สำหรับผมแล้วการเขียนโปรแกรมเป็นงานศิลปะครับ มันเป็นการสร้างสรรค์ที่งดงาม ทั้งความงดงามภายนอก(รูปแบบการเขียน) และความงดงามภายใน(ประสิทธิภาพ) ต่างก็เป็นสิ่งที่น่าหลงไหลอย่างยิ่ง ผมเชื่อว่าทุกศาตร์ในโลกนี้ล้วนก็เป็นศิลปะเช่นกัน ^^

ถ้าในการทำงานอย่างเป็นระบบ ศิลปะมันจะหายไป จะมองเห็นการเขียนโปรแกรมแบบสวยๆ ได้ในงานแข่งต่างๆ code แต่ละคนเนี้ยบรรเจิดจริงๆ

ในอดีตสมัยยังไม่มี OOP การเขียนโปรแกรมถือเป็นงานศิลปะในการแก้ปัญหาครับ แต่ยุคนี้ไม่ใช่แล้ว ตั้งแต่มีวิชา Software Engineer ครับ การเขียนโปรแกรมเลยกลายเป็นงานวิทยาศาสตร์แทน

มันเป็นวิศวกรรมครับ

มันเป็นกรรมครับ

ทำอะไรเอาไว้ก็ต้องใช้กรรม เคยเขียนโค้ดไว้ปีก่อน วันนี้ต้องมีการแก้ไขโค้ด เปิดโค้ดมา ... อ้าว ... ตอนนั้นทำไมตรูเขียนแบบนี้เนี่ย แล้วส่วนนี้มันทำอะไรหว่า

เข้าเรื่อง

มันเป็นศาสตร์และศิลป์ครับ ส่วนตัวผมชอบเขียนให้มี readability สูง เว้นวรรค, indent อย่างดี ให้รู้ว่าโค้ดนี้อยู่ block นี้

เคยมั้ยครับต้องแก้ code ของคนอื่นที่ติดกันเป็นพรืด (vb) ไม่มี indent กว่าจะไล่จบว่า if นี้ไปจบที่ไหน do นี้ของ loop ไหนหาแทบตาย

บางคนเขียน if แบบไม่ปิด end if อีก ไล่กันไปเถอะครับ ตาแฉะ

เขียนให้เป็นเชิงศิลปะ มันก็เป็นเชิงศิลปะ

เขียนให้เป็นเชิงวิศวะ มันก็เป็นเชิงวิศวะ

beauty is in the eye of the beholder~

ผมเป็นศิลปินทำงานศิลปะด้วยการเขียนโปรแกรม

สำหรับผมมันคืองานดนตรี ที่มีท่วงทำน้องแห่งเสียงคีย์บอร์ด กรีดร้องออกเป็นโน๊ต(โค๊ด) ได้อย่างลงตัวและสวยงาม โอ้มายยยก๊ออออด เออเรอ อีกแหละ.....

ถ้าเขียนเองใช้งานเองก็เป็นศิลปะแต่ถ้าเขียนเพื่อทำงานที่ออฟฟิศมันก็เป็นการแก้โจทย์ปัญหา

การเขียนโปรแกรมจาก flow เป็นการแก้โจทย์

การออกแบบ flow โปรแกรมเป็นศิลปะ

แก้ flow ที่ไม่เคลียใช้ทั้งศาสตร์และศิลป

ผมเป็น programmer แต่ผมรู้สึกว่าผมไร้ซึ่งศิลปะมากๆ พยายามฝึกอยู่คับ ผมคิดว่าการเขียนโปรแกรมมันหลักตายตัวนะครับ ไม่ใช่ศิลปะ ศิลปะที่ผมคิดคือ โปรแกรมของผมจะต้องเป็นยังไงบ้าง วาดฝันน่ะครับว่ามันต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้ได้ ทุกครั้งที่เขียนโปรแกรมผมนึกอยู่อย่างเดียวว่ามันเป็นวิธีที่ดีที่สุดหรือป่าว แสดงว่ามันมีคำตอบของมันอยู่แค่เราหาไม่เจอ ผมถือว่ามันไม่ใช่ศิลปะคับ

