อ่านให้ครบย่อหน้าสิครับ คำตอบมันมีอยู่ส่วนหลัง แต่ผมไม่ได้เขียนติดกัน

"...ที่นักร้องเก่าๆขายบัตรแพงๆได้และเริ่มมีกันบ่อยๆ ก็เพราะเขาแทบไม่ต้องลงทุนเพิ่มไงครับ เสียแค่ค่าproduction เท่านั้น เพลงก็เพลงเก่า ลิขสิทธิ์เก่าๆ ติดหูคนอยู่แล้ว คนดูก็มีกำลังซื้อสูง อยากดูเพื่อย้อนอดีตวันวานอันแสนหวาน ไม่เหมือนวงใหม่ๆ นักร้องใหม่ๆที่ต้องลงทุนเพิ่มอีกเยอะ เพลงก็ยังไม่ติดหู เด็กวัยรุ่นที่ติดตามกำลังซื้อแทบไม่มี ไปตามกรี๊ดๆกันซื้อแผ่นแท้กันสักกี่คน?"

มีบ่อยๆ->ลงทุนไม่สูง, เพราะเพลงใช้เพลงเก่าค่า LC ไม่เสียเพิ่ม ไม่ต้องโปรโมทมาก เราเลยพบเห็นคอนฯย้อนวัยกันมากขึ้น

ขายบัตรแพงๆได้->ฐานลูกค้าคือคนวัยทำงานกำลังซื้อสูงกว่าสมัยวัยรุ่นเยอะ

บัตรขายดี->เพราะเพลงเก่าๆติดหูกันอยู่แล้ว เป็นเพลงยุคที่นักแต่งเพลงเก่งๆแต่งเพลงกันเยอะ และคนดูวัยทำงานหรือมีอายุหน่อย ก็จะเริ่มอยากย้อนอดีตความหลังวันวานอันแสนหวาน เช่นเคยส่งเพลงนี้ให้รักแรก ฯลฯ

แต่ข้อจำกัดก็คือ มันทำบ่อยมากไปไม่ได้ เดี๋ยวคนดูจะเบื่อ(เพราะคงไม่มีใครอยากฟังเพลงเก่าซ้ำๆในเวลาไม่นาน) อย่างมากก็ปีละหนสองหน ซึ่งที่เห็นเขาก็ใช้วิธี วนศิลปินเอา คอนฯรอบแรก เอาวงนึงเป็นmain แล้วเอาอีกคนมาเป็นguest ให้ฮือฮา คอนฯรอบถัดไปก็เอาคนที่เคยเป็นguest มาเป็นวงหลักแทน แล้วค่อยไปปีถัดไป

ขอตอบทีเดียว quota มีน้อย ใช้สอยประหยัด
@Mckay

1. การแข่งขันที่สูงขึ้น?
   ถ้ามองว่ามีการแข่งขันจากภายนอกประเทศมากขึ้น มีส่วนจริงครับ เพราะเดี๋ยวนี้เราเข้าถึงเพลงต่างชาติได้ง่ายกว่าเดิม แต่ถ้านับเฉพาะในประเทศ ผมว่าจำนวนalbum ที่ออกมาน้อยกว่าเดิมนะ ค่ายเพลงเล็กๆกลับล้มหายตายจากไปหมดด้วยซ้ำ เหลือแต่ค่ายเพลงใหญ่ๆที่สายป่านยาว

2. จริงครับ เพลงดีๆอาจจะมาจากนักแต่งเพลงมือใหม่ก็ได้ แต่ค่าตัวของนักแต่งเพลงเก่งๆ ก็เกิดจากผลงานเก่าๆของนักแต่งเพลง ไม่ใช่เพราะค่าตัวแพง นักแต่งเพลงเลยเก่ง แต่เพราะนักแต่งเพลงเก่ง เลยค่าตัวแพงครับ เรื่องพวกนี้เป็นไปในทางเดียวกันกับวงการศิลปะและการออกแบบ โดยเฉพาะสถาปนิก จริงอยู่ว่านักแต่งเพลงเก่ง อาจจะหลุดเพลงห่วยก็ได้ แต่นับเป็นสัดส่วนที่น้อยกว่า ที่จะได้เพลงดีๆจากนักแต่งเพลงมือใหม่ อยากให้ลองไปค้นเพลงเก่าๆ ดังๆ ชื่อนักแต่งเพลงชื่อดังทั้งนั้นครับ โดยเฉพาะของพี่เบิร์ด เพลงติดหู โปรโมทนี่ แต่งกันวนๆอยู่ไม่กี่ท่าน ค่าตอบแทนสูงๆก็เป็นแรงจูงใจที่จะให้นักแต่งเพลง มีความตั้งใจสูง ละเอียดพิถีพิถัน ไม่ใช่ทำงานส่งๆ แอบลอกชาวบ้านมาง่ายๆ

