คงไม่ถึงกับต้องขออภัยมั้งครับ
เพราะสิ่งที่คุณ Silence นำเสนอ ก็ชัดเจนว่าชูประเด็นด้วยเจตนาสร้างสรรค์
เพียงแต่ที่เรากำลังทำอยู่มันคือการถกกัน พูดคุยกันในประเด็นกว้างๆ
ในมุมมองหนึ่งที่ผมอยากนำเสนอก็คือ การที่เราต้องการส่งเสริมเรื่องหนึ่ง เรากำลังพูดถึงการลิดรอนสิทธิบางประการไปพร้อมๆ กันด้วยโดยไม่รู้ตัวหรือไม่? ส่วนตัวผมเองจึงเห็นว่าอาจจะดีกว่าหรือปล่าวถ้าจะกำหนดแยกแยะ แต่ละบทบาทในฐานะที่แตกต่างให้ชัดเจน อุปมาเหมือนการพูดคุยกันกับเพื่อนมันคงเป็นอะไรที่สบายๆ กว่าถ้าไม่ยึดอยู่กับฟอร์มและแบบแผนมากนัก ใครคุยกันต้องใจถูกจริตก็จับกลุ่มคบหากันไป ลักษณะนี้กลุ่มสังคมจะมีความหลากหลายและน่าจะช่วยลดความรู้สึกว่ากลุ่มสังคมพยายาม psycho หรือกำหนดกรอบความคิด ให้ทุกคนต้องคิดเหมือนกันไม่อย่างนั้นไม่รับเข้ากลุ่มหรืออะไรประมาณนั้น แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณได้เปลี่ยนฐานะไปเป็นผู้นำเสนอ คุณก็ต้องเข้าใจด้วยว่ามันมีกติกาในการ Present อยู่ ก็จงปฏิบัติให้สอดคล้องและเหมาะสม

การจัดการประเด็นนี้ในกลุ่มสังคมของ BN ผมมองว่าเรียบง่ายและตรงไปตรงมากว่าหลายๆ ที่ เพราะโครงสร้างถูกกำหนดมาตั้งแต่พื้นที่การเขียนแล้วเช่น Comment/Forum สำหรับสนทนา, Blog entry สำหรับเขียนข่าว ในขณะที่พื้นที่อย่าง Pantip จะมีความซับซ้อนในเรื่องนี้สูงกว่า

โอ้... อันนี้ผิดจริง ขอบคุณที่ท้วงติงครับ

และก็อันที่จริง จะกวน หรือ แซว บ้างก็ได้ครับ :)

ประเด็นคือ ผมคิดว่าไม่มีใครที่สามารถตอบได้ว่าจริงๆ แล้ว Conservatism/Progressivism/Liberalism อะไรถูกต้องที่สุดหรือดีที่สุด หรือถ้าจะมีใครพยายามจะให้คำตอบที่แน่ชัดสำหรับคำถามนี้ ผมกลับคิดว่าเค้ากำลังเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกและใช้ ทศนคติ/ปรัชญา ส่วนตัวครอบโลกทั้งโลกไว้มากกว่า เพราะอันที่จริงแล้วสิ่งเหล่านี้มันเป็นปรัชญาและแนวคิดที่มันถูกกับจริตของคนแต่ละคนต่างๆ กันไป

ต้องบอกก่อนนะครับว่าผมไม่ได้กำลังบอกว่าแนวคิดของคุณ shelling ผิดหรือไม่ดีหรืออะไร อย่างที่บอกไปแล้วว่าการพูดคุยกันในประเด็นนี้ผมไม่ได้กำลังบอกว่าชอบหรือไม่ชอบภาษาแบบไหนเป็นการส่วนตัว การที่คุณ shelling เปิดประเด็นเรื่องแนวคิดโดยบอกว่าตัวเองอาจจะค่อนข้างติดไปในทาง conservative หน่อย ผมว่านี่เป็นเรื่องดีรวมถึงตรงประเด็นและชัดเจนที่สุด เพราะที่เรากำลังพูดกันอยู่นั้น ลึกๆ ลงไปแล้วมันคือเรื่องแนวคิดนั่นเอง ซึ่งผมยืนอยู่ในจุดที่เชื่อว่า คนเราแต่ละคนน่าจะมีสิทธิ์ในการเชื่อหรือยึดมั่นในแนวคิดที่แตกต่างกัน โดยที่ต่างฝ่ายน่าจะยอมรับในความแตกต่างนั้น

ผมยกตัวอย่างให้เห็นชัดเจน มีคนสองคนพูดคุยกัน คนแรกแทนตัวว่า "ดิฉัน" อีกคนแทนตัวว่า "เดี๊ยน" ถ้านี่เป็นเหตุการณ์สนทนากันธรรมดาผมว่ามันคงจะสวยงามถ้าทั้งสองคนจะต่างได้เป็นตัวของตัวเองและสามารถสนทนากันได้อย่างราบลื่น โดยสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลยคือ คนนึงก็นึกว่าอีกคนในใจว่า "เชย" อีกคนก็ไปนินทาฝ่ายตรงข้าม "ดัดจริต" ในการพูดคุยที่ค่อนข้าง casual มันคงเป็นการยากหรืออาจจะต้องมานั่งดูความจำเป็นว่ามีมากแค่ไหนที่จะต้องมานั่งหาความถูกต้องจริงแท้ของโลก

ซึ่งอันที่จริงแล้วคนเราทุกคนในโลกถ้าพบกับอะไรที่ไม่เหมือนตัวเอง เราก็เรียกว่าแปลก ด้วยกันทั้งนั้น แปลว่าเราต่างเป็นคนแปลกประหลาดของกันและกัน
แต่ปัญหาส่วนหนึ่งที่เชื่อว่าน่าจะเป็นส่วนไม่เล็ก ก็มาจากมนุษย์เราชอบที่จะตำหนิความต่างนั้น และหลายคนไม่ยอมหรือรับไม่ได้ที่จะให้มีความไม่เหมือนตัวเอง เกิดขึ้น

แต่แน่นอนว่าในวาระที่แตกต่างออกไป เหตุปัจจัยเปลี่ยน บทบาทเปลี่ยน การแสดงออกหรือนำเสนอย่อมแตกต่างออกไป ยกตัวอย่างเช่น หากเป็นการนำเสนอ กล่าวสุนทรพจน์ หรือการพูดการเขียนอะไรก็แล้วแต่ที่เป็นกึ่งทางการ มันมีสิ่งที่เรียกว่า มาตรฐานกลางหรือสิ่งที่ได้รับการยอมรับเป็นสากลว่าคุณควรจะใช้การนำเสนอที่เป็นทางการและถูกต้องตามหลักภาษานั้นๆ

ผมไม่ได้ซีเรียสหรืออะไรนะครับ เพียงแต่เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้แจกแจงในรายละเอียดซึ่งเป็นประเด็นที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ในเรื่องที่เรากำลังคุยกัน :)