• การแก้โจทย์ปัญหาคือเป้าหมาย ไม่ว่าเครื่องมือ,เครื่องใช้ใดๆ ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาย่อมมีเป้าหมายในการใช้งาน ดินสอ, หนังสือ, จรวด, ดาวเทียม

• รายละเอียดทั้งภายนอกและภายในถ้าใส่ใจและพิถีพิถันกับมันสิ่งนั้นก็เป็นศิลปะขึ้นมาได้
• วิศวกรรมและทั้งประติมากรรมใดๆ ที่สร้างอย่างไร้ศิลปก็มักจะเลือนหายไปตามเวลา
• มีแต่วิศวกรรมและประติมากรรมที่หลอมรวมกับศิลปะอย่างลงตัวที่โดดเด่นจนเป็นที่จดจำข้ามกาลเวลา

อาหารที่ไม่มีใครกล้าตักเพราะรูปลักษณ์เหลือทน ก็หมดโอกาสจะแสดงรสชาติและคุณค่าในตัวอาหารจานนั้นไปแล้ว แม้รสชาติและคุณค่าจะวิเศษล้ำเลิสแค่ไหนก็ตาม

จากประสบการณ์ของตัวผมเอง ผมเคยได้ยินมาเหมือนกันว่า "การเขียนโปรแกรมคืองานศิลปะ" แต่ไม่เคยเจอกับตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่งผมสามารถเข้าใจโค้ดของระบบตัวหนึ่งที่เขียนด้วย Java (เป็น Spring + Hibernate) ได้เห็นการออกแบบ Class และ Interface อย่างมีชั้นเชิง ได้เห็นวิธีการสื่อสารกันของ Object แต่ละตัว รูปแบบการส่งสารรับสารมันพริ้วเหมือนสายน้ำไหล ผมได้แต่นั่งนิ่ง ดื่มด่ำกับความงามที่เห็นตรงหน้า นับแต่นั้นมาผมก็เชื่ออย่างสนิทใจว่าเราสามารถใส่ศิลปะลงไปในโค้ดโปรแกรมได้ นี่เป็นการเห็นความงามครั้งแรก ซึ่งเป็นความงามจากการออกแบบระบบ ไม่ใช่ความงามของตัวภาษา Java

โลกศิลปะของผมถูกสั่นสะเทือนอีกครั้งเมื่อผมได้มารู้จักกับภาษา Ruby ... ข้างล่างนี้คือโค้ดภาษา Ruby ที่ถูกไวยากรณ์

for you in my_girlfriends
  kiss me if you.want?
  10.times { make_love me } unless you.menstruating?
end

นี่คือตัวอย่างความงามทางไวยากรณ์ของภาษา Ruby ที่สะกดผมในครั้งแรกที่เห็น ยิ่งพอมีโอกาสได้อ่านโค้ดโปรแกรมหลายๆ ตัวที่เขียนโดยคนที่ออกแบบซอฟต์แวร์เป็นและเข้าใจ Ruby จริงๆ ก็ยิ่งทำให้ผมหลงรักภาษา Ruby มากขึ้นเรื่อยๆ ผลผลิตจากความงามนี้ได้กลายมาเป็นความคิดสร้างสรรค์และแรงบันดาลใจให้นักพัฒนาจำนวนหนึ่ง จนเป็นที่มาของ Ruby on Rails และพันธมิตรอีกจำนวนมหาศาล

จริงอยู่ว่าการเขียนโปรแกรมคือการแก้โจทย์ปัญหา แต่เราก็สามารถแก้ปัญหาอย่างมีชั้นเชิงทางศิลปะได้นี่นา ดูเหมือนว่าจะเราจะเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่าง "ระบบระเบียบ" กับ "ความงาม" ผิดไปนะครับ

ศิลปะในความหมายแบบง่ายๆ หมายถึง "ความงาม" ไม่ว่าจะงามทางหู ตา จมูก ลิ้น กาย ก็เรียกศิลปะได้ทั้งนั้น จุดสำคัญคือมันเข้าถึงใจเราหรือเปล่า

"Beauty is in the eye of the beholder" งามไม่งามมันก็ขึ้นอยู่กับคนมองล่ะครับ ศิลปะมันคือความสามารถในการเข้าถึงและเข้าใจ อย่างน้อยก็มีผมคนหนึ่งที่ไม่เห็นความงามในหนังของพี่เจ้ย หรือแม้แต่ภาพวาดของแวนโก๊ะ

ขอบคุณที่อ่านจนจบ พอดีอยากเขียนแสดงความคิดเห็นมากๆ :)

ผมนึกเทียบกับใบประกอบโรคศิลป์อยู่..