3. ช่องทางเข้าถึงได้ฟรี อันนี้เป็นส่วนสำคัญ ที่เกิดจากเทคโนโลยี โลกยุคอนาล็อค การ copy ทำได้ยาก เนื่องจากติดข้อจำกัดทางกายภาพของสื่อ ถึงจะโปรโมทผ่านวิทยุฟรีทีวี คนฟังก็อัดเพลงลำบาก เพราะสัญญาณไม่ดี ถึงจะมีต้นฉบับเทปของเพื่อน แต่จะอัดต่อ ก็มีต้นทุน เทปตลับละ 20บาทฟังไม่กี่ทีก็ยืด จะให้ทนๆเหมือนของแท้ ต้องซื้อของ maxell ตลับละ 60-70 บาทมาอัด เพิ่มอีกนิดก็ได้ของแท้แล้ว วงการของเถื่อนยุคนั้น เลยกระทบต่อค่ายเพลงน้อยครับ

แต่ยุคนี้ล่ะ? วิทยุผ่านเนทอัดแสนง่าย youtube แปลงfile เป็นmp3 ได้แค่คลิกเดียว หรือแม้แต่เข้า google ชื่อเพลง.mp3 ทีเดียวก็เจอ มันทำให้แนวโน้มที่จะละเมิดกันได้ง่าย และเมื่อทำบ่อยๆมันก็จะติดนิสัยครับ ในเมื่อของเถื่อนก็ได้คุณภาพการรับชมใกล้เคียงของแท้ แล้วจะซื้อของแท้ไปทำไม?

ความง่ายในการละเมิดมันก็ทำให้ คนที่กลางๆ มีแนวโน้มที่จะเอียงไปทางละเมิดกันมากขึ้นอีกด้วย

การปรับตัวเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อที่จะอยู่รอดได้ในยุคที่การละเมิดลิขสิทธิ์สูงมากๆครับ ดังที่ยกไป การหารายได้จาก sms,โหลด ringtone ที่ผมเชื่อว่าหลายคนที่นี่ แทบไม่เคยใช้งาน เพราะคนเก่งคอม มีทางเลือกอื่นที่ง่ายกว่า และคุณภาพดีกว่า แต่ก็ด้วยผลตอบแทนที่ต่ำลง มันก็ย้อนกลับมาทำให้ต้นทุนการผลิตต้องลดต่ำลงอยู่ดี และแนวโน้มก็เป็นแบบนี้กันทั่วโลกเช่นกัน จริงอยู่ว่าการละเมิดอาจไม่ใช่ปัจจัยเดียว แต่มันเ้ป็นปัจจัยหลัก โดยมีเทคโนโลยีเป็นสิ่งเีีร้าอย่างรุนแรงครับ

@YF-01
ส่วนคำว่าแรงศรัทธา มันสร้างยากจริงครับ นานๆทีเราถึงจะเห็นวงดนตรีที่หลุดออกมา เป็นผู้นำกระแสหลักแทนได้ ซึ่งถ้าย้อนไปสมัยdigital เริ่มต้นใหม่ๆ ค่ายเพลงอย่างเบเกอรี่ก็ถือเป็นค่าย ที่แหวกแนว สร้างแรงศรัทธาแบบใหม่ๆเช่นกัน แต่สุดท้ายก็ทนกระแสละเมิดไม่ได้ ล้มหายตายจากไปหมดอยู่ดี

เรื่องโอตาคุ ผมว่าเป็นตลาดเฉพาะครับ เพราะในญี่ปุ่น idol ที่เน้นตลาดโอตาคุเอง ยอดขายโดยรวมก็สู้ศิลปินแท้ๆไม่ได้อยู่ดี (นานๆทีถึงจะแซงได้บ้าง แบบ AKB48) รายได้หลักของidol กลับกลายเป็นการขายของที่ระลึกต่างๆ และการจัดคอนฯ ซึ่งโมเดลนี้บ้านเรา ก็เลียนแบบ เช่นพวกreality show แล้วมาแข่งร้องเพลงนั่นแหละ(แต่ดันเลียนแบบด้านยอดขายแผ่นไม่ไ่ด้)แต่ไปเน้นจาก sms vote แทน เพราะคนทั่วไปเข้าถึงง่ายกว่า จ่ายทีละน้อยๆ เลยกดบ่อยๆโดยไม่ทันระวัง รวมแล้วมากกว่าซื้อแผ่นเสียอีก

