"แต่ผมเข้าใจว่านิพพานคือ throws exception หลุดออกจาก loop ไม่เหลือชีวิตหรืออะไรที่จะวัดได้ว่าสุขหรือทุกข์อะไรทั้งนั้น"

เกรงว่า ประโยคถ้อยคำเหล่านี้ อาจสร้างความเข้าใจผิดได้ จึงช่วยเสริมแง่ความเข้าใจถูกให้นะครับ (สัมมาทิฏฐิ)

พระพุทธองค์ตรัสว่า นิพพาน เป็นบรมสุข คือ สุขอย่างยิ่งครับ

"นิพฺพานํ ปรมํ สุขํ
นิพพาน เป็นสุขอย่างยิ่ง" @พุทธศาสนสุภาษิต

อธิบายว่า
นิพพาน เป็นสุขอย่างยิ่ง สัมผัสได้ เพราะพระอริยะเจ้านั้น เห็น และเข้าถึงนิพพานได้แม้ร่างกายยังไม่แตกดับ
คือยังไม่ตายก็สัมผัสความสุขจากการนิพพาน(อรหันต์) ได้แล้ว

วิเคราะห์เพิ่มเติม-ผู้เขียน
ตรงกันข้าม กับนิพพาน คือ โลกกันต์นรก และโลกันต์นรก คือ บรมทุกข์ เป็นทุกข์อย่างยิ่ง

ถ้านับนิพพานครั้งสุดท้ายในความหมายคุณก็ต้องรอให้สังขารตายไปด้วย?

พระพุทธเจ้าตรัสรู้ครั้งแรกก็คือหลุดพ้นจากกิเลสทั้งมวล สามารถมีชีวิตต่อมาจนอายุประมาณ 80
ระหว่างนี้ได้กล่าวว่าทำนิพพานให้แจ้งแล้ว เป็นผู้รู้แล้ว ตื่นแล้ว เบิกบานแล้ว การคงอยู่หลังตรัสรู้และประกาศศาสนาจนถึงวันปรินิพพาน (ปริ+นิพพาน คือปริโยสานหมายถึงที่สุด,สุดท้าย นิพพุติง เย็น,สงบ สองศัพท์นี้แม้คำว่าอรหันต์ล้วนมีมาก่อนพระพุทธเจ้าครับเหมือนภาษาทั่วไปแค่นำมาใช้ในอีกความหมายที่แตกต่าง)

ช่วงเวลาระหว่างหลังตรัสรู้จนถึงก่อนปรินิพพานนี้จะกล่าวว่า พระพุทธเจ้าไม่ได้หลุดพ้นหรือนิพพานไหมครับ?

และระหว่างที่พระพุทธเจ้่ายังมีชีวิต ใช้ชีวิตอยู่ แสดงว่ายังมีกิเลสหรือครับ?

ยังไงๆ พระพุทธเจ้าก็เคยเป็นแม่ปลาบู่ ต้นพริก ฯลฯ มาก่อนครับ

ผมเข้าใจว่าทำบุญที่คุณว่าหมายถึงการทำทาน (ทานมัย [บุญสำเร็จด้วยการบริจาคทาน]) นะครับ
ถ้าทานนั้นตั้งอยู่บน พรหมวิหาร ๔ ก็ถือว่าเป็นทางแห่งการพ้นทุกข์ได้ครับ

นอกจากนี้ยังมีบุญที่ไม่ได้เกิดจากการให้ทานอีกครับ คือ สีลมัย [บุญสำเร็จด้วยการรักษาศีล], ภาวนามัย [บุญสำเร็จด้วยการเจริญภาวนา] ซึ่งให้ผลได้มากกว่าและเร็วกว่าการให้ทานครับ

