ความไว้ใจ" ครับ

หากองค์กรไม่มีความไว้วางใจในทีม จนต้องหามาตรการทางเทคนิคยุ่งยากมาป้องกัน โอกาสที่องค์กรนั้นจะมีความก้าวหน้ามีน้อย ยิ่งองค์กรรุ่นใหม่อย่าง Facebook Google ที่ขับเคลื่อนงานด้วยความคิดสร้างสรรค์ แนวทางที่ถามมาถือได้ว่าขัดกับนโยบายหลักของบริษัทอย่างมาก

Trust is good. Control is better.

แนวทางที่ใช้ป้องกันการรั่วไหลของทรัพย์สินทางปัญญาจะเป็นแนวทางอื่นมากกว่า

1. กฎหมาย
2. โปรไฟล์ ในวัฒนธรรมตะวันตก ไม่มีประโยชน์ที่ขโมยของคนอื่นไปหากิน เพราะถูกสาบส่งจนไม่มีคนสมาคมด้วย
3. Denied by Complexity ต่อให้ได้โค้ดไปก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นกับโค้ดหลายล้านบรรทัดยังไง
4. ไม่มีอะไรในกอไผ่ คือในโค้ดมีแต่เรื่องพื้น ๆ ที่ทุกคนรู้อยู่แล้ว แต่มันเยอะเท่านั้นเอง หากมี algorithm เทพ ๆ ที่ยังไม่เผยแพร่ต่อสาธารณะ ก็ใช้ข้อ 1. เอา

เอาจริงๆเว็บใหญ่ขนาดนั้น โค้ดจะปกป้องตัวมันเองอยู่แล้วครับ คือมันจะยุบยับยุ่งเหยิงจนถึงเอาไปก็ไม่สามารถไปทำให้รันได้อยู่ดี อีกอย่าง.. โค้ดพวกนี้ส่วนมากมันไม่ได้มีเทคนิคอะไรที่เป็นความลับมากนักอยู่แล้วครับ