แต่อย่างที่ว่าไป มันจับได้แค่ตลาดเฉพาะเท่านั้น และตลาดเฉพาะในเมืองไทย ดันมีกำลังซื้อต่ำ เพราะส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น และฐานรายได้ที่ต่ำกว่าเมื่อเทียบกับญี่ปุ่น ก็ยังไม่สามารถขึ้นเป็นรายได้หลักทดแทนของค่ายเพลงได้ง่ายๆ

การละเมิดที่ทำได้ง่าย ทำให้เราติดนิสัยที่จะละเมิด และเมื่อคนส่วนใหญ่ทำกันเป็นประจำ มันก็ทำให้คนที่เคยเป็นขาประจำ ก็มีความโน้มเอียงที่จะเริ่มละเมิดกันมากขึ้นตามไปด้วยครับ

โมเดลที่เขาทำกันตอนนี้ คือพยายามดึงเงินจากขาจร และขาประจำ ให้ยอมจ่ายง่ายขึ้น (ดังที่เราเห็น sms vote,ringtone เสียงรอสาย)ยอมเก็บเล็กผสมน้อย ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

@btxxxx
มันก็เป็นสองมุมมองไงครับ มุมมองค่ายเพลง ก็ต้องหาทางปรับตัว หรือหาวิธีใหม่ๆ ในการสร้างกระแสให้คนยอมจ่ายของแท้มากขึ้น ทั้งทางตรงและอ้อม ซึ่งแต่ละโมเดล ก็อาจจะถูกใจหรือไม่ถูกใจกัน

ส่วนในมุมของผู้บริโภค ก็ต้องรับรู้ด้วยว่า ถ้าเรายังติดนิสัยละเมิดกันง่ายๆต่อไป ค่ายเพลงดีๆก็จะล้มหายตายจากไปหมด เหลือแต่ค่ายเพลงที่เน้นธุรกิจ หรือขายหน้าตาแบบidol ไปเกือบหมด ซึ่งถ้ามันถูกจริตคุณก็ดีไป แต่ถ้าไม่ชอบล่ะ จะเรียกร้องหาเพลงแบบยุคเก่า ที่เจ๋งมากๆ ฟังครั้งแรกก็ติดหู ฮัมเพลงตามได้ทั้งบ้านทั้งเมือง มันย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป และต้องรับรู้ว่ามันเกิดจากผลกระทบย้อนกลับของพฤติกรรมของเราเอง

อย่างค่าย Rx ที่คุณยกมา ก็เห็นชัดเจน แม้เมื่อก่อนจะมีศิลปินที่เน้นหน้าตาบ้าง แต่หลายเพลงที่เคยมีก็ติดหู คนชอบกันมากมาย ถือเป็นแนวเพลงแบบหนึ่งที่นิยม แต่สมัยนี้ล่ะ มีวงไหนบ้าง ลองให้คุณนึกชื่อวง นึกออกบ้างไหม ที่เห็นก็มีแนว idol แทบจะล้วนๆ เพลงแทบไม่มีติดหูกันเลย สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนไปเน้นธุรกิจสื่อผ่านดาวเทียม ขายลิขสิทธิ์ร้านอาหาร และจัดคอนฯเพลงเก่าๆ ถ้าจะบอกว่ามันคือการพัฒนา ผมต้องบอกว่า เขาปรับตัวเพื่อกันตายมากกว่าครับ

จริงๆทางออกที่สวยงามที่สุด แต่เป็นไปได้ยากที่สุดเช่นกัน คือการที่ผู้บริโภคเกิดจิตสำนึก ในคุณค่าของลิขสิทธิ์(แบบประเทศญี่ปุ่น ที่ยอดขายของแท้สูงมากแทบจะที่สุดในโลก) และเข้าใจข้อเท็จจริงว่า นักร้อง นักแต่งเพลง ค่ายเพลง ก็ต้องกินต้องใช้ คุณรับชมแล้วชอบใจ แต่จะไม่ตอบแทนเขาสักนิด แล้วเขาจะอยู่ได้อย่างไร?