ใช่ครับ หลวงพ่อสดท่านกล่าวไว้อย่างนั้น แต่ก่อนหน้านั้น พุทธนิกายเถรวาทยังถือว่านิพพานคือ ดับไม่เหลือ ซึ่งทำให้เกิดความเชื่อ 2 สายที่ขัดแย้งกันอย่างชัดเจน โดยส่วนตัวผมแล้วผมเชื่อในทางสายเก่าครับ ซึ่งก็ไม่อาจบอกได้ว่าถูกหรือผิดเพราะว่ายังไม่เคยไปเห็นนิพพานมา

นอกจากท่านหลวงพ่อสดแล้ว ก็ยังมีพุทธนิกายมหายานเหมือนกันที่บอกว่านิพพานไม่ดับสูญแต่คงอยู่ในดินแดนพุทธเกษตรครับ

อนึ่งวิชชาธรรมกายที่ท่านค้นพบนั้น ท่านกล่าวว่าเป็นวิชชาที่สูญหายไป 500 ปีหลังพุธกาล ซึ่งตรงนี้ผมก็ไม่สามารถหาคำอธิบายใดมาแย้งได้ แต่ตั้งแต่อ่านพระไตรปิฎกมาผมยังไม่เจอประโยคไหนที่บอกว่าให้ทำสมาธิจนเห็นดวงแก้วหรือเรื่องศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เหนือสะดือ 2 นิ้วเลยครับ (แต่ก็อย่างที่ท่านบอก ในเมื่อมันสูญหายแล้วมันจะมีหลักฐานได้ยังไง) แต่โดยส่วนตัวแล้วผมเชื่อว่า ธรรมกายที่ท่านเห็นนั้นเป็น วิปัสสนูปกิเลส ๑๐ ครับ
(ต้องขออภัยลูกศิษย์หลวงพ่อสดทุกท่านด้วยครับที่ได้ล่วงเกินท่าน)

เพิ่มเติมนิดนึงนะครับจะได้เห็นภาพ ถ้าเราจุติในสวรรค์วันนึงเมื่อบุญเราหมด เราต้องกลับไปชดใช้กรรมในนรก แล้วถึงได้ขึ้นมาบนโลกมนุษย์ ทางเดียวคือเมื่อบุญใกล้หมดก็กลับมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อสะสมบุญใหม่ เมื่อตายบุญมากกว่าก็เลือกกลับไปอยู่สวรรค์ได้ดังเดิม (เป็นเหตุผลที่ว่าเวรกรรมชดใช้ด้วยบุญไม่ได้ วันนี้ฆ่าปลา พรุ่งนี้ซื้อปลาไปปล่อยไม่ได้ทำให้กรรมที่ฆ่าปลาตัวนั้นหายไป แต่ถ้าเรามีบุญอยู่เค้าก็ยังไม่ตามทวง แค่ยืดเวลาออกไปเท่านั้นเอง หรือทวงแต่ไม่หนักเพราะมีบุญช่วย)

ผมไม่คิดว่าบุญกรรมมีลักษณะเป็นตัวเลขที่จะสามารถวัดปริมาณได้ว่ารวมแล้วอันไหนมากกว่าหรือน้อยกว่าครับ
ที่ผมอ่านมาจากพระไตรปิฎกสายเถรวาท สิ่งที่กำหนดชาติถัดไปคือ จิตดวงสุดท้ายก่อนตาย (จุติจิต) ครับ

"ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรากำหนดรู้จิตของบุคคลบางคนในโลกนี้ ผู้มีจิตขุ่นมัว ด้วย
จิตอย่างนี้แล้ว ถ้าในสมัยนี้ บุคคลนี้พึงกระทำกาละไซร้ เขาถูกกรรมของตน
ซัดไปในนรก เหมือนถูกนำมาทิ้งลงฉะนั้น ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะจิต
ของเขาขุ่นมัว ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะเหตุแห่งจิตขุ่นมัวแล สัตว์บางพวก
ในโลกนี้ เมื่อตายไป ย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก อย่างนี้ ฯ"