ขนาดแพทย์ยังเป็นศิลป์เลย..

นิยามคำว่า ศิลปะ ก่อน

เขียนโปรแกรมเป็นงาน สถาปัตยกรรม ครับ เพราะรวมทั้ง วิศวกรรม และ ศิลปกรรม เข้ามาด้วยกัน คล้ายๆสร้างตึกหลังนึงน่ะครับ

การเขียนโปรแกรมเป็นศิลปะ มันมีความสวยงามของ architecture ของเฟรมเวิร์ก, ความเป็นระเบียบเรียบร้อยในการเพิ่มเติมเสริมความสามารถ, ปัญหาเดียวกันสามารถมี solution ได้หลายแบบ แต่ละแบบสะท้อนถึงภูมิปัญญา,ประสบการณ์,ทักษะของผู้พัฒนา

แต่การพัฒนาระบบมันเป็น commercial art มันต้องจบในเวลา,ในงบประมาณที่ลูกค้า,กับเจ้านายพอใจ จะเอาเรื่องนี้มาเป็นสาเหตุให้นั่งรอบิลด์อารมณ์ อันนี้ไม่ได้

และถึงแม้องค์ความรู้การสร้างซอฟท์แวร์มันเป็นเรื่องใหม่ เกิดขึ้นไม่เกิน 50 ปีมานี้ ไม่เหมือนกับการก่อสร้างต่างๆ แต่ปัจจุบันการพัฒนาซอฟท์แวร์มันเริ่มมีองค์ความรู้ วิชาการมาจับ จนเริ่มเป็นศาสตร์ไปแล้วครับ (software engineering)

เช่นกัน ศิลปินหลายคน ถ้าไม่ใช่ท็อปจริงๆ มันก็ต้องศิลปะเชิงพาณิชย์ครับ คนเราต้องกินต้องใช้จะอุดมการณ์จ๋า จะรอให้ความคิดตกผลึก,รอแรงบันดาลใจ,เขียนงานเพื่อความพอใจของตัวเองแต่ไม่เป็นที่ต้องการของตลาดหรือลูกค้า,ฯลฯ ไปตลอดก็จะไม่มีกินเอา

ศิลปะรึเปล่าไม่รู้แต่ลูกค้าบางทีบอกให้ลบวาดใหม่ หรือ บางทีต้องวาดรูปเดิมแต่เปลี่ยนสีที่ใช้ :(

การเขียนโปรแกรม ผมมองว่าเป้นศาสตร์และศิลป์นะ

เป็นอย่างไม่ต้องสงสัย. ศิลปกรรมในการเขียนให้อ่านง่ายและใช้งานได้อย่างปลอดภัย + วิศวกรรมในการสร้างทำงานให้เครื่องจักรมันทำงานไวๆและให้มีบั๊คน้อยสุด.

โปรแกรมเมอร์ที่มีความเป็นศิลปินจะสร้างโปรแกรมที่มีศิลปะ

มันเป็นศิลป์ครับ คือ ไม่ใช่แค่ศาสตร์ หรือแค่การแก้ปัญหา การตัดสินใจหลาย ๆ อย่างจะต้องเอาเหตุผลมาชั่งน้ำหนักกัน เราไม่สามารถที่จะเอาทฤษฎีหรือกฎข้อไหนมาใช้แล้วสามารถแก้ปัญหาได้หมดทุกข้อ การเลือกเอากฎหรือวิธีการ (methodology) มาใช้เป็นศิลปะครับ เป็นศิลปะขั้นสูงเลยด้วยซ้ำ จริงๆ แล้ว

มันคือ งานศิลปะ (ทำท่าทำทาง แบบ อ.เฉลิมชัย )

หรือว่ามันคือ มนต์ดำแห่งนรก

มันอยู่ที่ว่า .. เราจะทำให้มันเป็นการสร้างสรรค์(ศิลปะ) หรือว่า จะทำให้เราเป็นเหมือน กรรม(กร) .. ก็ได้ครับ
แต่ควรเลือกอย่างแรกครับ ^^