เวบblognone เป็นแหล่งรวมของข่าวIT ผมคิดว่าโดยส่วนใหญ่จะเข้าใจถึงคุณค่าของ ทรัพย์สินทางปัญญาเป็นอย่างดี ถึงเราอาจจะหาข้ออ้างในการที่จะไม่ใช้ของแท้บ้าง แต่ลึกๆแล้ว ผมว่าเราเข้าใจในคุณค่าของแท้กัน

ผมเห็นด้วยกับคุณ McKay และ คุณ YF-01 นะ อ่านที่คุณ Fourpoint ตอบแล้วกลับไปนึกถึง comment ในกระทู้ก่อนหน้าที่ยกตัวอย่างเฮียฮ้อ RS ที่มีความเห็นค่อนข้างจะแสดงให้เห็นว่ามีการปรับตัวตามยุคสมัย (ถึงผมจะไม่ชอบแนวทางเพลงของ RS ในปัจจุบันก็เถอะ) มันน่าจะเป็นแนวทางที่ควรจะต้องปรับตัวไปพร้อมกัน ไม่ใช่ผลักไปว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจากผู้บริโภค (ก็ลูกค้าส่วนหนึ่งของคุณนั่นแหล่ะ) แล้วพร่ำบ่นว่าตัวเองเลยต้องทำแบบนี้ ถ้าจะคิดแบบนั้นก็เลิกขายไปดีกว่า ให้คนที่เค้าทำได้มาทำ (ไม่ใช่มาบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ต้องซื้อ)

(ความเห็นส่วนตัวผมคนเดียว) ผมมองว่าคุณภาพเพลงและศิลปินของคุณก็ดีกว่าคู่แข่งอย่าง RS อยู่แล้ว ขนาดคุณเป็นอยู่อย่างนี้ผมยังเป็นลูกค้าคุณอยู่เลย ในขณะที่ RS ถือว่ายาก แล้วถ้าคุณปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่านี้อีกแทนที่จะถอยหลังลงคลองแบบนี้มันจะไม่ดีกว่าเหรอ?

เห็นด้วยเรื่อง "แรงศรัทธา" ฮะ
ตลาดไอดอลไม่ใช้จะขายได้แค่ศิลปินนะครับ มันมีความผู้พันธุ์กับตัวศิลปินอยู่ด้วย
อยู่ที่ค่ายจะสามารถทำมันได้รึเปล่า หากสามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้แล้ว 1คน ซื้อ 2อัลบัมครับ สะสม 1 เปิดฟัง 1
บางคนที่ประหยัดหน่อย ซื้อมาเก็บ แล้วนั่งฟังบนยูทูบครับ เห็นด้านบนพูดถึงกำลังการซื้อของตลาดกลุ่มนี้
ผมอยากจะบอกเลยว่ามันสูงกว่าคนที่หาเงินได้แล้วซะอีกครับเพราะเค้าทุ่มเท ใจเค้าอยู่กับศิลปินตลอดเวลา
เวลาผลงานออกมา สั่งอิมพอต แพงกว่าที่ GMM ซื้อ LC มาผลิตในไทยอีกนะ
อิมพอต 900 ในไทย 400 ต่างกันแค่ " Made in "

กลับมาที่ค่ายเพลงไทย
ผมพูดได้อย่างเต็มปากว่าผมซื้อแผ่นแท้ แต่..แผ่นแท้ที่ผมซื้อคือแผ่นที่ผมโหลด MP3 มาฟังแล้วทั้งนั้น
ผมจะไม่มีวันเดินเข้าร้านแล้ว ดูปกดู,ชื่อเพลง,ดูหน้าศิลปิน,MVโปรโมท แล้วซื้อเด็ดขาด
การที่ฟังเพลงโปรโมท 1 เพลงมันก็เพราะดี แต่เมื่อต้องซื้ออัลบัมเท่ากับผมต้องจ่ายเงินเพื่อเพลงทั้งหมด
..คำถาม.. 10 เพลงในอัลบัมมันดีพอที่ผู้บริโภคแบบผมจะต้องจ่ายเงินรึยัง?
เป็นโจรท์ที่ผู้ผลิตต้องเอากลับไปคิดครับถ้าคุณอยากจะให้อัลบัมคุณขายได้เพลงและราคาต้องสัมพันธุ์กันด้วย