อ้างอิง ปุคคลสูตร

"ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรากำหนดรู้จิตของบุคคลบางคนในโลกนี้ผู้มีจิต
ผ่องใสด้วยจิตอย่างนี้แล้ว ถ้าในสมัยนี้ บุคคลนี้พึงกระทำกาละไซร้ เขา
พึงเกิดในสวรรค์ เหมือนเชิญมาไว้ ฉะนั้น ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะจิต
ของเขาผ่องใส ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะเหตุแห่งจิตผ่องใสแล สัตว์บางพวก
ในโลกนี้ เมื่อตายไป ย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ฯ"

อ้างอิง จิตตฌายีสูตร

*หมายเหตุ* กระทำกาละ แปลว่า ตาย ครับ

วรรคสุดท้ายผมไม่เห็นด้วยครับ "ทวงกรรมแต่ไม่หนักเพราะมีบุญช่วย" ผมว่าไม่น่าจะเป็นงั้นนะครับ เพราะมันชดใช้กันไม่ได้ เพียงแต่ได้รับไปเต็มๆจากกรรมที่กระทำมา บุญส่วนบุญ บาปส่วนบาป ไม่น่าจะมีทางกระทำให้เบาบางลงได้หรอกครับ เพราะถุ้าเป็นงั้นก็เข้าข่าย ชดใช้แทนกันได้ สิครับ

ผมเคยได้ยินบ่อยๆว่ามีการทำบุญล้างบาป เขาพิธีล้างบาป และอีก ฯลฯ

..ผมก็ไม่รู้ว่าจะคิดยังไงดี... T T

ความเชื่อว่ามีที่ใดทีหนึ่งเป็นอัตตา คงอยู่ ไม่ดับสูญ เป็นสัสสตทิฏฐิชัดเจนครับ

ลองอ่านเรื่อง มิจฉาทิฏฐิ ประกอบดูครับ

คุณคงไม่รู้หรอกว่า จิตที่เวียนว่ายตายเกิดบนโลกมีมากมายกายกองแค่ไหน ผมเองก็ไม่รู้ แต่ผมเชื่อว่า 2500 ปีที่ผ่านมามีคนไปนิพพานไม่น้อยเลย แต่ก็ไม่หมดง่ายๆ ขนาดที่แม้แต่พระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบันก็ขนสัตว์ไปนิพพานไม่หมด

เพราะอะไรรู้ไหม ก็เพราะยังมีอีกเยอะที่ยังมีกรรม เทวดา ผีสาง ในนรก อีกมากที่ยังไม่พ้น ก็ต้องเวียนว่ายมาเกิดอยู่ร่ำไป
ต่างฝ่ายต่างก็มั่วสุมกิเลสตันหาในภพก่อนๆ กลับมาเกิดชาตินี้ก็เสพต่อ ไม่จบสิ้น

ปัจจุบันมันย่อมแย่กว่าอดีตในแง่ของจิตผ่องใส

พระพุทธเจ้าท่านกล่าวไว้ มีเกิดต้องมีดับ

แม้แต่ศาสนาก็มีวันดับ แล้วศาสนาจะดับ เพราะคนเสื่อม

จริงผมก็รู้ตอนบวช ว่าคนไทยไปเอาพราหมณ์ กับพุทธมาปนกันจนแยกไม่ออก แล้วก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว
กราบไหว้สิ่งศักสิทธิ์ ผีสาง เทวดา ฯ ในพระไตรปิฎกพระพุทธเจ้าไม่ได้สอนไว้ รวมถึงพิธีรีตรองต่างๆ ทางศาสนาในปัจจุบันด้วย ลองสังเกตุก็ได้ว่า พิธีรีตรองต่างๆ จะเห็นแต่พิธีจากพราหมณ์

อย่างเช่น ถ้าบ้านไหนมีศาลพระภูมิ บ้านนั้นคือศาสนาพุทธ ก็เพิ่งมารู้ทีหลังว่านั่นมันของพราหมณ์
พูดไปเดี๋ยวจะมีคนมาบอกอีกว่า "พราหมณ์กับพุทธมันก็อันเดียวกัน" ซะงั้นแหละ

ส่วนผมรู้ว่าอะไรของจริงของปลอมก็พอละ