ผมมองว่าโดยเนื้องานการโปรแกรมคือศาสตร์ แต่ "คน" เขียนโปรแกรมต่างหากที่ทำให้มันเป็นศิลป์

ต่อให้งานนั้นมันมี requirement ที่ตายตัว เขียนตามนั้นเป๊ะๆก็จบงานได้ แต่ถ้าคนเขียนโปรแกรมเพิ่มรายละเอียดของงานเล็กน้อยเช่น เพิ่ม animation ให้สวยงามขึ้น หรือปรับแต่ง interface ให้ผู้ใช้งานได้ง่ายขึ้น ผมว่ามันคือส่วนที่เป็นศิลป์ที่ทำให้โปรแกรมเมอร์แต่ละคนแตกต่างกัน

เป็น Network Engineer ครับ แต่ต้องมาทำงาน Side Project เป็น Programmer = ="

มันเป็นกรรมครับ

ผมเชื่อว่าการเขียนโปรแกรมมันไม่ใช่ศิลป์

แต่การเขียนให้ดี นั่นแหละเป็นศิลป์

อาร์ตๆ ทั้งนั้น ^^

ไม่แน่ใจครับ ชั่วโมงบินไม่สูงพอ

แต่ JavaScript, CSS, HTML5 เนี่ย ก็อาร์ทดีนะ

เคยอ่านเจอเรื่อง How To Write Unmaintainable Code
ไม่รู้ว่าชีวิตจริงจะมีคนเขียนให้ได้ตาม concept พวกนี้ได้หรือเปล่า

ส่วนเรื่องศิลปะในการเขียน มันเป็นความลุ่มลึกและไหลลื่นของระเบียบวิธีการทั้งในเบื้องหน้าและ
เบื้องหลังที่กลั้นกรองมาจากกึ๋นของคนเรา
จะเขียนอย่างไรถึงจะหมดจด?
จะเขียนอย่างไรให้สั้นที่สุดแต่ทำงานเร็วที่สุด?
เขียนอย่างไรให้ตัวโค้ตสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีก 10 ปี โดยไม่มีใครมาแก้มันอีก?
กี่ครั้งที่เราต้องนั่งคิดๆๆ แก้ปัญหาชนิดที่ว่าอ้อมโลก เขียนโค๊ต100 บรรทัด เพื่อให้ได้ผลลัพธ์อันเดียว?

สุดท้ายผมมองว่า มันคือศาสตร์(กฏเกณท์ ระเบียบวิธี เทคนิคต่างๆ ที่สั่งสมถ่ายทอดกันมาเป็น 10ๆ ปี และไม่มีวันผิด)
และศิลป์(ความเป็นเอกเทศของแนวทางการเขียน ลูกเล่นต่างๆที่คิดเขียนกันขึ้นมาจากประสบการณ์ที่สั่งสม โดยมีพื้นฐานมาจากศาสตร์ ) ที่ไม่ต่างอะไรจากเพลง jazz การเล่นเป็นวงไม่ต่างอะไรจากการเขียนเป็นทีม ทุกคนมีลีลาเป็นของตัวเอง
แต่สามารถบรรเลงประสานกันได้อย่างลงตัว

ศิลปะ มันอยู่เหนือเหตุและผล และไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ

หึหึ......"เขียนโปรแกรม ฉันจะเขียนอย่างนี้ มีปัญหามั้ย ของเธออยากเขียนอะไรแบบไหนมันก็เรื่องเธอ

แต่เธอต้องแก้เออเร่อในแบบที่ฉันเขียนมาอย่างนี้ให้คอมไพล์ได้ เข้าใจมั้ย !!!"

อาร์ตมว๊ากกกกกกกกกกกกกก

เคยโดนมั้ยล่ะ หนุ่มๆ หึหึ

ในเชิงทรัพย์สินทางปัญญา ซอฟต์แวร์ถือเป็นงานวรรณกรรมไม่ใช่เหรอครับ (ผมเคยอ่านเจอนานแล้วนะ ถ้าผิดพลาดขออภัย)

ใช้คณิตศาสตร์สร้างงานศิลปะ

มันเป็นศิลปะ บน โลกไซเบอร์ และ ตัวเลข ....อิอิ